Η κρίση στο Ορμούζ και η έλλειψη αλουμινίου

Μπορεί ο κ. Βαγγέλης Μαρινάκης να προτιμά τα τέλη διελεύσεως στο στενό του Ορμούζ από τον ναυτικό αποκλεισμό του Περσικού κόλπου ή ο κ. Γιώργος Προκοπίου να λέει στα Ποσειδώνια ότι οι Έλληνες ναυτικοί δεν πτοούνται από τα “εμπάργκο” (μήπως εννοούσε τους Υδραίους καραβοκύρηδες;), αλλά όταν η βιομηχανία αλουμινίου του Μπαχρέιν, Alba, η μεγαλύτερη στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής, περικόπτει το ένα πέμπτον της παραγωγής σε πρωτογενές αλουμίνιο, τότε ανακύπτει “περιφερειακό έλλειμμα” στην αγορά και οι τιμές τραβούν την ανηφόρα στα 3.500 δολάρια ο τόνος – το ίδιο και το premium, που πληρώνει η τοπική κατανάλωση.

Δυστυχώς, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στα στενά του Ορμούζ δεν σημαίνει μόνο άνοδο του πετρελαίου, των ασφαλίστρων και λιπασμάτων, αλλά και ελλείψεις αλουμινίου για αυτοκίνητα, ΑΠΕ και συσκευασίες (can) κλπ. Η αναπλήρωση με την ανακύκλωση δεν φτάνει, ούτε με τα shredder, που υποβαθμίζουν την ποιότητα του εξαγόμενου κράματος. Χρειάζεται νέα, πρωτογενής παραγωγή 4-2-1 (βωξίτη-αλούμινας-αλουμινίου).

Στην Ελλάδα φρόντισε ο Θεός να έχει αποδεδειγμένα αποθέματα 500.000 τόνων βοξίτη, αλλά όταν η αείμνηστη Καίτη Κυριακοπούλου-Ηλιοπούλου πήγε το 1976 να φτιάξει την δεύτερη μονάδα αλουμίνας και με την “Κάιζερ” ενδεχομένως αλουμινίου, έπεσαν όλοι επάνω της να την φάνε και ο “εθνάρχης” πήρε πίσω την υπογραφή του στη σύμβαση (και το Parker-pen μου).

Σήμερα, με τις ΑΠΕ, εγκαταστάσεις και την πυρηνική αρθρωτή ενέργεια, δεν χρειάζονται πολυδάπανα φράγματα (πχ. Κρεμαστά) για την λειτουργία εργοστασίου αλουμινίου και επειδή η Ελλάδα (λιγότερο η Ουγγαρία) διαθέτει βωξίτη, μήπως επέστη η στιγμή να σκεφτεί κάποιος την κάλυψη του περιφερειακού premium αλουμινίου, που πληρώνει η Ευρωπαϊκή βιομηχανία, αντί της ενεργοβόρου ΤΝ;