Κουμπαράς για τα παιδιά ή δισ. για το χρηματοπιστωτικό σύστημα;

Ο κουμπαράς για τα παιδιά ακούγεται εξαιρετικό ως ιδέα. Μόνο που λείπει μία μικρή λεπτομέρεια: Ποιος θα έχει και θα διαχειρίζεται αυτά τα χρήματα για 18 ολόκληρα χρόνια; Γιατί εδώ δεν μιλάμε πλέον για έναν παιδικό κουμπαρά. Μιλάμε για τη δημιουργία ενός τεράστιου αποθέματος κεφαλαίων, αποτελούμενου από χρήματα των οικογενειών και χρήματα των φορολογουμένων, το οποίο θα παραμένει δεσμευμένο και θα επενδύεται σε βάθος πολλών ετών.

Και επομένως τα ερωτήματα είναι αμείλικτα. Ποιος θα είναι ο διαχειριστής αυτών των κεφαλαίων; Τράπεζες; Επενδυτικές εταιρείες; Αμοιβαία κεφάλαια; Άλλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί; Πού θα επενδύονται τα χρήματα; Ποιος θα εισπράττει προμήθειες διαχείρισης; Ποιος θα αξιοποιεί αυτά τα κεφάλαια για δεκαοκτώ χρόνια; Θα είναι εγγυημένο το αρχικό κεφάλαιο; Ποιος αναλαμβάνει τον επενδυτικό κίνδυνο; Το παιδί; Η οικογένεια; Το Δημόσιο; Και ποια ακριβώς απόδοση απαιτείται ώστε τα ποσά που παρουσιάζονται σήμερα να μετατραπούν πράγματι σε περισσότερα από 60.000 ευρώ;

Αυτές δεν είναι λεπτομέρειες, αλλά απεναντίας είναι η ουσία του μέτρου. Γιατί, εάν εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πρόγραμμα επί δεκαετίες, δημιουργείται αντικειμενικά μία τεράστια και σταθερή δεξαμενή μακροχρόνιων κεφαλαίων. Και τότε το ερώτημα δεν είναι μόνον το πόσα θα πάρει το παιδί στα 18.

Ερωτήματα για τον κουμπαρά

Το ερώτημα είναι: Πόσα δισεκατομμύρια θα έχουν περάσει στο μεταξύ από τα χέρια εκείνων που θα διαχειρίζονται αυτά τα χρήματα; Και ας έρθουμε τώρα στον γονιό. Η Πολιτεία του λέει: «Βάλε 100 ευρώ τον μήνα και εγώ θα βάλω άλλα τόσα για το παιδί σου». Πολύ ωραία. Του νέου εργαζόμενου-γονέα όμως πρέπει πρώτα να του περισσεύουν αυτά τα 100 ευρώ.

Ο εργαζόμενος που πληρώνει ενοίκιο, στεγαστικό καύσιμα, ρεύμα, τρόφιμα και έξοδα ανατροφής των παιδιών του, από πού ακριβώς θα βρει τα 1.200 ευρώ κάθε χρόνο; Γιατί υπάρχει μία τεράστια διαφορά μεταξύ εκείνου που μπορεί να αποταμιεύσει 100 ευρώ κάθε μήνα και εκείνου που στις 25 του μήνα αναρωτιέται αν θα του φτάσει ο μισθός. Και εδώ βρίσκεται μία μεγάλη αντίφαση του μέτρου. Για να πάρεις ολόκληρη την κρατική ενίσχυση, πρέπει πρώτα να έχεις τη δυνατότητα να αποταμιεύσεις ολόκληρο το δικό σου ποσό. Άρα πρέπει να απαντηθεί και κάτι ακόμη:

Τι γίνεται με το παιδί της οικογένειας που δεν διαθέτει 1.200 ευρώ τον χρόνο; Θα λάβει μικρότερη κρατική ενίσχυση επειδή οι γονείς του είναι οικονομικά ασθενέστεροι; Και αν συμβαίνει αυτό, μήπως ένα μέτρο που παρουσιάζεται ως κοινωνικό κινδυνεύει τελικά να προσφέρει μεγαλύτερο όφελος σε εκείνους που έχουν ήδη μεγαλύτερη δυνατότητα αποταμίευσης;

Πραγματικές λύσεις

Εμείς θέλουμε τα παιδιά μας στα 18 τους να έχουν ένα πραγματικό κεφάλαιο για να ξεκινήσουν τη ζωή τους. Αλλά θέλουμε πρώτα οι γονείς τους να μπορούν να τα μεγαλώσουν μέχρι να γίνουν 18. Το δημογραφικό δεν λύνεται με χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Λύνεται όταν ένας νέος άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια χωρίς να φοβάται αν θα μπορέσει να πληρώσει το σπίτι του. Λύνεται με αξιοπρεπείς μισθούς. Με προσιτή κατοικία.

Με πραγματικές φορολογικές ελαφρύνσεις. Με παιδικούς σταθμούς. Με στήριξη της μητρότητας και της πατρότητας. Γι’ αυτό, είναι ανάγκη να μάθουμε ολόκληρο τον σχεδιασμό. Ποιος θα κρατά τα χρήματα. Ποιος θα τα επενδύει. Ποιος θα πληρώνεται για τη διαχείρισή τους. Ποιος θα αναλαμβάνει τον κίνδυνο. Ποια απόδοση θα εγγυάται το Κράτος.

Διαφάνεια για τον κουμπαρά

Και πόσα δισεκατομμύρια ευρώ εκτιμά η Κυβέρνηση ότι θα συγκεντρωθούν στο σύστημα σε βάθος 18ετίας. Μέχρι να δοθούν αυτές οι απαντήσεις, κανείς δεν δικαιούται να παρουσιάζει μόνο τη μία πλευρά της εξαγγελίας. Γιατί όταν τα χρήματα μιας ολόκληρης γενιάς συγκεντρώνονται και παραμένουν δεσμευμένα επί 18 χρόνια, το ερώτημα «ποιος θα τα διαχειρίζεται;» δεν είναι λαϊκισμός. Είναι υποχρέωση διαφάνειας.

Τα παιδιά μας δεν μπορεί να αποτελέσουν άλλοθι για τη δημιουργία ενός τεράστιου χρηματοπιστωτικού κουμπαρά χωρίς πλήρη δημόσιο έλεγχο. Στηρίξτε πρώτα την οικογένεια για να μπορεί να μεγαλώσει τα παιδιά της. Και μετά μιλήστε μας για το κεφάλαιο που θα έχουν όταν γίνουν 18.