Πως ο μύθος του ευρώ ξεθωριάζει επικίνδυνα
28/09/2026
Δεν έφθανε η τεράστια ανατίμηση του πετρελαίου εφέτος (από 51 σε 90$/β) κι ακόμη περισσότερο του φυσικού αερίου, έρχεται τώρα κι η υποχώρηση της ισοτιμίας του ευρώ έναντι του δολλαρίου – περίπου 2% από τις αρχές του έτους στο 0,8735 Ε/$ για να επιδεινώσει το ενεργειακό κόστος της χώρας μας.
Όταν πρό 25ετίας, ο αλήστου μνήμης Κώστας Σημίτης διαφήμιζε το ευρώ με την ελπίδα ότι παρά την απώλεια της εθνικής νομισματικής ανεξαρτησίας ένα ισχυρό ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα θα κατοχύρωνε την εγγενή αστάθεια της Ελληνικής οικονομίας, η πραγματικότητα διέψευσε την ευχή. Όχι μόνο δεν βελτίωσε την οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά την επιδείνωσε.
Το μόνο όφελος από την κατάργηση της δραχμής ήταν ότι σε κάθε κρίση με την Τουρκία οι νεοέλληνες έπαυσαν να σπεύδουν στις Τράπεζες να σηκώσουν τις καταθέσεις και στα σούπερ-μάρκετ να προμηθευθούν… χαρτί τουαλέτας. Στα άλλα μέτωπα της οικονομίας – ανάπτυξη, πληθωρισμός, δημογραφία, φτώχεια – η Ελλάδα καταλαμβάνει την δεύτερη θέση απ’ τον πάτο της «ενώσεως των 25 Ευρωπαϊκών χωρών που ανήκουν στην ζώνη του ευρώ.
Πρόσφατα μάλιστα η αιφνίδια αύξηση των επιτοκίων από την ΕΚΤ έπιασε τους επενδυτές στον ύπνο για ν’ αποδείξει ότι πόσο ευάλωτη είναι η Ευρώπη στα νομισματικά κελεύσματα της Αμερικής. Μόνο το Ελβετικό φράγκο άντεξε τα χαμηλά επιτόκια.
Το ευρώ ήδη αισθάνεται τον νέο πολιτικό άνεμο που φυσάει από τον βορρά. Η θεαματική εκλογική άνοδος του κόμματος των «Εναλλακτικών» της Γερμανίας (AfD), η προοπτική της Λεπέν να είναι η επομένη πρόεδρος της Γαλλίας κι η συνέχιση για πέμπτο έτος του Νατοϊκού πολέμου κατά της Ρωσίας, προξενεί ρίγος στις πλάτες των διεθνών επενδυτών, με πρώτο εμφανές θύμα της οικονομικής «πνευμονίας» τα «φάντ» στην Κων/λη.
Γιατί καταρρέει το ευρώ
Εν τούτοις, η παρακμή του ευρώ έχει καθαρώς Ευρωπαϊκά αίτια: Η άνοδος του κόστους ενεργείας στη «ηνωμένη» Ευρώπη, ο κλονισμός της κοινωνικής συνοχής από τα 4 εκατομμύρια Τούρκους στο Βερολίνο, όπου θα βγάλουν και δημαρχίνα, το χάσμα με την Αμερική που διευρύνεται και η ρωσική φοβία, αντανακλούν την έλλειψη εμπιστοσύνης για το Ευρωπαϊκό μέλλον. Ακόμη κι η συνήθως ευρωλάγνος Ελληνική πολιτική ηγεσία ρυμουλκείται προς το Τελ Αβίβ παρά απ’ τις Βρυξέλλες.
Έχουν οι καιροί γυρίσματα. Ποίος θα φαντάζονταν την εποχή του Σημίτη ότι μετά είκοσι έτη ευρωλαγνείας , οι… Τρείς Σωματοφύλακες – όχι του Αλεξάνδρου Δουμά – αλλά της Ελλάδος, θα ήΥαν η Αμερικανική Λόκχηντ-Μάρτιν, η Ισραηλινή Ασπίς του Αχιλλέα και οι Γαλλικές φρεγάτες Belharra.
Ήδη απαισιοδοξία πλήττει το ευρώ εξ αιτίας της ακατάλληλης πολιτικής ηγεσίας στις 27 χώρες της ΕΕ μεταξύ των οποίων δυστυχώς και η δική μας.
