Ας κάνει εικόνισμα στην αντιπολίτευση ο Κυριάκος…

Το ΚΚΕ έχει παλαιά καλή σχέση με την Δεξιά, ακριβέστερα με την “Οικογένεια”, και αυτό, από μόνο του, δεν είναι λόγος ψόγου. Παραμένει ως γεγονός η ομοφωνία των άλλων κομμάτων ότι η κυβέρνηση πρέπει να φύγει. Παραμένει όμως επίσης ως γεγονός ότι όλα αυτά τα κόμματα, που ζητούν να φύγει η κυβέρνηση, συγκεντρώνουν το καθένα χωριστά και όλα μαζί μικρότερη υπόληψη και απήχηση από την κυβέρνηση στα μάτια του κόσμου, των ψηφοφόρων. Δεν μιλάω απλώς για τα ποσοστά τους, αλλά ειδικά για το κύρος τους – στην πολιτική το κύρος δεν ταυτίζεται πάντα με την δημοτικότητα. 

Στην περίπτωσή μας, όμως, τα ποσοστά του κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης, η φτωχή τους απήχηση, δεν είναι τυχαία και σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνάει κάθε προσδοκία. Τις αδυναμίες του κάθε αρχηγού κόμματος τις ξέρουν όλοι. Οι θαυματουργές αλοιφές του ενός συσπειρώνουν, επί παραδείγματι, περισσότερους υποψήφιους ψηφοφόρους από τις κραυγές διακεκριμένης αρχηγού, προκαλώντας μια κάποια έκπληξη… αν ξεχνάμε το νερό του Καματερού.

Ένας άλλος, αν και γνωστός ως “κουτσό άλογο”, καθώς και για τις ικανότητές του στις κωλοτούμπες, δηλώνει υπερήφανος για το παρελθόν του (έκοψε πχ τις συντάξεις) και ζητάει εκ νέου ψήφο εμπιστοσύνης, ενώ μια άλλη υποψήφια, με υψηλό εθνικό φρόνημα, αποκαλύπτει ότι οι Γερμανοί σκότωσαν λιγότερους Έλληνες από τους κομμουνιστές!

Για αυτό βγαίνει πρώτος ο Μητσοτάκης…

Έτσι, ποιος μένει έκπληκτος που ο Μητσοτάκης βγαίνει πρώτος και με διαφορά; Το ερώτημα (αλλά και το μέγιστο πρόβλημα) είναι πως μπορεί να κάνει ο τόπος μισό βήμα μπρος, αν τα πολιτικά πρόσωπα είναι αυτά και οι χορηγοί τους διαλέγουν από το σωρό; Η περίπτωση να βρούμε φάρμακο είναι μάλλον αμελητέα, όταν παριστάνουμε ότι πέφτουμε από τα σύννεφα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Στη Γαλλία και στην Ιταλία ξεσπούσαν επίσης τέτοια σκάνδαλα εδώ και πενήντα χρόνια τουλάχιστον – ήταν (και είναι) ένας εύκολος τρόπος ελέγχου του αγροτικού κόσμου από το Κράτος και τους άρχοντες του αγροτικού χώρου. 

Μένοντας στο επίπεδο των απλών διαπιστώσεων βλέπουμε ότι -και στην άλλη Ευρώπη- μια συνολική πτώση στο επίπεδο των διανοούμενων. Οπότε σκέπτεται κανείς ότι το κυνήγι της διαφορετικής άποψης έχει αποτέλεσμα, όταν μάλιστα συμβαδίζει με την προσφορά ανταμοιβής σε όσους αποδεικνύονται προσαρμοστικοί και, ταυτόχρονα, όταν συνδυάζεται με την έλλειψη λαϊκών δυνάμεων στήριξης της διαφορετικής άποψης. Όταν νικήθηκαν οι κόκκινοι, τότε επικράτησαν αδυσώπητα οι λευκοί. Αυτό έγινε, ως παράδειγμα, στις ΗΠΑ με τον Μακαρθισμό σε πλήρη αντιστοιχία με τον Σταλινισμό. Εξαίρεση: Όταν είπαν στον Ντε Γκώλ να συλλάβουν τον Σάρτρ, που μοίραζε φυλλάδια τον Μάη του 68, απάντησε: Δεν συλλαμβάνεται ο Βολταίρος.