Άβολα ερωτήματα για Δεξιά και Αριστερά…

Προφανώς δεν είναι στις προ-θέσεις μου να ασχοληθώ με τους κριτικούς, οι οποίοι σχολιάζουν την πολιτική κατάσταση στη χώρα, είτε αυτοί είναι δημοσιογράφοι, είτε εμφανίζονται σαν πολιτικοί αναλυτές. Θα ήθελα, πάντως, ως απλός πολίτης, να ρωτήσω τους “αριστερά υπο-γράφοντες”, αν πιστεύουν πράγματι ότι:

• η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης στη χώρα θα συντελεστεί με την αποσύνθεση των λειτουργούντων σήμερα αριστερών κομμάτων;
• η πτώση των αυταρχικών καθεστώτων (π.χ Όρμπαν) οδηγεί νομοτελειακά στην άνοδο των αριστερών κομμάτων;
• ο ανακλαστικός ακτιβισμός και η συνεχής καταγγελία ωφελεί την εκ-λογική “υγεία” της Αριστεράς;
• το Κράτος δικαίου εξαρτάται μόνον από τους κυβερνώντες και καθόλου από τις αντιλήψεις των αντισυστημικών πολιτών;
• η Δικαιοσύνη “παίρνει γραμμή” μόνον από τις δεξιές κυβερνήσεις;

Θέλω όμως να ρωτήσω και τους “δεξιά υπο-γράφοντες”, αν υπο-στηρίζουν ότι:

• ο αρχηγός του κόμματος δεν έχει καμία ευθύνη για τις καρικατούρες που διορίζει υπουργούς;
• τα σκάνδαλα και η διαφθορά αποτελούν κάποια περιστασιακά συμπτώματα ή εγγενές χαρακτηριστικό του τρόπου διακυβέρνησης;
• η “φυγή προς τα μπρος” μπορεί να γίνει χωρίς κάθαρση “προς τα πίσω”;
• η τοξικότητα παράγεται μόνον από τους πολιτικούς αντιπάλους;
• όταν η Δημοκρατία και οι θεσμοί αμφισβητούνται, ένα κόμμα, τουλάχιστον φθαρμένο, γιατί να θέλει να χειριστεί μόνο του, για τρίτη τετραετία, την κρίση;

Ερωτήσεις πολιτικού προβληματισμού

Δεν θα μπορούσα να κλείσω αυτό το σημείωμα, αν δεν απηύθυνα και κάποιες ερωτήσεις σε “όλους εμάς τους αθώους” [και κρίνοντες αλλήλους, αλλά όχι εαυτούς]. Ισχυριζόμαστε με βαθιά πεποίθηση ότι:

• το εθνικό ρουσφέτι, ως κουλτούρα,θα εξαφανιστεί με ένα νόμο κι ένα άρθρο;
• η αλλαγή κυβέρνησης θα μειώσει τους κρατικοδίαιτους κηφήνες ή θα τους αλλάξει χρώμα κουστουμιού;
• οι ανταρσίες στα κόμματα και οι αποστασίες συνιστούν αποδεκτές κοινοβουλευτικές πρακτικές για να διώξουμε τους “κακούς”;
• τα όρια ανομίας και παραβατικότητας τα θέτει ο νόμος ή η κουλτούρα “αντίστασης” των απείθαρχων Ελλήνων πολιτών (ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης);
• προ-τιμούμε το άγνωστο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ή πιέζουμε το γνωστό ΠΑΛΙΟ, ώστε να μας εξυπηρετεί καλύτερα [sic];

Μέχρι να απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα, ας παρατηρούμε (απαθείς;) τον ανταγωνισμό των κομμάτων σε ύβρεις, το διαγκωνισμό των υπό ίδρυσιν μορφωμάτων σε υποσχέσεις, τους αστοιχείωτους αναλυτές (;;;) της εγκληματικότητας στα μεσημεριάτικα, τους νεο-εισαγγελείς που, σταλθέντες εξ ουρανού, θα τιμωρήσουν όλους τους ένοχους και θα τους κλείσουν φυλακή και άλλα παρόμοια φαινόμενα της γενικής παθογένειας και ηθικο-αξιακής θολούρας της προς εξυγίανση ελληνικής κοινωνίας.

ΥΓ. Παρακαλώ τα διάφορα sites (δυστυχώς και προοδευτικού προσανατολισμού) να μη μου στερούν το δικαίωμα να έχω γνώμη και να την εκφράζω δημόσια, γιατί ως γνωστόν εδώ και πολλές δεκαετίες ουδείς κρύβεται πίσω μου.