Δεν θα φέρουν την ανατροπή οι επόμενες εκλογές…

Η Αριστερά απλώς πέρασε, τουλάχιστον για την ώρα, η εποχή της στην Ευρώπη. Την επικαλούνται σαλτιμπάγκοι και τυμβωρύχοι, λιγούρηδες φιλόδοξοι, δήθεν διάδοχοι. Η ελληνική κοινωνία δείχνει αδύναμη να βρει και να κινήσει εσωτερικές δυνάμεις ανανέωσης. Δεν διαθέτει και πάντως δεν εμφανίζει, πρόσωπα ικανά και διατεθειμένα να προσφέρουν “τόπο σταθερό για να κινήσουν την Γη”. Θα ψηφίσουμε σε αυτές τις εκλογές, αλλά θα περιμένουμε κάποιες… άλλες για να δούμε τι τέλος πάντων μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Ούτε ο τουρκικός κίνδυνος, ούτε οι γκρίζες προοπτικές στο Ιράν και στο Ουκρανικό, ούτε οι δυσμενείς προβλέψεις στην οικονομία, τίποτε δεν φαίνεται ικανό να αποσπάσει την ελληνική κοινωνία από την ρουτίνα και την αδράνειά της.

Ζούμε όπως ζούμε με τους ηγέτες μας, που κανείς δεν απειλεί να τους δολοφονήσει ή να τους απαγάγει αλα Μαδούρο, όπως το δοκιμάζουν με τόση επιτυχία οι Αμερικάνοι, όταν αξίζει τον κόπο. Εμείς, με τη θέληση και τον τσαμπουκά μας (!) προσφέραμε έδαφος, οικεία βουλήσει, στους Μεγάλους πολυχρονεμένους Συμμάχους μας, άφοβοι και αραχτοί, τώρα που πιάνουνε και οι ζέστες παίρνουμε θέση στις αμμουδιές – την σιλουέτα μας προπαντός. Αν κάτω από την επιφάνεια κάτι βράζει, ο βρασμός, υπόκωφος, δεν φτάνει σε κανενός τ’ αυτιά. 

Κλάματα μέχρι τις μεθεπόμενες εκλογές!

Αυτή η αδράνεια δεν είναι ανώδυνη. Ακόμα κι αν έχουμε παραδώσει τα του Οίκου μας στους Αμερικάνους, ήσυχοι ότι “με τον ήλιο μας βγάζουν με τον ήλιο μας βάζουν”, ακόμα κι έτσι θα έπρεπε να ρίχνουμε πότε-πότε μια ματιά εκεί στο Αιγαίο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Κυρίως τώρα που με τον κ. Τσίπρα είναι πιθανόν να είναι αντιβασιλέας στην επόμενη κυβέρνηση… Μητσοτάκη (!), όλα θα είναι έτοιμα κάτι να χάσουμε “από την Ελλάδα ρε γαμώτο”, λίγη θάλασσα μαζί με τους τέως ψαράδες, τωρινούς ταβερνιάρηδες με την πετσέτα στο χέρι (έλεγε ο Αντρέας, θυμάστε) την παραλία γεμάτη αλητοτουρίστες (εναλλακτικά, μετανάστες) και μετά, όταν θα έχουμε ξυπνήσει από τον λήθαργο, να κλαίμε πάλι για κάποιες χαμένες πατρίδες. 

Ο αρχηγός της Αριστεράς (ποιας Αριστεράς; ποιος την έχασε να τη βρούμε εμείς…) έτοιμος για όλα όσα οι χρηματοδότες του θέλουν και ξοδεύουν για να τον βοηθήσουν να πατήσει τις κορυφές, ό,τι δεν πρόλαβε να πουλήσει, να τα επιστρέψει με τον απαιτούμενο τόκο – ένα κιλό κρέας απαιτούσε, κατά τον Σαίξπηρ, ο Σάϋλωκ για να ξεπληρωθεί το δάνειο… με αίμα, σταθερό αντίτιμο του χρήματος.

Τώρα πληρώνει ο Λίβανος για να ανταπεξέλθει το Ισραήλ σε υποχρεώσεις προς τρίτους και να καλύψει ανάγκες δικές του, ώσπου να φτάσει στο ιδανικό να είναι ο τοπάρχης/επιβλέπων της περιοχής. Θέλει κόπο, αίμα και χρήμα για να γονατίσει ο κόσμος. Τώρα και με τη βοήθειά μας. Εμείς, από την σωστή πλευρά, θα βάλουμε την ψυχή μας θυσία για τον Ελεύθερο Κόσμο, να δούμε επί τέλους Θεού πρόσωπο. Εκτός αν μας πιάσουν κώτσους, όπως τόσες άλλες φορές. Μπορούμε και να αλληλοσκοτωθούμε, το έχουμε ξανακάνει. Έχουμε λύσεις. Μαντίλια και κλάματα μέχρι την άλλη φορά. Είμαστε, λέει, έξυπνος λαός.