“Εκπλήξεις” πολλές, πραγματική αλλαγή καμιά…

Και έτσι η ζωή θα συνεχίζει να τραβάει, διαχρονικά, την ανηφόρα, εν ονόματι, μάλιστα, της δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας, στην πραγματικότητα, μαϊμού, που αποτελεί το αναισθητικό της κοινωνίας για τα καλά και συμφέροντα του καπιταλιστικού συστήματος. Κατά τα άλλα δεσπόζει το αίτημα: Σωτήρες ενωθείτε αντί το πολίτες ενωθείτε. Αυτούς χρειάζεται το σύστημα για να συνεχίζει την πορεία του ανενόχλητο και διαθέτει όλα τα μέσα για να κρατά τους κήρυκες της πραγματικής αλλαγής στο περιθώριο σαν δήθεν γραφικούς.

Τα πιο σημαντικά μέσα που διαθέτει, διαχρονικά, το σύστημα για την προστασία του είναι τα πολιτικά κόμματα με τη συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης και λειτουργίας και μάλιστα τα πιο αποτελεσματικά είναι τα λεγόμενα προοδευτικά όλων των ειδών. Βιώσαμε τελευταία τις συνεδριακές δραστηριότητες του ΠΑΣΟΚ, όπου ξεκαθάρισε λίγο πολύ η ισχύς των διάφορων φέουδων, καθώς και η στρατηγική της αλλαγής, η οποία στην πράξη μου θυμίζει το: Άλλαξε ο Μανολιός και έβαλε την κάπα του αλλιώς. 

Λίγο νωρίτερα, βιώσαμε τις συνεδριακές δραστηριότητες-φιοριτούρες της λεγόμενης αριστεράς με στρατηγική ανανέωσης και νίκης. Αρχικά, με σωτήρα τον φουκαρά Κασσελάκη, επιλογή επιστροφής στην ηγεσία της αριστεράς του κ. Τσίπρα για να μας σώσει για δεύτερη φορά. Το αριστερά πια δεν πιάνει και το λάβαρο της σωτηρίας είναι η αγκαλιά με τον καπιταλισμό με ολίγην από Πούτιν για να σωθούμε. Η οπισθοδρόμηση δεν έχει τέλος. Το αναισθητικό του συστήματος τέλειο. Εδώ, μας λέει, θα σας αποκοιμίζω με τη δημοκρατία μου! 

Δεν φταίω εγώ, φωνάζει το σύστημα. Οι βουλευτές είναι οι ανήθικοι, που κάνουν τα ρουσφέτια τους και νοιάζονται να εξασφαλίσουν τους ψηφοφόρους τους και, γιατί όχι, να τους αυξήσουν κιόλας ξοδεύοντας και τα λεφτά της διαπλοκής και της εξάρτησής τους από το χρήμα των χορηγών. Κάλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε. Και όλα αυτά με δημοκρατική νομιμοποίηση. Οι πολίτες καταφθάνουν κατά χιλιάδες με λάβαρα και τραγούδια, για να εξασφαλίσουν την επανεκλογή του δικού τους, ενώ οι “έξυπνοι” τους λοιδορούν που δεν ξέρουν τι ψηφίζουν. Το εκκρεμές πάει κι έρχεται. Οι έξυπνοι γίνονται ηλίθιοι και οι ηλίθιοι έξυπνοι και άντε από την αρχή.

Το πολιτικό σύστημα και η διαφθορά

Με το χρόνο, όλο και περισσότεροι πολίτες διαπιστώνουν πως με την ψήφο τους τίποτα δεν αλλάζει και πολλοί εξ αυτών δεν μπαίνουν καν στον κόπο να πάνε να ψηφίσουν, χωρίς βέβαια να γνωρίζουν και τι πρέπει να κάνουν για να υπάρξει πραγματική αλλαγή. Αυτοί που ξέρουν χαρακτηρίζονται από τους πληρωμένους υπηρέτες του συστήματος ως οι γραφικοί της όλης υπόθεσης και έτσι το σύστημα βολεύεται γιατί, κάθε φορά, είναι πολλοί οι “έξυπνοι” που συμφωνούν με τις απόψεις του ότι δημοκρατία έχουμε και έτσι λειτουργεί.

Μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι, άπαξ και πιστέψουν οι πολίτες τους θεωρούμενους γραφικούς, πόσο θα αυξηθεί η ανεργία μεταξύ των υπηρετών του συστήματος, μεταξύ και αυτών εκατομμύρια πολιτικοί του πλανήτη και μάλιστα προοδευτικοί, που κάθε λίγο και λιγάκι πείθουν το πόπολο πως με αυτούς θα έρθει η αλλαγή που, όμως, ποτέ δεν έρχεται; 

Το οξύμωρο της όλης υπόθεσης είναι ότι, ενώ η αιτία που παράγει όλη αυτή τη διαφθορά είναι τα πολιτικά κόμματα με τη συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης και λειτουργίας τους, αυτά αποτελούν και το μόνο μέσο να εξαλειφθεί η παραγόμενη διαφθορά, με την προϋπόθεση ότι είναι διατεθειμένα να εμπεδώσουν την πραγματική δημοκρατία σε αυτά, αλλάζοντας μόνον τον τρόπο ανάδειξης των μελών τους σε αξιώματα. Αλλάζοντας, δηλαδή, μόνο το καταστατικό τους και όχι το σύνταγμα. Τόσο απλό είναι (βλ. Δούρειος Ίππος της Δημοκρατίας, εκδόσεις Άμμων, βραβευμένο και από την Ακαδημία Αθηνών). Ιδού, λοιπόν, η Ρόδος και το πήδημα. Αναζητείται η θέληση. Υπάρχει;