Φειδίας και ΕΛΑΜ έχουν το εκλογικό ρεύμα στην Κύπρο

Όταν προδήλως διαπιστώνεται κενό πολιτικής εκπροσώπησης, είναι αναμενόμενο να αναζητείται το εναλλακτικό. Πρόσωπα και φορείς, που παρουσιάζονται ως εναλλακτικές λύσεις. Πόσο εναλλακτικές, όμως, είναι οι λύσεις που παρουσιάζονται; Και γιατί να θεωρούνται έτσι; Παρακολουθούμε, όπως αναφέρεται, το τέλος του «παραδοσιακού» πολιτικού συστήματος. Αργοπέθαινε και βυθιζόταν στις «αμαρτίες» του και φαίνεται πως δύσκολα θα ανακάμψει. Θα είναι το τέλος του στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου; Το σίγουρο είναι πως δεν θα υπάρχουν μεγάλα κόμματα, όπως τα ξέραμε.

Το πολιτικό σκηνικό, όπως επιβεβαιώνεται και από την προχθεσινή δημοσκόπηση του ΡΙΚ, αλλά και όσες προηγήθηκαν (Άλφα), θα είναι πολυκερματισμένο. Τούτο, όπως σπεύδουν να αναφέρουν αναλυτές, θα προκαλέσει προβλήματα λειτουργίας και θα δυσκολεύει τις αποφάσεις του Kοινοβουλίου. Αυτό, όμως, σημαίνει πως οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν ανεύθυνους. Έτσι θα γίνει;

Μπροστά στην ανατροπή

Είναι πρόδηλο ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα και όποιος μείνει πίσω, δεν το αντιλήφθηκε, θα… χαθεί. Τα κόμματα όταν αναλύουν τις δημοσκοπήσεις φαίνεται να αδυνατούν να αντιληφθούν γιατί χάνουν. Φταίνε, πάντα, οι άλλοι. Φταίει ο… λαϊκισμός, αλλά και οι πολίτες. Κόμματα που απαξιώνουν τους πολίτες, απαξιώνονται και τα ίδια από την κοινωνία. Αμφισβητούν τους αριθμούς, αναζητούν χαραμάδα ελπίδας. Άχαρος ο ρόλος τους και διερωτάται κανείς γιατί οι έρευνες κοινής γνώμης πρέπει να αναλύονται από αυτούς που κρίνονται και όχι από αναλυτές. Όπως, για παράδειγμα στο ΡΙΚ, από τους Μαυρή και Μιχαηλίδη. 

Είναι σαφές πως η προειδοποιητική βολή στις τελευταίες ευρωεκλογές, με το «φαινόμενο Φειδία» να θριαμβεύει, αντιμετωπίσθηκε με πλάκα και χαβαλέ. Τώρα που xτυπά την πόρτα της Βουλής, τους έπιασε το άγχος. Γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν ποσοστά και καρέκλες. Δεν έκαναν, ωστόσο, τίποτε για να τον σταματήσουν. Αλλά και πώς να τον σταματήσουν όταν κόμματα έχουν απαξιωθεί; 

Με βάση τις δημοσκοπήσεις, τόσο ο Φειδίας, όσο και το ΕΛΑΜ, έχουν ψηλά ποσοστά στους νέους ψηφοφόρους, με τους οποίους δεν μπορούν να επικοινωνήσουν τα παραδοσιακά κόμματα. Το γιατί είναι προφανές, αλλά αυτό δεν το βλέπουν οι κομματικές ηγεσίες αν και θα έπρεπε. Γιατί είναι σημαντικό πώς συμπεριφέρονται οι νέοι ψηφοφόροι. Γιατί αφορά το παρόν και το μέλλον. 

Το εναλλακτικό σαρώνει τα παλιά κόμματα

Μπορεί να είναι λάθος -και είναι- το τσουβάλιασμα. Ό,τι είναι παραδοσιακό προφανώς και δεν ενοχοποιείται. Κουβαλά, ωστόσο, το παλιό κομματικό σύστημα πολλές αμαρτίες. Και είναι πολλές. «Συνελήφθησαν» κόμματα και πολιτικοί στα… πράσα να εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς και διαπλοκής. Κατέρρευσαν αφηγήματα και χάθηκε το όποιο ηθικό πλεονέκτημα. Άλλωστε πιάστηκαν στα… πράσα να συνεργάζονται (Δρομολαξιά, Πάφος κ.λπ.) για το χρήμα και τη μίζα. 

Είναι σαφές πως δεν υπάρχει πλέον εκείνο που για χρόνια οριοθετούσε τις γραμμές, του «συντηρητικού» και του «προοδευτικού». Σήμερα εκείνο που συζητείται είναι το συστημικό και το εναλλακτικό.  Το συστημικό αφορά τους περισσότερους που λειτουργούν πολιτικά και κομματικά στο σύστημα εξουσίας. Αφορά και εκείνους που υπηρέτησαν με άλλο «καπέλο», πολιτικό, το σύστημα. Οι περισσότεροι, όμως, συνεργάζονται μεταξύ τους.

Στη Βουλή δεν συνεργάζεται το… «αντισυστημικό» ΕΛΑΜ με τα συστημικά κόμματα; Ναι. Άλλα «αντι-συστημικά» κόμματα, όπως το Άλμα, όταν εκπροσωπηθούν στη Βουλή, δεν θα συνεργάζονται με κάποια από τα παραδοσιακά κόμματα; Και στη Βουλή και στις προεδρικές; Και τι είναι, πραγματικά, το εναλλακτικό στην πράξη; Τι σημαίνει με όρους πολιτικής; 

Διανύουμε μια περίοδο πολιτικής ρευστότητας. Το παραδοσιακό κομματικό σύστημα αναζητεί τρόπους συσπείρωσης, προτάσσει τον κομματικό πατριωτισμό, αλλά δυστυχώς γι’ αυτά φαίνεται να είναι αργά. Το έργο είναι φοβητσιάρικο. Όχι για τα κόμματα, αλλά για τους πολίτες.