Γιατί μας εκπλήσσουν οι δηλώσεις Γκιλφόιλ!

Η πρέσβης των ΗΠΑ δεν είπε κάτι που δεν το ξέραμε και δεν το έχουμε αποδεχθεί, όλοι και χωρίς εξαίρεση, στα έργα και στα λόγια, από τότε που ο Στάλιν, ηγέτης τότε των απανταχού κομμουνιστών, μας καταχώρησε στη Δύση, όπως μοιράζουν τα πρόβατα για σφάξιμο.

Η παρεμβολή του λεγόμενου, παλιά, “Τρίτου Κόσμου” είναι πλέον υπολογίσιμη αλλά όχι ακόμα άμεσα αποφασιστική, με την εξαίρεση του “ματς” στο Ιράν όπου συμπυκνώνεται η αναμέτρηση της Δύσης με τους άλλους. Άμεσος παίκτης είναι και η Κίνα και η Ρωσία, απέναντι στις ΗΠΑ-Δύση και όποιος διαβάσει σε ξένους ιστότοπους τις οικονομικές συναλλαγές των ΗΠΑ με τη Ρωσία θα καταλάβει πολλά για τις διεθνείς εξελίξεις. Οι πληροφορίες για συναλλαγές με την Κίνα είναι ακόμα περιορισμένες…

Η Μέση Ανατολή διαδέχθηκε τα Βαλκάνια ως “κρίσιμος κρίκος”. Αυτή η ευρύτερη περιοχή παραμένει κλειδί για την έκβαση των πραγμάτων στο Παγκόσμιο πεδίο. Η μάχη είναι σκληρή, αλλά αν ΗΠΑ-Ισραήλ αποτύχουν να κυριαρχήσουν στη Μ. Ανατολή, τότε η ήττα τους θα είναι καθοριστική. Τα πυρηνικά αποτρέπουν, ως τώρα, την άμεση σύγκρουση των τριών πρωταγωνιστών (ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας) επειδή ο Πόλεμος, δεν είναι τυφλή καταστροφή αλλά, θυμίζω, έχει στόχο το Κέρδος, σε Χρήμα και Επιρροή στο Παγκόσμιο Πεδίο. Ο πόλεμος είναι συνέχιση της Πολιτικής με άλλα Μέσα.

Η Ευρώπη υπό “κατοχή” των ΗΠΑ

Η χώρα μας δεν πορεύεται σε Συμπληγάδες όπως ίσως φαντάζονται ονειροπαρμένοι αισιόδοξοι. Πορεύεται κατ’ ευθείαν στα βράχια και τη γλιτώνει ή επιπλέει ανάλογα με τα κέφια (συμφέροντα) του ξένου (Αμερικανού) κυβερνήτη. Με αποχρώσεις και διαβαθμίσεις, έτσι βαδίζουν και οι άλλοι Ευρωπαίοι κι ας παριστάνουν τους ανεξάρτητους παλληκαράδες.

Η μοίρα της Ευρώπης σφραγίστηκε μέσα στον παγκόσμιο Πόλεμο όταν οι “πατέρες» της Ευρώπης” (Σουμάν κ.λπ.) έτρεχαν και κάρφωναν τον Ντε Γκωλ στον Ρούσβελτ για τάσεις ανεξαρτησίας ώσπου τον τελείωσαν τον Μάη του 68. Τώρα ξανα-ξεσηκώνονται οι Γάλλοι αλλά με μια ελεγχόμενη Γερμανία δίπλα τους το αποτέλεσμα είναι μάλλον προδιαγεγραμμένο.

Είναι απίθανο και πάντως πολύ δύσκολο η Γαλλία να βρει βοήθεια: Ούτε στα δεξιά η Λε Πέν ούτε στα αριστερά ο Μελανσόν θα βρουν Συμμάχους αν διεκδικήσουν μια στοιχειωδώς ανεξάρτητη πορεία. Η Ευρώπη είναι “κατεχόμενο” έδαφος από τις ΗΠΑ, κατά τον Μπρεζίνσκι. Η Ρωσία πήρε την μερίδα της (στη Γιάλτα) και την έχασε. Τελεία. Η Ρωσία παρατείνοντας τον πόλεμο στην Ουκρανία κρατάει, εξ αντικειμένου, ανοιχτό παράθυρο ευκαιρίας στους λαούς της Ευρώπης να αναρωτηθούν για τα δεινά τους και να αντιδράσουν. Όμως οι λαοί χωρίς ηγέτες σώζουν ακόμα γριούλες αλλά όχι τον εαυτό τους…

Το ερώτημα που είχε τεθεί ήδη επί Λένιν και μετά επί Μάο είναι σαφές: Τι οδηγεί “φυσιολογικά” από τις αστικές Δημοκρατίες στα Δεξιά, σε φασισμούς, ενώ οι αριστερές επιλογές, κομμουνιστικές και άλλες, δεν ευδοκιμούν ακόμα και όταν επικρατούν ένοπλα στους αντιπάλους; Απλά, ίσως απλοϊκά, το ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκαν περιπέτειες, αλλά τελικά στέριωσε η αστική επανάσταση, αρχικά στη Γαλλία και μετά σε όλη την Δύση, ενώ οι αριστερές, σοσιαλιστικές ή άλλες εκδοχές δεν αντέχουν; Σκέψεις μια άλλη φορά.