H χώρα του δήθεν στον κόσμο του no reply

Η πραγματικότητα του εναέριου ελλείματός μας είναι παρόμοιο με το σιδηροδρομικό, στο ότι η αναβάθμιση και των δύο δεν έχει υλοποιήθηκε παρά τα 7 χρόνια χρηματοδότησής τους από την ΕΕ. Η διαφορά είναι ότι αποφύγαμε σύγκρουση στον αέρα επειδή η ΥΠΑ κατέβασε τον διακόπτη του FIR, σε αντίθεση με τον ΟΣΕ, όπου ο άσχετος σταθμάρχης αμέλησε να κατεβάσει τον διακόπτη σύγκρουσης. Εργαζόμενοι στην ΥΠΑ και τον ΟΣΕ είχαν επισημάνει τους επικείμενους κινδύνους της αδράνειας. Αλλά το χρονοβόρο μαγείρεμα των αναθέσεων στους Εθνικούς Εργολάβους προέχει.

Για να δέσει η σιδηροδρομική σούπα περάσαν άλλα 3 χρόνια αναλγησίας της Κυβέρνησης από το φονικό στα Τέμπη κι ακόμη να την σερβίρει. Το εναέριο φαγοπότι ακόμη μαγειρεύεται. Και δεν είναι το μόνο, αφού η οργή της ΕΕ για την υπεξαίρεση ευρωπαϊκών κονδυλίων έστειλε εισαγγελείς από τις Βρυξέλλες για να τα διερευνήσουν.

Το FIR του ΟΠΕΚΕΠΕ μοιάζει να επεκτείνεται από την Κρήτη σε όλη την επικράτεια, με πολλαπλασιασμό βοσκοτόπων και κοπαδιών. Τόσο που η τιμή των αιγοπροβάτων θα έπρεπε να είχε βυθιστεί στο επίπεδο των κοτόπουλων. Αλλά αντί δήθεν να γεμίσουν τα χασάπικα με φτηνά παϊδάκια, γέμισε η Κρήτη με ακριβά αυτοκίνητα, με προτίμηση τις Ferrari. Δεν διαφέρει από το αντίστοιχο σκάνδαλο αγροτικών επιδοτήσεων τον περασμένο αιώνα, που αγόρασαν τρακτέρ Porsche Cayenne.

Άλλο να τρώνε επιτήδειοι λεφτά της ΕΕ και άλλο να τα τρώει διακομματικά το επιτήδειο κράτος για την εξαγορά ψήφων με κοινοτικά κονδύλια της δήθεν οικονομικής ανάπτυξης. Στα κάγκελα των διοδίων οι αδικημένοι αγρότες για να διεκδικήσουν και αυτοί το μερίδιο της γενικευμένης διαφθοράς. Μούγκα από την αντιπολίτευση και για το κόστος της διαφθοράς που θα πληρώσουν οι αμέτοχοι πολίτες, αφού κάθε κυβέρνηση έκανε το ίδιο. Περιμένουν με ανακούφιση να σκουπιστεί κι αυτό το σκάνδαλο κάτω από άλλη μία Εξεταστική Επιτροπή που πλειοψηφικά, όπως κόμπασε δημοσίως ο Άδωνις, εμποδίζει την παρέμβαση της θεσμικής Δικαιοσύνης.

Αλλά ποιος ακούει τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς; Ο δήθεν “εξυπνότερος λαός του κόσμου” της αρπαχτής και του τσαμπουκά τους εφαρμόζει δημιουργικά! Κάπως έτσι προέκυψαν και οι Ελληνικές Στατιστικές που μας έφεραν τα Μνημόνια και απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας. Τουλάχιστον γλιτώσαμε την αποβολή. Αλλά η [πολιτική] Δικαιοσύνη κυνήγησε εξοντωτικά ως προδότη τον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ που το μαρτύρησε την αλήθεια.

Γεμάτος θυμό και απογοήτευση γράφω αυτές τις γραμμές. Η κοροϊδία είναι μέρος της ζωής. Μαθαίνεις να αναγνωρίζεις το δούλεμα και να το προσπερνάς. Αλλά σε κάποιες ομάδες κοινωνικής δικτύωσης το “δήθεν” των influencers γίνεται η πραγματικότητά τους. Κι όταν το δήθεν των λαοπλάνων πολιτικών εξελίσσεται σε διακυβέρνηση μιας χώρας, η κοινωνία που στερείται της πραγματικότητας γαλουχείται στην πλασματικότητα. Οι δήθεν δημοκρατίες κατ’ όνομα, καταλήγουν ολιγαρχίες στο σύμπαν της εικονικής πραγματικότητας που βυθιζόμαστε.

Η χώρα του δήθεν

Συνταξιούχος πλέον, έπεσα πάνω στην διαχρονική κυβερνητική πολιτική των Πλασματικών Χρόνων Σύνταξης. Το είχα τσιμπήσει στις ειδήσεις δεκαετίες πριν, αλλά το αγνόησα ως ανεπίκαιρο. Πιο “δήθεν” αποδείχτηκε η σύνταξη που μου αποδόθηκε που υστερεί των μηνιαίων εισφορών μου σε τρία διαφορετικά Ταμεία σαν εργοδότης και έμμισθος για 46 χρόνια. Σαν εργοδότης δυσκολεύτηκα να κατανοήσω την καταβολή 13ου και 14ου μισθού για 12 μήνες εργασίας τον χρόνο, ακόμη και στους συνταξιούχους

Παρά την κατάργησή τους την εποχή των Μνημονίων, αυτοί που παραλογικά διεκδικούν σήμερα την αναδρομική επιστροφή τους είναι οι υπηρετούντες την Δικαιοσύνη, οι δήθεν εγγυητές του πολιτεύματος και της κοινής λογικής. Μπάλλα και πολιτική διαφέρουν στο ότι οι οπαδοί δεν αλλάζουν ομάδα. Όμως αλλάζουν εύκολα κόμμα, όπως απέδειξε κι ο τέως Αθλητισμού, Αυγενάκης, που έβαψε γαλάζια την Κρήτη με τα επιδόματα του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Δεν ξεχνώ τον τρίτο τελικό της σειράς μπάσκετ ΠΑΟ-ΟΣΦΠ τον περασμένο Μάιο, όταν παίκτης που αποβλήθηκε, έκανε την χειρονομία του αυνανισμού προς την κερκίδα και τους τηλεθεατές οδεύοντας προς τα αποδυτήρια. Η χειρονομία του Γάλλου αστέρα χαίρει παγκόσμιας αναγνώρισης, ιδιαίτερα στην Ελληνική της έκδοση, ύβρις που θα τον απέκλειε από την υπόλοιπα παιγνίδια των τελικών. Η Κυβέρνηση προφασίστηκε πως θα διακόψει τα playoffs προς συνετισμό. Αποδέχτηκε, όμως, για το “καλό της χώρας”, ήτοι οπαδών και ιδιοκτητών -κυβερνητικών εταίρων, την απόφαση της Αθλητικής Δικαιοσύνης, που έκρινε ότι ο υπόλογος εννοούσε ότι δήθεν όδευε στο καζίνο για να ρίξει ζαριές… Η Ελληνική Διαιτησία παραμένει σε Μνημόνιο, με ξένους διαιτητές να σφυρίζουν τα ποδοσφαιρικά ντέρμπι.

Η Ελληνική Δικαιοσύνη και οι δήθεν Ανεξάρτητοι Θεσμοί δεν μπορούν να εγγυηθούν την δημοκρατική λειτουργία της χώρας. Η πρώτη δεν μπορεί να διαχωρίσει την νομιμότητα από την νομοτυπία που προκαλεί τις καθυστερήσεις και τις στρεβλώσεις απόδοσής της. Οι δεύτεροι, είναι επιδεικτικά υποστελεχωμένοι, ώστε το έργο τους να καθοδηγείται κομματικά από τους αποτυχημένους πολιτικούς που η Κυβέρνηση βόλεψε στην ηγεσία τους. Μαζί με τους Εθνικούς Εργολάβους και τα ΜΜΕ που ελέγχουν, συντελούν το Βαθύ, Ολιγαρχικό Κράτος που χορεύει στον ρυθμό του δήθεν Εθνικού Συμφέροντος της εποχής.

Το δήθεν επάγγελμα του πολιτικού ασκείται κατά δήλωση, χωρίς πιστοποίηση όπως, μοναδικά στην ΕΕ, και το αναδυόμενο επάγγελμα του δήθεν Ψυχικού Συμβούλου. Οι 300 νομοθέτες της Βουλής (η Ολλανδία των 18 εκ κατοίκων την βγάζει φτηνότερα με 150), διακρίνονται για τις μεταμεσονύχτιες τροπολογίες ειδικών Συμφερόντων. Ασχέτως νόμου, τελικά υπερισχύει η ελεύθερη ερμηνεία του. Ανάλογα με τις πολιτικές συγκυρίες, η εκάστοτε Κυβέρνηση κλείνει δήθεν την πόρτα στην ανομία, αλλά ανοίγει το παράθυρο στην “νόμιμη” παρανομία της πελατειακής πολιτικής τους.

Ακούει κανείς;

Ευτυχώς ο μη ψεκασμένος λαός δεν την ψώνισε ακόμη, αφού δεν εμπιστεύεται τους πολιτικούς, την δικαιοσύνη και τα παραμύθια των ΜΜΕ. Το επιχείρημα “μην χτίζετε σε δάση για να μην καείτε” (Μάτι) και, “μην παίρνετε το τρένο για να μην σκοτωθείτε” (Τέμπη), έφερε τελικά τον κόσμο στα όρια του. Τους 600 πνιγμένους στην Πύλο τους πήρε η μαύρη θάλασσα. Ποιος τους είπε να μεταναστεύσουν στην χώρα μας; Αν επιζήσουν, τους περιμένουν οι αποτρεπτικές Υποδομές της δήθεν Φιλοξενίας.

Η οικονομική ανέλιξη του δήθεν αναμορφωμένου κράτους στα 7 χρόνια ΝΔ μεταφράστηκε στην σταθερότητα του δείκτη ευημερίας στον πάτο της ΕΕ κατά το διάστημα διακυβέρνησής της. Είναι εμφανής η ανακατανομή πλούτου από τα δημοσιευμένα κέρδη των Τραπεζών και των Εθνικών Προμηθευτών που πριμοδοτούνται από επιδόματα κατανάλωσης προς τον φτωχοποιημένο λαό για να τα αυξήσουν. Ο νέος στόλος καινούργιων αυτοκινήτων της νέας τάξης δείχνουν την εφήμερη διάσταση της δήθεν ευημερίας μας στο πλαίσιο του αριθμού κυκλοφορίας τους με το λογότυπο της εταιρείας χρονομίσθωσης.

Πριν η πανδημία φέρει την κατασταλτική ψηφιοποιήση της γραφειοκρατίας του Δημοσίου που, ομολογουμένως ελάφρυνε την κίνηση στους δρόμους, τα τηλέφωνα των Υπηρεσιών του χτυπούσαν αναπάντητα ή τα σήκωναν για να τα κλείσουν. Αλλά δεν ελάφρυνε την διαδρομή, αφού το λογισμικό του Ψηφιακού Κράτους χτίστηκε από γραφειοκράτες που δεν είναι εκεί για να απαντήσουν.

Σήμερα, το Κράτος μιμείται τις επιχειρήσεις, που δεν σηκώνουν αντίρρηση με την ένδειξη noreply στην απάντηση της επίκλησής σου. Κι αν βρεις τρόπο να εκμαιεύσεις απάντηση, σε γειώνει το αδιέξοδο κείμενο Τεχνητής Νοημοσύνης (ή Ανοησίας ) με την υπογραφή εξωτικού συντάκτη.

Στον δρόμο ξεπουλήσαμε την οντότητα μας στο Κράτος και τους εταίρους του και σε επιτήδειους που δήθεν μας προσέφεραν πρόσβαση στην παγκοσμιότητα. Αλλά, πλέον, για να την διατηρήσουμε, πρέπει να συναινέσουμε να την μεταπουλήσουν σε εκατοντάδες συνδεδεμένους με “έννομο συμφέρον” που θα μας την πέσουν απρόσκλητοι. Δεν εκπλήσσει ότι η πρόσβαση στις περισσότερες ελληνικές ιστοσελίδες δεν προσφέρουν πλέον την Απόρριψη των cookies που μας ενδοσκοπιούν. Οι κραυγές θυμού που αντιλαλούν στην πολιτική έρημο της χώρας εισπράττουν την εκκωφαντική απάντηση του “noreply”.

Το πρόβλημα όμως του αναπάντητου θυμού είναι ο εξτρεμισμός που ζήσαμε σαν χώρα και που βλέπουμε γύρω μας σήμερα σε πολλά μέρη του κόσμου. Από το πολιτικό έλλειμα που έφερε την πτώχευση καταλήξαμε στον Τσίπρα και την παρέα του. Θα κάνουμε κωλοτούμπα για να επιστρέψουμε στον αγράμματο του φαιδρού rebranding ή σε παρωχημένους πρώην πρωθυπουργούς για τους ίδιους λόγους; Ποιος έχει όρεξη να δει το ίδιο έργο σε επανάληψη;

Ακούει κανείς; No Reply.