Η απολογία του Γιώργου Καραμπελιά και η τέχνη του να συκοφαντεί!

Απάντησα την επόμενη ημέρα στο φιλόξενο liberal.gr με τίτλο “Απάντηση στο λίβελο του Γιώργου Καραμπελιά” και αυτός ανταπάντησε με νέο άρθρο του στο liberal.gr με τίτλο “Το ρωσικό κόμμα σε… αναταραχή“. Επειδή δεν θέλω να κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας του liberal.gr και επειδή έτσι κι αλλιώς το ζήτημα έχει ευρύτερη σημασία, θα δώσω την απάντησή μου σ’ αυτό το δεύτερο άρθρο από αυτές τις στήλες. Πριν, όμως, θα ενθέσω την απάντησή μου στην αρχική επίθεση. Όποιος την έχει διαβάσει μπορεί να την παρακάμψει και να συνεχίσει την ανάγνωση.

 

---

Απάντηση στο λίβελο του Γιώργου Καραμπελιά

Δεν περιμένω από τον Γιώργο Καραμπελιά να αντιληφθεί τη διάκριση ανάμεσα στη “γραμμή” και στην “ανάλυση-πολιτική εκτίμηση”. Μια ζωή είναι “γραμμιτζής”. Για χρόνια προσπαθούσε να καθοδηγήσει την Άκρα Αριστερά προς την προλεταριακή επανάσταση (Προλεταριακή Αριστερά ονόμαζε τη μικρή ομάδα του)! Στη συνέχεια προσπάθησε να καθοδηγήσει το οικολογικό κίνημα, αργότερα ανακάλυψε και προσπάθησε να καθοδηγήσει το κίνημα της Νεοορθοδοξίας και την τελευταία δεκαετία προσπαθεί να καθοδηγήσει την οικογένεια Μητσοτάκη!

Θα μου πείτε χούι είναι να το παίζει καθοδηγητής και τα χούγια μάς συνοδεύουν μέχρι το τέλος. Χούι που πηγάζει από το νοσηρό ναρκισσισμό, ο οποίος χαρακτηρίζει τον Γιώργο Καραμπελιά από την αρχή της… εντυπωσιακής διαδρομής του μέχρι τώρα. Οφείλω να ομολογήσω ότι όποιες απόψεις κι αν υποστήριζε σε κάθε περίοδο της διαδρομής του (συχνά αντιδιαμετρικές), τις υποστήριζε με τον ίδιο φανατισμό του “αλάθητου”, θεωρώντας τον φορέα της όποιας διαφορετικής άποψης “εχθρό”!

Θα αναρωτηθείτε πώς ο Γιώργος Καραμπελιάς διάνυσε μία τόσο μεγάλη διαδρομή, πως από τη μία άκρη έφτασε στην άλλη. Δείξτε κατανόηση. Μια ζωή στο περιθώριο του περιθωρίου ήταν, η φαντασίωση ότι θα γινόταν ο αρχηγός της επανάστασης είχε προ πολλού σβήσει άδοξα, είπε κι αυτός να βιώσει την κρυφή γοητεία του κατεστημένου! Η ευκαιρία του δόθηκε όταν εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και ήρθε σε επαφή με τον υιό της Ντόρας, Κώστα Μπακογιάννη.

Όταν, λοιπόν, κινδύνευε να του κάνουν έξωση από τα γραφεία στην Ξενοφώντος, από ό,τι έμαθα, η οικογένεια βοήθησε κι από τότε έπεσε στην… “αγκαλιά” της! Αυτό ήταν! Οι πόρτες άνοιξαν, άρθρα του δημοσιεύονται σε συστημικά Μίντια και επιτέλους αναγνωρίζεται σαν διανοούμενος από το κατεστημένο! Ο Γιώργος δεν είναι αγνώμων! Εκτίμησε όσα του προσφέρθηκαν και ανταποδίδει με τον γνωστό φανατισμό του! Μια ακόμα στροφή, άλλωστε, μετά από τόσες που είχαν προηγηθεί, δεν είναι δα και προς θάνατο!

Αλλά ας πάμε και στο ζουμί. Μήπως ήμουνα εγώ Γιώργο Καραμπελιά που αποθέωνα τον Πούτιν, εκφωνώντας ομιλίες, οργανώνοντας εκδηλώσεις και δημοσιεύοντας αφιερώματα στο “Άρδην”; Όχι δεν ήμουνα εγώ, εσύ ήσουνα. Κι όποιος έχει αμφιβολία ας ξεφυλλίσει τα τεύχη του “Άρδην”. Μήπως ήμουνα εγώ που έκανα ομιλίες ανά την επικράτεια με τον επικεφαλής της “Νίκης” Δημήτρη Νατσιό; Όχι δεν ήμουνα εγώ, εσύ ήσουνα. Και βεβαίως όταν έπεσες στην “αγκαλιά” του Μητσοτακισμού, έγραφες ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο Δημήτρης Νατσιός και η “Νίκη” είναι το μακρύ χέρι της Μόσχας. Κι αν θυμάμαι καλά κάτι έγραφες για ρούβλια! Εσύ κάτι θα ξέρεις για να τα λες…

Όσο για μένα, αν εξαιρέσω τη συμμετοχή μου στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα (μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου), όταν εσύ έκανες… επανάσταση από το Παρίσι, ποτέ δεν διεκδίκησα να καθοδηγήσω κανένα κίνημα. Εργάστηκα ως επαγγελματίας δημοσιογράφος-πολιτικός αναλυτής σε συστημικά Μίντια (23 περίπου χρόνια στην “Καθημερινή”). Και ως εργαζόμενος συνταξιούχος κάνω αυτό που πάντα έκανα. Αναλύω πολιτικά προβλήματα, εντοπίζω αντιφάσεις και εκφράζω πολιτικές εκτιμήσεις. Για το αν πέφτω μέσα ή έξω ας το κρίνουν οι αναγνώστες μου.

Αυτό, έκανα και στο επίμαχο άρθρο. Έχοντας γράψει δύο βιβλία για τον πόλεμο στην Ουκρανία (τέλος 2022 και 2025) και συνεχίζοντας να παρακολουθώ στενά τις εξελίξεις –κυρίως από δυτικές πηγές λόγω μη γνώσης της ρωσικής γλώσσας– ανέλυσα τη δυναμική του πολέμου και διατύπωσα κάποιες πολιτικές εκτιμήσεις για τις κινήσεις των πρωταγωνιστών. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Πώς να αντιληφθεί ο Γιώργος Καραμπελιάς τον ταπεινό ρόλο του δημοσιογράφου-πολιτικού αναλυτή, όταν ο ίδιος νοιώθει… γεννημένος “καθοδηγητής”, όταν μια ζωή φαντασιώνεται και το χειρότερο όταν μιλάει και συμπεριφέρεται λες και καθορίζει τις εξελίξεις; Έχοντας αυτοαναγορευθεί σε “μεγάλο παίκτη”, αναγόρευσε και εμένα σε… σύμβουλο του Πούτιν!

Διαβάστε: ο Λυγερός καλεί ανοιχτά τον Πούτιν «σε επέκταση του πολέμου προς τις χώρες της ΕΕ και τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής… Και επειδή μοιάζει να ταλαντεύεται (ο Πούτιν) μπροστά στο βήμα προς την Άβυσσο, ο Λυγερός αναλαμβάνει να τον φωτίσει»! Παρακάτω: «επικρίνει τον Πούτιν για “αυταπάτες” και υπερβολική “αυτοσυγκράτηση”»! «Σαφής η έγκληση των Ελλήνων πουτινικότερων του Πούτιν»! Και τέλος: «Ο Σταύρος Λυγερός ασκεί άραγε μια κριτική στον Πούτιν για ολιγωρία στο όνομα του συνολικού και υπερεθνικού αντιδυτικού φιλορωσικού στρατοπέδου κινούμενος “από υπεροψίαν και μέθην”; Ή μήπως, έχοντας πληροφορίες που εμείς δεν διαθέτουμε προετοιμάζει το έδαφος της κοινής γνώμης στην Ελλάδα για μία επόμενη επιθετική κίνηση του Πούτιν. Ή ίσως και τα δύο;»

Μιλάμε ότι το άτομο έχει για τα καλά απογειωθεί! Και επειδή διακατέχεται από σύνδρομο αυθεντίας και επειδή έχω απέναντί μου τέτοιο… λαγωνικό, είμαι υποχρεωμένος να αποκαλύψω το… μεγάλο μυστικό: Ο Πούτιν δεν κάνει τίποτα αν δεν του… δώσω εντολή! Για να ξέρεις Γιώργο Καραμπελιά, μιλάω μαζί του αρκετές φορές την ημέρα από… ειδικό “κόκκινο τηλέφωνο” που δεν μπορεί να εντοπίσει ούτε η… CIA!

---

 

Όποιος διαβάσει το άρθρο “Το ρωσικό κόμμα σε… αναταραχή” θα διαπιστώσει αβίαστα ότι ο Γιώργος Καραμπελιάς νοιώθει την ανάγκη να απολογηθεί για τη διαδρομή του. Αυτό δεν είναι κακό, αλλά έχει αξία να επισημανθεί, επειδή η υποτιθέμενη αυθεντία του δεν συνάδει με τόσες πολλές ιδεολογικοπολιτικές κωλοτούμπες!

Δεν χρειάζεται να επανέλθω σ’ αυτό που εξαρχής υπογράμμισα: την ανικανότητα του Καραμπελιά να διακρίνει την “ανάλυση-πολιτική εκτίμηση” από τη “γραμμή”, δεδομένου ότι μια ζωή ήταν “γραμμιτζής” και παραμένει τέτοιος. Στο πρώτο και μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου άρθρου του αναμασάει τα ίδια και τα ίδια για το Ουκρανικό… Η εμμονή του να μιλάει για “ρωσικό κόμμα” τα τελευταία χρόνια δεν είναι τυχαία. Ούτε εξετάσεις να έδινες βρε Γιώργο!

Εκτός κι αν υπάρχει τρέχουσα σκοπιμότητα… Το λέω, γιατί με υποψίασε ότι ο Καραμπελιάς έριξε στα ξεκούδουνα ευθεία βολή εναντίον του Αντώνη Σαμαρά! Μήπως εκεί βρίσκεται η αιτία για όλο αυτό το λίβελο; Μήπως η επίθεση εναντίον μου ήταν ο πρόλογος για να φτιάξει παραμύθι με σκοπό να εμπλέξει τον Σαμαρά; Δεν μπορώ να το αποδείξω, βεβαίως, αλλά ξέρω πόσο αρέσει στον Καραμπελιά να εκτιμώνται από το Μαξίμου τα… γραπτά του!

Με κατηγορεί ο Καραμπελιάς για «σταλινική μέθοδο συκοφαντίας»! Έλεος! Εσύ Γιώργο –όχι εγώ– ήσουνα σταλινομαοϊκός! Κι άπαξ και κολλήσεις τον ιό, αυτός παραμένει εσαεί, όπως έχεις αποδείξει πολλάκις στις διενέξεις σου με τρίτους. Το αποδεικνύεις και τώρα. Με κατηγορείς ότι υποστήριξα τον Χριστόφια! Σε προκαλώ να φέρεις ένα από τα πάρα πολλά άρθρα μου για το Κυπριακό, που έστω και εμμέσως τον υποστήριξα.

Συνεχίζεις, λέγοντας ότι χρημάτισα «επί πολλά χρόνια παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ»! Ξέρω τι σημαίνει παρακοιμώμενος ενός προσώπου, αλλά… παρακοιμώμενος κόμματος! Και επειδή με το γνωστό τρόπο σου επιχειρείς να θολώσεις τα νερά, μήπως Καραμπελιά με είδες να καταλαμβάνω κάποιο αξίωμα επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν κατέλαβα ποτέ κανένα κι όχι γιατί δεν μπορούσα. Δεν ήμουνα στο περιθώριο όπως εσύ, αλλά η επιλογή μου ήταν και παραμένει να είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις. Το μόνο που με συνδέει με το ΠΑΣΟΚ ήταν πως στη δεκαετία του 1980, ως πολιτικός συντάκτης, είχα αρμοδιότητα το ρεπορτάζ της τότε κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου. Με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν με συνδέει ούτε αυτό. Ήμουνα επικριτής και των τριών Μνημονίων, όπως και επικριτής της Συμφωνίας των Πρεσπών του Τσίπρα!

Δεν θα ασχολιόμουνα με τα όσα ψευδή μου καταλογίζει, αν δεν με απειλούσε με μήνυση. Ο Καραμπελιάς διαψεύδει την πληροφορία που ανέφερα για το πως έπεσε στην “αγκαλιά” της οικογένειας Μητσοτάκη, αλλά επιμελώς αποφεύγει να διαψεύσει ότι έπεσε στην “αγκαλιά” της. Αυτό, όμως, που πολιτικά έχει σημασία δεν είναι ο τρόπος που έπεσε, αλλά το εάν έπεσε και γι’ αυτό τσιμουδιά ο λαλίστατος Γιώργος! Τι να διαψεύσει, άλλωστε! “Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει”!

Εάν, λοιπόν, ο Καραμπελιάς επιλέξει τα δικαστήρια, θα πρέπει να αποδείξει τους παντελώς ψευδείς ισχυρισμούς του (υποστήριξη του Χριστόφια και παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ). Και τότε θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…

Αναφορικά, τέλος, με την κατάντια, δεν έχει παρά να κοιταχτεί στον καθρέφτη!