Η ύβρις, οι 400 και η φυγή αλά Αφγανιστάν…

Η κορυφαία εκδήλωση της κοινωνικής κρίσης που έχει προκαλέσει η νεοφιλελεύθερη πολιτική Μητσοτάκη ήταν η αποκάλυψη του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών Χρήστου Μπούρα ότι συνολικά 400 επιτυχόντες των Πανελλαδικών Εξετάσεων δεν ολοκλήρωσαν την εγγραφή τους στο Πανεπιστήμιο Πατρών (ανάμεσά τους και 9 εισακτέοι της Ιατρικής Σχολής), καθώς οι οικογένειές τους αδυνατούν να καλύψουν τα έξοδα στέγασης και διαβίωσης στην πόλη. Το γεγονός αυτό αποτελεί ίσως την κορωνίδα της κοινωνικής κρίσης και της αναλγησίας της κυβέρνησης, διότι περιφρονεί την προσπάθεια αυτών των 400 νέων -που πιθανότητα διέπρεψαν και χωρίς φροντιστήρια- και πέτυχαν, αλλά τώρα κόλλησαν στο ταξικό τείχος που έχει υψώσει η ασυδοσία της Νέας Δημοκρατίας. 

Δεν ξέρουμε βέβαια εάν η ΔΕΗ που όπως διαφημίζεται στην τηλεόραση έχει αναλάβει το υπουργείο Κοινωνικής Πολιτικής της κυβέρνησης, μπορεί να καλύψει πλήρως τα έξοδα σπουδών των 400… 

Μια άλλη έκφανση του πανικού της κυβέρνησης ήταν τα τέσσερα μέτρα που ανακοίνωσε ο κ. Μητσοτάκης για την “αντιμετώπιση της κρίσης”, έννοια που ανακάλυψαν ξαφνικά για να τρομάξουν τον κόσμο κατά την προσφιλή πρακτική τους. Τι κρύβεται όμως πίσω από τις νέες αυτές παρεμβάσεις;  Κατ΄ αρχήν κρύβεται ο πανικός μετά την εξαέρωση των μέτρων της Θεσσαλονίκης που δεν έπεισαν τον κόσμο. Δεύτερον, κρύβεται ο πανικός έναντι των πολιτικών που ξεδιπλώνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα εργαλεία που πρότεινε ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. Αλέξης Τσίπρας για τα καύσιμα. Τρίτον, θέλησε με την επιτηδευμένη τσιγγουνιά των μέτρων να καταδείξει πως η κυβέρνηση είναι σοβαρή και οι άλλοι υπερφίαλοι πλειοδότες.

Όμως, κάθε μέτρο έχει και το δικό του απόκρυφο λόγο. Πρώτον, η διεύρυνση στο καθεστώς των 72 δόσεων σε 120, με ελάχιστο ποσό καταβολής 30 ευρώ και επιτόκιο στο φορομπηχτικό  5,84%. Γιατί ξαφνικά τώρα; Πρώτον, στις 72 δόσεις εντάχθηκαν μόλις 36.000 φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις έναντι 4 εκατ. οφειλετών των δημοσίου, δηλαδή απέτυχαν παταγωδώς όπως όλες οι ρυθμίσεις που κατά περιόδους κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Δεύτερον, το έκανε από τον τρόμο της ραγδαίας αύξησης των ληξιπρόθεσμων χρεών. Τα χρέη προς την ΑΑΔΕ από 105 δις. ευρώ στο τέλος του 2024 εκτινάχτηκαν στα 238,6 και τα χρέη προς ΕΦΚΑ (ΚΕΑΟ) από 49,2 σε 52,5 δισ. ευρώ τώρα. 

Φαίνεται πως τα ταμειακά διαθέσιμα του δημοσίου τελούν σε φάση οξείας κρίσης, όπως έχουμε επισημάνει σε προηγούμενες αναλύσεις μας. Και τώρα, προσπαθεί να πιάσει ό,τι μπορεί για να καλύψει επερχόμενες κρυφές υποχρεώσεις. 

Σε ό,τι αφορά τους servicers και την αυστηροποίηση του αχαλίνωτου καθεστώτος με το οποίο λειτουργούν ήταν επίσης μια κίνηση forcè διότι η συμπεριφορά τους μοχλεύει την κοινωνική έκρηξη. Για το πετρέλαιο κίνησης η αύξηση της επιδότησης στην αντλία από 10 σε 15 λεπτά, όπως ήταν φυσικό εκλαμβάνεται ως κοροϊδία. Επίσης, για το πετρέλαιο θέρμανσης η αναμενόμενη προσπάθεια να κρατηθεί κάτω από 1,75 ευρώ το λίτρο είναι too little… Γενικά η πολιτική παραμένει η ίδια, επιδότηση της αντλίας, στο απυρόβλητο τα διυλιστήρια και τα κέρδη τους  και υπερκέρδη στα ταμεία του κράτους από τον ΦΠΑ και τον ΕΦΚ. Άλλωστε, έπρεπε να στρέψει κάπως και τα φώτα των μίντια κάπου αλλού, μετά το βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου του Αρείου Πάγου που παρέπεμψε στο Ειδικό Δικαστήριο τον πρώην υφυπουργό Χρήστο Τριαντόπουλο, τον πρώην περιφερειάρχη Θεσσαλίας Κωνσταντίνο Αγοραστό και τρία ακόμη πρόσωπα… 

Είναι προφανές από τις σπασμωδικές κινήσεις των βουλευτών και των στελεχών της κυβέρνησης ότι εξαπλώνεται ένας πανικός που εκφράζεται με ποικίλες αντιδράσεις. Προφανώς το κρούσμα έμπρακτης αμφισβήτησης μιας δημοσκοπήσεως ως τελείως πλασματικής, πιθανώς θα επηρεάσει την κοινή γνώμη απέναντι στην διαπλοκή και των υπολοίπων δημοσκοπικών εταιρειών. Διαφαίνεται σιγά σιγά ότι η απόσυρση του συστήματος Μητσοτάκη, που κατ’ ευφημισμόν καταχωρήθηκε ως “επιτελικό κράτος”, ενδέχεται να ακολουθήσει τον παράδειγμα της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν. Μόνο που εκείνοι άφησαν εξοπλισμό 85 δισ. δολαρίων στους Ταλιμπάν, αλλά το “επιτελικό κράτος” θα αφήσει μια διαλυμένη οικονομία και μια τραυματισμένη κοινωνία.