Η κριτική του Νεοφύτου στον Χριστοδουλίδη μυρίζει εκλογές

Έχει σημασία να αξιολογηθούν οι παρεμβάσεις του κ. Νεοφύτου, από τη στιγμή που εκτίθενται δημόσια. Το πρώτο ερώτημα αφορά  τις αναφορές του στο παρελθόν. Προς τι; Όταν μάλιστα ο ίδιος ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου αποτέλεσε κομμάτι αυτού του παρελθόντος; Ήταν και πρωταγωνιστής. Είτε ως Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού είτε ως ηγετικό στέλεχος της δεξιάς παράταξης. Εάν οι αναφορές αυτές συνιστούν αυτοκριτική θα έπρεπε να αναφερθεί.

Πολλοί συνδέουν τις συνεχείς παρεμβάσεις του κ. Νεοφύτου με τα μελλοντικά του πολιτικά σχέδια. Δεν φαίνεται ότι επιδιώκει επιστροφή στην Προεδρία του ΔΗΣΥ. Είναι, όμως, πρόδηλο ότι επιδιώκει ρεβάνς στις προεδρικές εκλογές. Έχασε το 2023, θέλει να κερδίσει το 2028; Πώς όμως; Παρουσιαζόμενος ως ο ηγέτης της λύσης; Ο τίτλος αυτός έχει δοκιμαστεί. Το κοστούμι αυτό το φόρεσαν κι άλλοι.

Πάντως, με τα όσα αναφέρει, υποστηρίζει και προβάλλει, σε αντιπαράθεση μάλιστα με τις ηγεσίες των δυο μεγαλύτερων κομμάτων, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, η ταμπέλα του ηγέτη της λύσης, περιορίζεται μεταξύ του ΒΟΛΤ και μικρών ομάδων που κινούνται περιθωριακά. Αυτό είναι θέμα που αφορά βέβαια τον ίδιο. Με ποιον, δηλαδή, θα πορευθεί ή σε ποιους απευθύνεται.

Την ίδια ώρα, ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, κάνει το ίδιο λάθος και με άλλους πολιτικούς, δημοσιογράφους κλπ. Ξεκινά από την αφετηρία ότι η λύση εξαρτάται από τους «δυο ηγέτες» ενώ για την μη επίτευξη συμφωνίας έχει ευθύνες ο Ελληνοκύπριος. Κι αυτό γιατί δεν προβαίνει σε μονομερείς ενέργειες. Αλλά και επειδή δεν πείθει!

Το εάν δεν πείθει, σε αυτό συμβάλουν οι διάφορες μοιρολογίστρες στην ελληνική πλευρά, που επιμένουν πως επειδή δεν δέχεται τίποτα  η κατοχική πλευρά, πρέπει «να αναλάβουμε εμείς την πρωτοβουλία». Πρωτοβουλίες αναλήφθηκαν πολλές και τώρα και διαχρονικά. Το πρόβλημα, εάν δεν το καταλαβαίνουν οι φορείς αυτής της προσέγγισης  είναι η κατοχική Τουρκία. Είναι τα γεωστρατηγικά της συμφέροντα και επιδιώξεις, που δεν ανατρέπονται με την πολιτική του κατευνασμού και τα μοιρολόγια.

Ας διαβάσει το δωμάτιο ο κ. Νεοφύτου

Οι πολίτες, ανεξαρτήτως τι πιστεύουν οι ηγεσίες, έχουν καλύτερα αντανακλαστικά. Το απέδειξαν σε μια κρίσιμη συγκυρία, το 2004. Η συντριπτική πλειοψηφία απέτρεψε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την προτεκτοροποίηση της χώρας μας στην Τουρκία. Άλλοι, όπως ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, θεωρούν πως το 2004 χάθηκε μια ευκαιρία για το Κυπριακό. Υποδεικνύεται δε πως διαφορετική, για παράδειγμα,  έπρεπε να ήταν η στάση του ΑΚΕΛ στο δημοψήφισμα.

Υπενθυμίζεται ότι ο ΔΗΣΥ αν και τάχθηκε υπέρ της αποδοχής του σχεδίου, με τον κ. Νεοφύτου να είναι στους πρωταγωνιστές της απόφασης,  η ηγεσία απέτυχε να πείσει τους οπαδούς του κόμματος να στηρίξουν το σχέδιο Ανάν. Το ΑΚΕΛ, το οποίο κινείτο μεταξύ ναι και όχι, «διάβασε» το κλίμα που επικρατούσε στους ψηφοφόρους του και αποφάσισε, μετά που αφουγκράσθηκε τη βάση του. Η ηγεσία του ΔΗΣΥ τι αφουγκράσθηκε;

Το ότι δεν έχει λυθεί το Κυπριακό, δεν ευθύνεται το 76% των πολιτών, αλλά εκείνοι που με τις πολιτικές τους οδήγησαν στο σχέδιο Ανάν και προκάλεσαν, λόγω περιεχομένου, την απόρριψη. Το 2017 στο Κραν Μοντάνα, όσα πρακτικά και να δημοσιοποιηθούν, δεν πείθονται οι διάφοροι αφηγηματίες, ότι είναι η Τουρκία η οποία τίναξε στον αέρα τη διαδικασία.

Κανείς δεν αμφισβητεί τις προθέσεις κάποιου που παρεμβαίνει για το Κυπριακό. Η πολιτική βέβαια δεν είναι ούτε κατηχητικό, ούτε προσκοπισμός. Κάθε κίνηση, τοποθέτηση, έχει πολιτική εξήγηση και στόχευση.