Η περιουσία της baronine γυναικολόγου ντερ Λάιεν που κάποτε ήθελε τον χρυσό της Ελλάδας!

Παρά την έντονα ανθελληνική στάση της Λάιεν, η Ελλάδα (επί Τσίπρα) την ψήφισε το 2019 για την προεδρία της ΕΕ, ενώ την στήριξε με πάθος και ο σημερινός πρωθυπουργός προκειμένου να επανεκλεγεί. Το 2019 οι μόνοι Έλληνες ευρωβουλευτές που δεν την ψήφισαν ήταν της Ελληνικής Λύσης και του ΚΚΕ – όλα τα άλλα κόμματα δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την αναβάθμιση της Λάιεν. Το 2024 ψήφισαν την επανεκλογή της οι ευρωβουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά την καταψήφισαν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η Πλεύση Ελευθερίας, η Ελληνική Λύση και η Νίκη.

Τρεις μήνες πριν την επανεκλογή της είχε συμμετάσχει στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Αθήνα, τον Απρίλη του 2024, και είχε δηλώσει ότι «η Ευρώπη θα απαντήσει δυναμικά στους εγχώριους και διεθνείς φίλους του Πούτιν που επιδιώκουν να διχάσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση». Συνεχάρη πάντως τη ΝΔ και την κυβέρνηση «για την αποφασιστική της στάση απέναντι στις εξωτερικές απειλές». Είπε «θα πολεμήσουμε τα ακροδεξιά και λαϊκίστικα κόμματα».

Ο χρυσός της Ελλάδας

Στα χρόνια της χρεοκοπίας που τώρα θέλει να μας θυμίζει τακτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η φίλη του Ούρσουλα ήταν υπουργός Εργασίας και εν συνεχεία Άμυνας στη Γερμανία, και όταν ήταν ακόμη πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου, δήλωσε ότι ήθελε τον χρυσό και τις βιομηχανίες της Ελλάδας! Η στάση γερακιού για την Ελλάδα ήταν σταθερή. Η Λάιεν άλλαξε ρητορική μόνον όταν την προώθησαν στην προεδρία της Κομισιόν.

Όταν μάλιστα είχε ζητήσει τον χρυσό της Ελλάδας ως εγγύηση, την “μάζεψαν” η Μέρκελ – ακόμα και ο Σόιμπλε – που θεώρησαν ακραία και ανεδαφική τη πρότασή της – βασιλικότερης του βασιλέως – Λάιεν, μιας πολύτεκνης γυναικολόγου που όμως είχε πολύ χρήμα, είχε παντρευτεί βαρώνο (Freifrau είναι κανονικά ο τίτλος της) και είχε στενότατες σχέσεις με τις ελίτ – πολύ πιο στενές από όσες είχε η τελικά πιο θεσμική (για τη Γερμανία) Μέρκελ.

Ακόμα και όταν την “μάζεψαν” για την απαίτηση η Ελλάδα να βάλει ενέχυρο τον χρυσό της, συνέχισε την πολεμική ζητώντας «να περικοπούν σε σημαντικό βαθμό οι συντάξεις και να γίνουν επώδυνες αλλά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, διότι η Ευρώπη και η Γερμανία δεν μπορεί να πληρώνουν για ένα μη βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα».

“Κάκιωσε” την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επειδή το 2015 είχε επαφές με τη Ρωσία. Είπε (ως υπουργός Άμυνας πλέον) ότι «όποιος θέλει αλληλεγγύη, πρέπει και να την δείχνει προς την πολιτική της ΕΕ», θεωρώντας προφανώς ότι από πλευράς της ήταν ένδειξη αλληλεγγύης η ταπείνωση της Ελλάδας, ο αφανισμός των συντάξεων και η αναγκαστική εκποίηση της κρατικής περιουσίας της χώρας μας.

Που βρήκε τα λεφτά και τους τίτλους

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι, αλλά και τρέφουσι τέκνα! Οπότε ας ρίξουμε μια ματιά στο πώς έγινε βαρώνος ο σύζυγος της Λάιεν και βαρώνη η ίδια και πού βρήκαν οι γονείς τους τα λεφτά για να τους σπουδάζουν στο εξωτερικό, να τους διαθέτουν φάρμες και να στρώσουν το δρόμο ουσιαστικά στην Ούρσουλα για τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ και τελικά, για την προεδρία της γηραιάς ηπείρου.

Ο παππούς του άνδρα της έγινε βαρώνος για τον απλούστατο λόγο ότι είχε λεφτά – αυτές είναι οι ρίζες των “ευγενών” και της αριστοκρατίας που πλέον μας έκαναν την χάρη να μεταμφιεστούν σε επιχειρηματίες για να μην αισθανόμαστε κρεμασμένη στο λαιμό μας την ταμπέλα “δουλοπάροικοι”, όταν ψάχνουμε δουλειά σε ξενοδοχεία και εστιατόρια.

Ο Φρίντριχ Χάινριχ φον ντερ Λάιεν πήρε το “von” που είναι τίτλος ευγενείας το 1786, επειδή είχε εργοστάσιο με χιλιάδες εργάτες και για τον ίδιο λόγο αργότερα (1813) πήρε τον τίτλο του βαρώνου από τον Ναπολέοντα (με τις κατοχικές δυνάμεις του οποίου στην τότε Πρωσία συνεργάσθηκε απόλυτα), ο δε τίτλος αναγνωρίσθηκε τρία χρόνια μετά, όταν η Πρωσία απελευθερώθηκε. Ο Πρώσος βασιλιάς δεν ήθελε αντιπαράθεση με τόσο πλούσιο αντίπαλο κι ας είχε συνεργασθεί ο Λάιεν με τους Γάλλους.

Η πρώτη εξέγερση στο “βασίλειο” των Λάιεν

Το 1828 στην δούλεψη των Λάιεν σημειώθηκε η πρώτη εξέγερση εργατών στη Γερμανία, όταν οι χιλιάδες μεροκαματιάρηδες αγανάκτησαν με τις αλλεπάλληλες περικοπές των αμοιβών τους: Οι Λάιεν τους μείωναν συνεχώς το ημερομίσθιο, προκειμένου να μειώσουν το κόστος και να ανταγωνισθούν τις τιμές του αγγλικού μεταξιού.

Ο συνδικαλισμός απαγορευόταν, αλλά οι υφαντές βγήκαν στους δρόμους επειδή τα λεφτά τους πια δεν έφταναν ούτε για ψωμί. Περικύκλωσαν το μέγαρο των Λάιεν και έσπασαν παράθυρα, οι δε βαρώνοι και οι συν αυτοίς το έσκασαν από μυστική έξοδο. Ζήτησαν τη βοήθεια του βασιλιά και το άλλο πρωί όρμησαν με το ιππικό τους οι Ουσάροι. Σημειώθηκαν πάρα πολλοί τραυματισμοί και οι άνω των εκατό συλληφθέντες υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστικά έργα.

Οι βιομήχανοι δεν υποχώρησαν πάντως και οι ηττημένοι εργάτες ξαναγύρισαν στους αργαλειούς τους με μεροκάματα πείνας. Η μεταξοβιομηχανία που προμήθευε με μεταξωτά βασιλιάδες και άλλους της ελίτ της εποχής, έκλεισε τριάντα χρόνια αργότερα, το 1890, γιατί δεν μπορούσε πια να ανταγωνιστεί τους ατμοκίνητους αργαλειούς των Άγγλων. Οι Λάιεν επέζησαν πάντως παίρνοντας ποικίλα αξιώματα και βγάζοντας πολύ χρήμα από τις επενδύσεις που είχαν ήδη κάνει, αγοράζοντας κάστρα και μεγάλες εκτάσεις γης, οπότε συσσώρευσαν και πάλι πλούτο ως γαιοκτήμονες.

Λάιεν και βαμβάκι δούλων

Η πρόεδρος της Ευρώπης, έγινε Λάιεν και βαρώνη το 1986, όταν παντρεύτηκε τον Χάικο φον ντερ Λάιεν (ο τίτλος τυπικά δεν αναγνωρίζεται, αλλά θεωρείται μέρος του επωνύμου, και ο μεν άνδρας λέγεται  Freiherr ή baron η δε σύζυγος Freifrau ή baronin). Ο παππούς της Ούρσουλα (Άλμπρεχτ το επώνυμο) βρήκε μεγάλη περιουσία από τον πατέρα του, δηλαδή το προπάππο της, καθώς ο τελευταίος είχε παντρευτεί την Αμερικανίδα Mary Ladson Robertson, με τεράστια περιουσία από φυτείες με δούλους.

Η οικογένεια της νύφης, οι Ladson, παρήγαγαν και εμπορεύονταν μεγάλες ποσότητες βαμβακιού και ρυζιού στη Νότια Καρολίνα, ενώ η οικογένεια του γαμπρού ανήκε στην χαλνσεατική ελίτ και ήλεγχε τις εισαγωγές αμερικανικού βαμβακιού στην Ευρώπη. Η περιουσία που βρήκε έτοιμη ο γαμπρός προερχόταν από την εργασία δούλων και το φθηνό βαμβάκι που παρήγαγαν τότε στο νότο των ΗΠΑ.

Πρόγονοι της νύφης, όπως ο James H. Ladson, ήταν ακραίοι υποστηρικτές της δουλείας και έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην έναρξη του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (στο πλευρό των Νοτίων) για να μη χάσουν τους σκλάβους τους και μέλη της οικογένειας όπως ο Joseph Wragg ήταν από τους μεγαλύτερους δουλέμπορους στην Αμερική, μεταφέροντας χιλιάδες ανθρώπους από την Αφρική.

Με την υπεραξία που εξασφάλιζε η δουλεία στις ΗΠΑ (διότι βαμβάκι η Γερμανία δεν είχε ποτέ), ο Αλμπρεχτ σπούδασε τον γιο του και παππού της Ούρσουλα. Με την περιουσία αυτή ο παππούς της με τη σειρά του σπούδασε τον δικο του γιο και μπαμπά της προέδρου της Κομισιόν, τον Έρνστ Αλμπρεχτ που έγινε πρωθυπουργός του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας (επί 14 χρόνια, πάντα με τους Χριστιανοδημοκράτες) αλλά και διατήρησε σημαντικά ευρωπαϊκά πόστα στην τότε ΕΟΚ, στρώνοντας το δρόμο και για την κόρη του. Από την πρωθυπουργία αποχώρησε το 1990, όταν έχασε από τον σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Η Ούρσουλα δεν είχε κανένα πρόβλημα με την σκοτεινή κληρονομιά του επωνύμου Ladson. Σπούδασε μάλιστα στο Λονδίνο με το ψευδώνυμο “Rose Ladson”. Υποστήριξε αργότερα ότι έκανε χρήση του επωνύμου, γιατί φοβόταν ότι ως Άλμπρεχτ θα γινόταν στόχος… της “Φράξιας Κόκκινος Στρατός”. Τώρα τι προστασία προσέφερε το επώνυμο του δουλοκτήτη, είναι άλλο θέμα.

Οι σχέσεις της Λάιεν με τις ελίτ

Η Λάιεν έχει προσκληθεί πολλές φορές στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ενώ η Μέρκελ πήγε μόνον μία φορά, ουσιαστικά για να “συστηθεί” στις ελίτ ως καγκελάριος και εν συνεχεία απείχε συνειδητά, προτιμώντας πιο θεσμικούς φορείς. Η Λάιεν δεν αισθανόταν ότι η Λέσχη ήταν αντιθεσμική και συμμετείχε με ενθουσιασμό, καθώς και αυτή και ο σύζυγος, αλλά και τα αδέλφια της ήταν ενταγμένα στις σημερινές ελίτ εκ γενετής, όπως εν συνεχεία εντάχθηκαν και τα παιδιά της.

Ο γιος της Ντέιβιντ είχε εμπλακεί και στο σκάνδαλο με τα “αμυντικά συμβόλαια” της Γερμανία, αλλά μάνα και γιος “αθωώθηκαν”. Όταν συγκεκριμένα τραβούσε το αυτί τις Ελλάδας για τις “σπατάλες” της, το υπουργείο της ξόδευε 100 εκατομμύρια το χρόνο για μελέτες… που θα συμβούλευαν το υπουργείο Άμυνας τι εξοπλιστικά να αγοράσει.

Ο Ντέιβιντ φον ντερ Λάιεν εργαζόταν τότε ως σύμβουλος στην εταιρεία McKinsey, που ήταν μία εκ των εταιριών αυτών οι οποίες χρυσοπληρώνονταν για τις συμβουλές τους. Η αντιπολίτευση κατηγόρησε την Λάιεν και την υφυπουργό Άμυνας ότι ξόδευαν τρομερά ποσά σε εξωτερικούς συμβούλους για θέματα ψηφιοποίησης και οργάνωσης, παρακάμπτοντας τις νόμιμες διαδικασίες αναθέσεων.

Το τελικό πόρισμα (2019) κατέληξε στο ότι “το σκάνδαλο ήταν αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης, νεποτισμού και παράνομων απευθείας αναθέσεων από στενούς συνεργάτες της Λάιεν” (όπως η τότε υφυπουργός Katrin Suder, η οποία ήταν πρώην κορυφαίο στέλεχος της McKinsey). Δεν προέκυψε καμία απόδειξη ότι ο γιος της Λάιεν είχε εμπλοκή στα συμβόλαια, οποτε τελικά δεν παραπέμφθηκε ούτε εκείνος, ούτε η υφυπουργός, ούτε η ίδια. Η Λάιεν, αν και πολιτικά υπεύθυνη ως υπουργός, αίφνης το 2019 αναβαθμίζεται και γίνεται πρόεδρος της Κομισιόν αρνούμενη κάθε εμπλοκή στο σκάνδαλο και αποδεχόμενη μόνον “κακοδιαχείριση”.

Η Λάιεν αν και ευεργετήθηκε από την Μέρκελ, εντούτοις φέρεται να την εκβίασε για να πάρει σημαίνοντα πόστα. Η σχέση τους, ήταν αλληλεξάρτησης: Η Ούρσουλα είχε ανάγκη την ισχυρή καγκελάριο για ευνόητους λόγους, καθώς της ανέθετε υπουργεία, αλλά και η Μέρκελ είχε ανάγκη τις διασυνδέσεις της Λάιεν με τις διεθνείς ελίτ. Η Μέρκελ χρησιμοποίησε την Λάιεν όταν την έκανε αρχικά υπουργό Οικογένειας, για να προωθήσει διάφορα θέματα “κεντρώων” παρασπονδιών στα οποία αντιδρούσαν οι Χριστιανοδημοκράτες – ίσως και για να την φθείρει.

Επίσης η Μέρκελ ήταν Ανατολικογερμανίδα, κάτι που οι δυτικογερμανοί αλλά και ηγέτες άλλων κρατών δεν ξεχνούσαν, οπότε η προώθηση μιας ξεκάθαρα δυτικογερμανίδας και πολύ πλούσιας γυναίκας που ήξερε τον κόσμο της πλουτοκρατίας, όπως η Λάιεν, εξυπηρετούσε το ουδέτερο προφίλ και της ίδιας.

Πιέσεις για προεδριλίκι

Το 2015, κατά τη διάρκεια της μεγάλης προσφυγικής κρίσης, όταν το μισό κόμμα της Μέρκελ είχε επαναστατήσει εναντίον της για την πολιτική των “ανοιχτών συνόρων”, η Φον ντερ Λάιεν τη στήριξε δημόσια και απόλυτα. Οπότε ως ένα βαθμό την έκανε πρόεδρο της Κομισιόν για να της ανταποδώσει την εξυπηρέτηση και παράλληλα να την διασώσει από το σκάνδαλο του γιου της και τις απ΄ευθείας αναθέσεις.

Η Λάιεν από πλευράς της ήξερε ότι η δημοτικότητά της είχε φθαρεί στο εσωτερικό της Γερμανίας λογω του σκανδάλου και δεν είχε πια προοπτικές για καγκελαρία, οπότε επέμεινε για ένα υψηλό πόστο στην Κομισιόν. Εν μέρει, η ανάδειξή της ευνοήθηκε και από συγκυρίες, καθώς οι Οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν εγκλωβιστεί σε ένα απόλυτο αδιέξοδο. Οι επίσημοι υποψήφιοι (όπως ο Μάνφρεντ Βέμπερ) απορρίπτονταν από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.

Ο Μακρόν πρότεινε τότε το όνομα της Φον ντερ Λάιεν, καθώς ήταν γερμανόφωνη, γαλλόφωνη (είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στις Βρυξέλλες) και έντονα φιλοευρωπαία. Η Μέρκελ δέχτηκε ευχαρίστως, όμως αναγκάστηκε να δηλώσει επίσημα “αποχή” στην τελική ψηφοφορία λόγω εσωτερικών αντιδράσεων του κυβερνητικού της εταίρου, των Σοσιαλδημοκρατών.

Παρασκηνιακά όμως έδωσε μάχη για να αναλάβει τα ηνία η Λάιεν, άγνωστο για ποιο λόγο. Πιθανόν να την θεωρούσε “μερκελική” επειδή συνήθως πήγαινε με τα νερά της ως υπουργός, αλλά ίσως το βασικότερο ήταν το “πατριωτικό”: Μόνον αυτή η επιλογή της απέμενε για να βάλει στο τιμόνι της ΕΕ Γερμανό υπήκοο, μετά από 60 χρόνια.