“Μα θα μας σώσει η Καρυστιανού;”

Θα έλεγα, λοιπόν, ότι λογικά, τώρα θα πρέπει να σταματήσουν τα κακόγουστα σχόλια με υπονοούμενα, που καταλήγουν στο “καλά, να μην ασχολούμαστε με φαιδρότητες”, “πήραν τα μυαλά της αέρα”, “ε, να πάρει ένα 2% στις προσεχείς εκλογές” και άλλα παρόμοια. Γιατί, ακριβώς, μια γρήγορη σύγκριση μαζί της και με πολλούς από τους πολιτικούς μας των τελευταίων ετών, δεν αφήνει, πιστεύω, πεδίο αμφιβολιών για την υπεροχή της.

Αλλά, βέβαια, ο φθόνος δεν καταπολεμιέται, ούτε με δεκάδες ανάλογων εμφανίσεων. Και είναι, όντως, τρομακτικός. Ιδίως, αν εκληφθεί ως μια αδιάλειπτη διαδρομή, από την αρχαιότητα, που οι λεπτομέρειές της αναβιώνουν και κατά την παρακολούθηση της ταινίας για τον Καποδίστρια. Και επειδή έζησα για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα και σε άλλες χώρες της υφηλίου, πιστεύω ότι αυτή η δική μας ζήλια και ο δικός μας φθόνος για τον πλησίον μας, δεν έχει διεθνώς ανταγωνιστή.

Αλλά, ας έρθουμε σε μερικά ενδιαφέροντα σημεία της συνέντευξης της Μαρίας Καρυστιανού, στο Κόντρα. Να αρχίσω με την εμμονή της στην κάθαρση, από την οποίαν απαιτεί να αρχίσει η αναγέννηση του Έθνους. Παρότι διαισθάνθηκα, φυσικά, ότι αυτή η αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητά της, συνδεόταν άρρηκτα με τα Τέμπη και τη Μάρθη, που άλλωστε της εξασφάλισαν και τον εφεξής στόχο ζωής της, ωστόσο, είχα κάποιες ενστάσεις, στη σκέψη, ότι θα ήταν, ενδεχομένως, προτιμότερο να αρχίσουμε από κάπου αλλού. Από την οικονομική, λ.χ. εξυγίανση, που είναι και ο δικός μου χώρος.

Πολύ γρήγορα, όμως, ήρθα στο δικό της πλάνο, καθώς αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να χτίσει κανείς οτιδήποτε, πάνω σε βούρκο. Ναι, λοιπόν, πρέπει η αναγέννηση να αρχίσει με τη Δικαιοσύνη, όπως το θέτει η Καρυστιανού. Αλλά και όπως απαιτεί ο στοιχειώδης εφησυχασμός των πολιτών, που εξαρτάται από την εμπιστοσύνη τους στη Δικαιοσύνη. Ενώ, τώρα, όπως είναι γνωστό, 7 στους 10 την αποστρέφονται. Ένα δεύτερο σημείο, που θέλω εδώ να υπογραμμίσω, είναι η σωστή της απάντηση, ότι το κίνημά της δεν είναι ούτε προς τα αριστερά, αλλά ούτε προς τα δεξιά. Γιατί, απλούστατα, η διάκριση αυτή έχει παύσει προ πολλού να υφίσταται και η ίδια, σε αντίθεση με σωρεία άλλων, και μάλιστα πολιτικών, το γνωρίζει. Καιρός να το καταλάβουν, όσοι ακόμη επιμένουν να αναφέρονται αναχρονιστικά σ’ αυτήν.

Νομίζω, ακόμη, ότι δημιούργησε κάποια μικρή σύγχυση η ταπεινή απάντηση της Καρυστιανού, στο ερώτημα για το αν θα είναι η ίδια στην κορυφή του νέου κινήματος. Παρότι, η μετριοπαθής, όσο και υπέρ δημοκρατική της απάντηση την καθιστά ακόμη πιο πολύτιμη, να παρατηρήσω ότι η ερώτηση (παρότι ο στόχος της ήταν να προκαλέσει μια απάντηση) φαντάζει ωστόσο άστοχη. Γιατί, ποιόν άλλον, εκτός από την ίδια, θα δεχόταν ως επικεφαλής του κινήματος, τα πλήθη που την ακολουθούν;

“Μα, θα μας σώσει η Καρυστιανού;”

Για αρκετό διάστημα, και σε πείσμα των πρωτοφανούς πλήθους και ενθουσιασμού συγκεντρώσεων, που αυθόρμητα περιτριγύριζαν τη Μαρία Καρυστιανού, οι πολιτικοί μας, δίκη στρουθοκαμήλου, δεν ήθελαν να παραδεχτούν την πραγματικότητα. Αντιθέτως, ήταν βολικό να την φαντάζονται ότι ξημεροβραδιαζόταν σε χαρτορίχτρες, μέντιουμ και μάγους. Ότι δεν είχε ιδέα, για τα ακανθώδη προβλήματα, που ταλανίζουν τη χώρα μας, δυστυχώς, σε όλους τους τομείς. Ότι την ενδιέφερε να πλουτίσει. Και, υποθέτω, να έμειναν εμβρόντητοι ακούγοντας ότι αρνήθηκε πολλές χρηματοδοτικές προσφορές. Και το πιο κωμικοτραγικό, να της φορτώνουν ότι “εκμεταλλεύεται την κόρη της” για να ανέβει. Τόσο τραγικό, που πιστεύω ότι κάθε μητέρα θα τρόμαζε να το εκστομίσει.

Αναμένω, με μεγάλη περιέργεια, να δω τι θα σοφιστούν να σύρουν, εφεξής, εναντίον της, ενόσω η παρουσία της αποστόμωσε τις μέχρι τώρα σε κυκλοφορία μοχθηρίες τους. Νομίζω, γιατί κάπου το πήρε το μάτι μου, ότι το νέο βόλι, εναντίον της Μαρίας Καρυστιανού, θα είναι ο “λαϊκισμός”. Εντάξει, αν θα είναι έτσι. Φτάνει, όσοι χρησιμοποιήσουν τον όρο, να γνωρίζουν τουλάχιστον το τι αυτός σημαίνει. Χρησιμοποιήθηκε, τελευταίως, κατά κόρον, για τις νέες κυβερνήσεις, που κατα-κυριεύουν την υφήλιο, και οι οποίες, κατά περίπτωση, αποκαλούνται μη συστημικές, ακροδεξιές ή και λαϊκίστικες.

Τελειώνοντας να προσπαθήσω να αγγίξω το πιο φαρμακερό και ταυτόχρονα απαξιωτικό επιφώνημα, σχετικά με την Καρυστιανού: “Μα, αυτή θα μας σώσει;”. Απαντώ: “Όχι δεν θα μας σώσει η Μαρία Καρυστιανού”. Γιατί, και υπεράνθρωπος να μας διοικούσε, δεν αρκεί ένας. Συνεπώς, όπως επιβάλλεται, όλοι οι αρχηγοί κρατών διαθέτουν επιτελείο. Και το ορθό ερώτημα αφορά στο κατά πόσο, η ποιότητα αυτού του επιτελείου είναι ικανοποιητική. Η Μαρία Καρυστιανού, όσο μπορώ να γνωρίζω, έχει επιμεληθεί εξονυχιστικά αυτό το επιτελείο και θα έλεγα χωρίς δισταγμό ότι είναι εξαιρετικό. Αυτή, ωστόσο, η διαπίστωση δεν αρκεί για να εξασφαλίσει την ποθητή επιτυχία. Εκτός από την καλή τύχη, ο ταλαίπωρος λαός μας πρέπει να νιώσει ότι το νέο εγχείρημα απαιτεί τη θερμή του συμπαράσταση, με την υπενθύμιση και ότι αποτελεί την τελευταία του ευκαιρία.