Με ποιες προϋποθέσεις μπορεί ο Τσίπρας να φτιάξει νέο ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ

Δεν θα πω τι κάνει η φοράδα στο αλώνι, γιατί αυτό δεν αφορά τους χειμαζόμενους πολίτες και ψηφοφόρους. Θα πω όμως ότι: Πρώτον, αν οι τρεις αυτές ιδεολογικές πλατφόρμες δεν γνωρίζουν την αυτονόητη σύγκλισή τους, τότε απλώς δεν έχουν αναλύσει σωστά τις καταστάσεις, δεν έχουν κοινωνικό στόχο και απλώς νοιάζονται για την επιβίωση των θεραπόντων τους.

Δεύτερον, αν η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι ο φερετζές της εξουσίας των αγορών, τότε μήπως είναι σοσιαλδημοκράτης ο ελεήμων Κυριάκος Μητσοτάκης; Αν Ριζοσπαστική Αριστερά ήταν οι Ποδέμος και ο ΣΥΡΙΖΑ και έχει απομείνει μόνο η “Ανυπότακτη Γαλλία”, μήπως πρέπει κάπως να επαναπροσδιοριστεί η έννοια; …και αυτό μπορεί να γίνει μόνο έναντι του χρηματοοικονομικού συστήματος. Αν Πολιτική Οικολογία ήταν οι πράσινες πολιτικές, που πληρώνουν οι λαοί και πλουτίζουν οι μέτοχοι από τα κρατικά grants, τότε, μήπως πρέπει να ξαναδούμε το θέμα στην πράξη.

Τρίτον, αν κάποιος σήμερα ακούει για αρχές και κατευθύνσεις την εποχή του ακραίου κυνισμού και της ισοπέδωσης των πάντων, το μόνο που μπορεί να σκεφτεί είναι είτε ότι πρόκειται για φιλολογικό σαλόνι τύπου Μαντάμ Σταέλ, είτε γιατί η ασάφεια των αρχών είναι το εργαλείο της προσαρμογής-υποταγής στο σύστημα. “Τρώμε” αρχές και κατευθύνσεις δεκαετίες τώρα και έχουμε χορτάσει. “Τρώμε” τις αρχές και τις κατευθύνσεις της Ούρσουλας και της Κάγιας και δυσκολευόμαστε να τις χωνέψουμε…

Τσίπρας και αγωνιστικός πλουραλισμός

Οι προσδοκίες που δημιούργησε η επιστροφή Τσίπρα επ’ ουδενί δεν πρέπει να εξαντληθούν σε θεωρητικές σούπες κειμένων, τα οποία θα ισχυρίζονται ότι η πολιτική θεωρία μπορεί να συμβάλει στο τωρινό αδιέξοδο. Αυτά έλεγε η σημαντική Chandal Mouffe, αλλά ο “αγωνιστικός πλουραλισμός” για 25 χρόνια δεν μας έβγαλε πουθενά, ή μάλλον μας έχει φέρει μπροστά στο αδιέξοδο του νεοφιλελευθερισμού, που είναι ο πόλεμος.

Βλέπουμε και τους “αγώνες” του ΚΚΕ, που η MRB το έχει στο 6% (από 7,23% που πήρε το 2023). Δεν ξέρω τι έγινε στο συνέδριό του, αλλά δεν φαντάζομαι να έγινε κριτική για το ότι με εφτά χρόνια Μητσοτάκη (ακρίβεια, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, κατευνασμός του Τούρκου) δεν έπιασε το 15% – με το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ διαλυμένους – εξ ου και επανεξέλεγξε τον Κουτσούμπα Γραμματέα.

Εκτιμώ και τιμώ την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, που προκάλεσε ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος έχει βαθιά πολιτικότητα και αντίληψη, όπως επίσης και την προσπάθεια να καλύψει τα θεωρητικά και τα εμπειρικά του κενά όλο αυτό το διάστημα. Αντιλαμβάνομαι τη γοητεία της θεωρίας και τις Σειρήνες της σοσιαλδημοκρατίας, όμως δεν βρισκόμαστε εκεί, ούτε έξω, ούτε μέσα.

Η σοσιαλδημοκρατία κατέρρευσε στις 4 Αυγούστου 1914, όταν το SPD ψήφισε στο Ράιχσταγκ υπέρ της χρηματοδότησης του πολέμου και ο αρχηγός του Φρίντριχ Έμπερτ υποστήριξε την πολιτική της ανακωχής “Burgfrieden” με την αυτοκρατορική κυβέρνηση, για χάρη της πολεμικής προσπάθειας. Να μη θυμηθούμε τα Freikorps, ούτε τι έκανε το SPD για να στηρίξει τον Λένιν και ότι αυτό συνεπαγόταν. Κάπως έτσι, φτάσαμε στον Third Way και στον Άντονι Γκίντενς, που θεωρητικοποίησε την υποταγή της σοσιαλδημοκρατίας στις αγορές (ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση, ασυδοσία του χρηματοπιστωτικού τομέα, περικοπές στο κοινωνικό κράτος) και υλοποίησαν ο Τόνι Μπλερ (του Τραμπ), ο Γκέρχαρντ Σρέντερ (του Πούτιν), ο Κώστας Σημίτης κα.

Τι μπορεί να κάνει ο Τσίπρας

Όσοι ξέρουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι nepo baby, ούτε το failson κάποιου πρωθυπουργού, όσοι καταλαβαίνουμε ότι βρέθηκε μόνος στο “σπίτι των Βρυξελλών” με τους λύκους, μπορούμε να φανταστούμε τι στομάχι πρέπει να έχει, όπως κατέγραψε κι ο έρπης στο χείλος. Βεβαίως και όραμα χρειάζεται και θεωρία χρειάζεται, αλλά στο λυκόφως των ειδώλων, αυτά θα αποκτήσουν απήχηση μόνο αν αναδυθούν μέσα από την πράξη.

Το σύστημα προσπαθεί να διαβάλλει την αριστεροσύνη του Τσίπρα, υπερτονίζοντας την στροφή του στο Κέντρο και τη σοσιαλδημοκρατία, για να τον κάνει μία από τους ίδιους, ενώ αυτό δεν προκύπτει από τις ομιλίες και τα κείμενα, δεν ισχύει… Η “αισιοδοξία της βούλησης” εξαντλήθηκε. Κανείς δεν πρόκειται να ανατρέψει το παραγωγικό μοντέλο από το οποίο σιτίζεται. “Κέντρο” για κατάκτηση δεν υπάρχει, κι ό,τι υπάρχει το έχει ο Μητσοτάκης. Η σοσιαλδημοκρατία ως μπράντα, που διεκδικεί ο Ανδρουλάκης, διολίσθησε στο 9,8%.

Που θα παιχτούν όλα… 

Συνεπώς, εκεί που θα παιχτεί το πολιτικό game είναι στο ψυχαναλυτικό γήπεδο του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, χωρίς βέβαια τα τραγικά του λάθη (ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, ΑΣΚΕ και προβληματικές, ATA…). Δηλαδή, έξυπνος και επιτήδειος σοσιαλισμός στα όρια του κοινοτικού κεκτημένου, με σοβαρές μεταρρυθμιστικές προτάσεις προς τις Βρυξέλλες (δηλαδή πράγματα που θέλουν, αλλά δεν τολμούν). Ειδικότερα:

• Καλά ορίστηκε ο “Νέος Πατριωτισμός” ως μέτωπο κατά της ολιγαρχίας και της κλεπτοκρατίας με προστασία των εργαζομένων, της νέας γενιάς και του κοινωνικού κράτους και με την “Πατριωτική Εισφορά” των εχόντων, αλλά επειδή μπορεί να θυμίζει τις ηθικολογίες του ΓΑΠ, πρέπει να δοθεί έμφαση στον σκέτο πατριωτισμό, δηλαδή στα εθνικά συμφέροντα (1ον μου χρωστάς, 2ον τι μου δίνεις για να σου δώσω ή καλύτερα “θέλω αυτό για να σου δώσω το μισό από εκείνο που θέλεις” π.χ. με τους Αμερικάνους, Κινέζους και Ρώσους).
• Τακτικοί στόχοι που εντάσσονται σε μία στρατηγική. Όχι σπατάλη δυνάμεων, πόρων και χρόνου. Κεκαλυμμένος ριζοσπαστισμός.
• Στρατηγικά προγράμματα για τα πάντα, με μετρήσιμους στόχους και χρονοδιαγράμματα.
• Εκκαθάριση της δημοσιονομικής φούσκας του Μητσοτάκη με ανοχή και διευκόλυνση των Βρυξελλών, αλλιώς ξεμπρόστιασμα για τα στραβά μάτια που έκανε η Ούρσουλα και βέτο σε όλα.
• Προετοιμασία για διευθέτηση του χρέους το 2032.
• Έλεγχος του ιδιωτικού χρέους και του χρηματο-οικονομικού τομέα.
• Μόχλευση του ανταγωνισμού.
• Ολοκληρωμένο σχέδιο για τον πρωτογενή τομέα, τη μεταποίηση και την κλιματική αλλαγή.
• Ανακάλυψη, ενίσχυση και περιφρούρηση νέων πλουτοπαραγωγικών πόρων του έθνους.
• Προσέλκυση ξένων επενδύσεων σε συγκεκριμένα πλήρως έτοιμα, χωροθετημένα και αδειοδοτημένα project του κράτους.
• Επανάσταση στην Παιδεία, όχι με τριετή πλάνα, αλλά άμεσα με εφαρμογή καινοτομιών και διόρθωση στην πορεία κ.ο.κ.

Δηλαδή, αν το εγχείρημα Τσίπρα έχει ως στόχο την κατάληψη της κυβέρνησης με την στήριξη κι άλλων κομμάτων, ειδικά τώρα που οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν να ανακάμπτει μετά τη σφήνα της Καρυστιανού, για να πετύχει δεν πρέπει να μοιάσει με τους άλλους και να κατευνάσει τους εχθρούς, αλλά να διαφοροποιηθεί στα λόγια και στην πράξη και να επιτεθεί σε αυτούς που ήδη το πολεμούν. Για παράδειγμα, το ΚΚΕ που είναι το σκληρό δεκανίκι του συστήματος. Ευκαιρία να απεγκλωβιστούν οι λαϊκές μάζες που ελέγχει. Εκεί, ίσως, ο κ. Σιακαντάρης θα μπορούσε να έχει ορισμένες ιδέες τακτικής…