Νέους διχασμούς φέρνει στην Αριστερά η συζήτηση περί συνεργασιών

Οι παράγοντες που έχουν καθοριστικό ρόλο στην Κεντρο-Αριστερά είναι το ΠΑΣΟΚ και ο Αλέξης Τσίπρας, που είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο της Κεντροαριστεράς. Για το μεν ΠΑΣΟΚ, τα πράγματα είναι σχετικά απλά, στο Συνέδριό του που αρχίζει την Παρασκευή θα επιβεβαιώσει την αυτοδύναμη πορεία και την αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές.

Η πρόταση για εκλογικό μέτωπο με κοινό ψηφοδέλτιο (του Σωκράτη Φάμελλου) συζητήθηκε περιθωριακά μόνο, ποτέ δεν είχε τις προϋποθέσεις να  γίνει πλειοψηφική, είτε μεταξύ των στελεχών, ή και των ψηφοφόρων. Καθώς η νίκη στις εκλογές έστω και με μία ψήφο είναι ανέφικτη, ο Ανδρουλάκης δεν έχασε ποτέ τον πραγματικό του στόχο να είναι η κυρίαρχη δύναμη στον χώρο της ευρύτερης Κεντροαριστεράς, παλαιότερα έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο συστηματικά αντιπολιτευόταν μέχρι την διάσπασή του, και τώρα έναντι του Αλέξη Τσίπρα που ξετυλίγει τον σχεδιασμό του για το “κίνημα ανασύστασης της προοδευτικής παράταξης”.

Είναι ανοιχτό εάν θα επιμείνει ο Χάρης Δούκας και θέσει σε ψηφοφορία την πρόταση “Καμία συνεργασία με τη ΝΔ”. Η οποία βέβαια δεν θα περάσει, αφού το Συνέδριο ελέγχει ο Ανδρουλάκης. Στο ΠΑΣΟΚ η αντίθεση με την κυβέρνηση, εξαντλείται στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η Χαριλάου Τρικούπη θα τα έβρισκε στην προοπτική σχηματισμού κυβέρνησης με μία ΝΔ με άλλον αρχηγό, προκειμένου να επιστρέψει στην εξουσία.

Ο Τσίπρας διαλύει τον ΣΥΡΙΖΑ

Αν και δεν έχει την αρχική ορμή και αποδοχή που του έδιναν οι πρώτες μετρήσεις, ο Τσίπρας είναι ο καθοριστικός παίκτης στον χώρο της Αριστεράς. Οι πληροφορίες από το περιβάλλον του αναφέρουν ότι μέχρι το τέλος Μαΐου θα ανακοινώσει την συγκρότηση του κινήματος που θα εξελιχθεί σε κόμμα.

Το ερώτημα είναι εάν θα δηλώσει ανοικτά ότι θέση στο υπό διαμόρφωση κίνημα θα έχουν, μαζί με τους νέους και άπειρους, οι έμπειροι πολιτικοί και άρα ότι, θα ανοίξει τις πόρτες στους νυν βουλευτές και στελέχη του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς και στους ανεξάρτητους. Το πιθανότερο είναι πως θα κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση, ενισχύοντας τις διαλυτικές τάσεις που ήδη εκδηλώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Στους προσεχείς μήνες όμως θα προκύψει η ευτελής εικόνα ένας αριθμός βουλευτών να συντάσσονται με το κίνημα του Τσίπρα, ενώ δεν θα αφήνουν το κόμμα τους.

Στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν προς το παρόν τρεις θέσεις σε παραλλαγή, αν και όχι όλες καθαρά διατυπωμένες. Η μία είναι του Σωκράτη Φάμελλου που επιμένει στην συνεργασία και την κοινή κάθοδο στις εκλογές των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου. Αλλά, ακυρώθηκε στην πράξη από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά, ενώ δεν την συζητά ο Τσίπρας. Εκ των πραγμάτων μένει μόνο η αυτόνομη κάθοδος, με την οποία άλλωστε συμφωνούν στελέχη όπως ο Νίκος Παππάς (που όμως είναι κοντά με τον Παύλο Πολάκη) και η Ρένα Δούρου.

Η δεύτερη είναι του Παύλου Πολάκη που με ρεαλιστικούς όρους διαπιστώνει ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις εκλογικού μετώπου και προκρίνει την αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές. Οι διαφωνίες του με το ΠΑΣΟΚ και τον Τσίπρα δεν είναι μόνο προσωπικές, έχουν πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο. Ο Πολάκης έχει μία συγκροτημένη αριστερή πρόταση, διακριτή από το ΠΑΣΟΚ και τουΤσίπρα και όσων φυσικά από τον ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να πάνε με τον πρώην πρόεδρό τους. Είναι από τα περίεργα της Αριστεράς ότι εν πολλοίς συμπίπτει με τους παλαιούς συντρόφους του στη Νέα Αριστερά – περί τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη – που στο παρελθόν υπήρξαν οι πιο δριμείς επικριτικές του για το προσωπικό του ήθος.

Η τρίτη τάση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι της πλειονότητας των βουλευτών – μεταξύ των οποίων η Όλγα Γεροβασίλη, ο Διονύσης Καλαματιανός, ο Γιώργος Καραμέρος, ο Χρήστος Γιαννούλης, καθώς και στελεχών, όπως ο γραμματέας του κόμματος Στέργιος Καλπάκης, ο εκπρόσωπος Κώστας Ζαχαριάδης και στελέχη της Πολιτικής Γραμματείας όπως οι Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, Γιάννης Ραγκούσης, Γιάννης Μαντζουράνης, οι οποίοι, πριν καν ξεκαθαρίσει την στάση του ο Τσίπρας, ζητούν να αποκλειστεί η αυτόνομη κάθοδος του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Εν ολίγοις περιμένουν το κάλεσμα του πρώην αρχηγού τους και εν τω μεταξύ αυτοδιαλύονται.

Μέσα στο προσεχές διάστημα, στην δύσκολη θέση να αποφασίσει τι θα γίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί ο Φάμελλος. Θα ακολουθήσει το ρεύμα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και θα κλείσει τελευταίος την πόρτα, αφήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ στον Πολάκη ή θα ηγηθεί στις εκλογές με όσους απομείνουν και θέλουν, δίνοντας την μάχη της κοινοβουλευτικής επιβίωσης; Αν και η πολιτική λογική υποβάλλει να κρατήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και μόνο για να έχει πιο ισχυρή διαπραγματευτική θέση όταν θα συζητήσει με τον Τσίπρα, εντούτοις αναγκάζεται να κρατά ισορροπίες στο κόμμα και να εξουδετερώνει τις πιέσεις από τα “τσιπρικά” στελέχη.

Η Νέα Αριστερά

Στη Νέα Αριστερά το τοπίο τείνει να ξεκαθαρίσει. Ο Αλέξης Χαρίτσης που ήταν υπέρ του Λαϊκού Μετώπου και της σύμπλευσης με τον Τσίπρα, παραιτήθηκε από την ηγεσία. Παραμένει στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Αν και έχει πρόταση και από τον Ανδρουλάκη, το πιθανότερο είναι ότι θα καταλήξει στο κίνημα του Τσίπρα, όπως και οι περισσότεροι βουλευτές που είναι της ίδιας αντίληψης, όπως η Έφη Αχτσιόγλου και ο Νάσος Ηλιόπουλος. Η πλειοψηφία των στελεχών της Νέας Αριστεράς (πλην βουλευτών) παραμένει με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη και επιμένει στην προοπτική ανασύστασης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Αλλά οι αντιθέσεις δεν τελειώνουν. Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης έχει προσεγγίσει τον Γιάνη Βαρουφάκη, που όμως τον θέλει στο Μέρα 25 μόνο του και όχι με το υπόλοιπο κόμμα. Από την άλλη σε μία ευρύτερη Ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να είναι πιο κοντά με τον Πολάκη. Κάπου ενδιάμεσα στους βασικούς φορείς, αλλά όχι προς την ίδια κατεύθυνση, κινούνται προσωπικότητες όπως ο Νίκος Κοτζιάς, η Λούκα Κατσέλη, ο Πέτρος Κόκκαλης (που είχε συμμετάσχει σε παρουσίαση της “Ιθάκης”) που αναζητούν συμμαχίες.

Εκτός συζήτησης είναι το προσωποπαγές κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη. Ο άλλοτε επικοινωνιακός Στέφανος δεν πουλάει πια, ενώ τόσο με τον ίδιο, όσο και με τα στελέχη του, δεν θέλει να συνεργαστεί κανείς. Παρομοίως και η Ζωή Κωνσταντοπούλου που ακολουθεί διακριτή πορεία, αρνείται τον καθαρό πολιτικό προσδιορισμό και επενδύει στην διαμαρτυρία και στην έντονη προσωπική της παρουσία.

Η όλη συζήτηση στην Αριστερά γίνεται με όρους προσώπων και προσωπικών υπολογισμών πολιτικής και κοινοβουλευτικής επιβίωσης. Εκλείπει η πολιτική συζήτηση. Ο Τσίπρας επιδιώκει την ανασύσταση της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης μέσα από έναν φορέα που όμως έχει συστημικά χαρακτηριστικά. Σκιαγραφεί μία διακυβέρνηση δίχως τα στοιχεία της διαφθοράς και του προσωπικού καθεστώτος του Μητσοτάκη και της ακραία νεοφιλελεύθερης αντίληψης του νυν πρωθυπουργού στην αναδιανομή του εισοδήματος.

Κάπως έτσι είναι κοντά με το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ το οποίο αναζητά στοιχεία διαφοράς στο παρελθόν του 2015. Δεν συγκροτεί όμως διακριτή αριστερή πρόταση, όπως πχ ο Πολάκης και η πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πχ επιμένει ότι η τακτική της Αριστεράς δεν μπορεί να επικεντρωθεί και να εξαντλείται στον νυν πρωθυπουργό. Πάντως εάν, όπως όλα δείχνουν, η πολιτική αντιπαράθεση επικεντρωθεί γύρω από το αίτημα της απαλλαγής της χώρας από τον Μητσοτάκη, θα ευνοήσει τον Τσίπρα, έστω και συγκυριακά.