Ο πόλεμος ζεσταίνει το σενάριο πρόωρων εκλογών

Σε κάθε μεγάλη κρίση και δη πόλεμο ο πληθυσμός έχει την αυθόρμητη τάση να συσπειρώνεται γύρω από την κυβέρνηση και παράλληλα να συντάσσεται με τον ισχυρό και νικητή της αναμέτρησης. Η κυβέρνηση επιχειρεί να αξιοποιήσει την κατάσταση, ενώ έχει εμπλέξει την χώρα στον πόλεμο (τα περί προστασίας της Κύπρου είναι και για εσωτερική κατανάλωση) και έχει ταχθεί υπέρ του Ισραήλ.

Ο πρωθυπουργός στις δηλώσεις του, εκτός από το ό,τι καταδίκασε το καταπιεστικό-ισλαμικό καθεστώς, μίλησε για την ανάγκη να στερηθεί το Ιράν, όχι μόνο το πυρηνικό του πρόγραμμα (κάτι που ηγεσία του ήταν πρόθυμη για συμβιβασμό στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ) αλλά και το βαλλιστικό του πρόγραμμα, όπως ζητά το Ισραήλ. Δηλαδή να μείνει το κράτος του Ιράν δίχως άμυνα, κάτι βέβαια που καμία ηγεσία δεν μπορεί να δεχθεί, αφού σημαίνει άνευ όρων συνθηκολόγηση. 

Η κρίση σαν ευκαιρία 

Η κυβέρνηση δεν καταδικάζει τις εχθροπραξίες και ούτε τάσσεται υπέρ της άμεσης ειρήνευσης. Αντιθέτως, με το πρόσχημα της προστασίας της Κύπρου, εμπλέκει όλο και περισσότερο την χώρα στον πόλεμο. Η χώρα ανέλαβε και την αντιπυραυλική προστασία της Βουλγαρίας, στο πλαίσιο των νατοϊκών της υποχρεώσεων. Τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα, καθώς σταδιακά μπαίνει στο παιχνίδι η Τουρκία που φοβάται ανατροπή των συσχετισμών λόγω της δικής της ευμενούς ουδετερότητας έναντι του Ιράν και της αντιπαλότητας της με το Ισραήλ. Οι υποστηρικτές της κυβέρνησης προβάλλουν ότι είναι η στιγμή η Ελλάδα να αφήσει την ουδετερότητα και να συνταχθεί με τους ισχυρούς. 

Είναι σαφές ότι το Μαξίμου αντιμετωπίζει την κρίση σαν ευκαιρία για να βγει από τον κλοιό των σκανδάλων και των δύσκολων υποθέσεων και να ανακάμψει δημοσκοπικά. Παράλληλα ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκμεταλλεύεται την κατάσταση για να ακυρώσει την κριτική για την “υποχωρητική” εξωτερική του πολιτική, να αντιμετωπίσει τις από δεξιά απειλές και να επαναπροσεγγίσει τους αποστασιοποιημένους ψηφοφόρους της ΝΔ. Για αυτό άλλωστε στράφηκε κατά του Αντώνη Σαμαρά, κάνοντας λόγο για “επαγγελματίες ανησυχούντες”, κάτι που ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα αφήσει αναπάντητο. 

Ωστόσο ακόμη και στο εσωτερικό της ΝΔ το παραδοσιακό κοινό δεν το διεκδικεί μόνο ο Μητσοτάκης, αλλά και ο Νίκος Δένδιας. Ο υπ’ αριθμόν ένα δελφίνος ευνοείται επίσης από την συγκυρία, αξιοποιεί τη θέση του υπουργού Αμύνης και πλειοδοτώντας σε πατριωτισμό, έφθασε στο σημείο να αναστήσει (ρητορικά μόνο) το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα.

“Λουδοβίκος” Μητσοτάκης 

Ο Μητσοτάκης, ενώ με “λουδοβίκεια” συμπεριφορά αρνήθηκε το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών για την χάραξη εθνικής γραμμής, την περασμένη Τετάρτη φόρεσε στην Βουλή το κοστούμι του “εθνικού ηγέτη”. Ψευδολογώντας ότι επιδιώκει εσωτερική συναίνεση, επιτέθηκε στους πολιτικούς του αντιπάλους που του ασκούν κριτική για την εξωτερική του πολιτική, κάνοντας λόγο για “ιδεολογική αντιμετώπιση”, “επαγγελματίες ανησυχούντες” και για “πατριώτες της φακής”.

Συναίνεση του πρόσφερε ο Νίκος Ανδρουλάκης, υποκύπτοντας στους κεντρώους του κόμματος που θέλουν σύμπλευση με τη ΝΔ, στην προοπτική να ξαναμπούν στην εξουσία. Από τα δεξιά του την πρόσφερε ο Δημήτρης Νατσιός, που νιώθει την απειλή της Καρυστιανού και στην Βουλή απάντησε στον Κυριάκο Βελόπουλο, προτάσσοντας την “εθνική συνεννόηση”. 

Δημοσκοπήσεις μετά τον πόλεμο

Η σύγκρουση στο Ιράν ήλθε σε μία συγκυρία που ο Μητσοτάκης είναι αντιμέτωπος με τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών, την αναθέρμανση των Τεμπών και ενώ έχει καταρρεύσει το αφήγημα για την ενεργειακή του πολιτική που δήθεν εξασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα, αλλά και η αντιμετώπιση της ακρίβειας, μέσω της μείωσης της φορολογίας.

Ενδεικτικό της στάσης του Μαξίμου είναι ότι με το ξέσπασμα των εχθροπραξιών άρχισαν να τρέχουν ξανά οι δημοσκοπήσεις (που είχαν σταματήσει) με ερωτήματα του είδους “ποια κυβέρνηση εμπιστεύεστε για την αντιμετώπιση της κρίσης” και ήδη δείχνουν ανεβασμένη τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη και δευτερευόντως τον Νίκο Ανδρουλάκη – κάτι σαν αντίδωρο για την συναίνεση που του πρόσφερε. Δημοσκοπήσεις που θα τον φέρνουν στα όρια του ποσοστού των ευρωεκλογών και με την εκτίμηση στο 35%, δεν θα είναι έκπληξη.

Μία εισήγηση στο Μέγαρο Μαξίμου είναι να πάει σε πρόωρες εκλογές μετά την λήξη των συγκρούσεων. Μία πιο επιθετική εισήγηση είναι να μην περιμένει καν την λήξη του πολέμου – που μπορεί να πάρει μήνες – αλλά να προχωρήσει σε εκλογές, όσο ακόμη διαρκούν οι εχθροπραξίες.

Το εναλλακτικό σενάριο – παλαιότερο που τώρα ενισχύεται – είναι να περιμένει μέχρι τον Σεπτέμβριο και αφού εξαγγείλει ένα ακόμη πακέτο στην ΔΕΘ που θα χρηματοδοτήσει από την υψηλή έμμεση φορολογία, να προκηρύξει εκλογές. Το πρόβλημα εδώ είναι οι επιπτώσεις στην οικονομία και στην καθημερινότητα μέχρι τον Σεπτέμβριο, που θα εξανεμίσουν τα όποια οφέλη. Φυσικά το οικονομικό επιτελείο ήδη επεξεργάζεται νέα έκτακτα επιδόματα ως φιλολαϊκή πολιτική, αλλά είναι αμφίβολο εάν θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Η κυβέρνηση προσδοκά νέα δημοσιονομική χαλάρωση από την ΕΕ, που θα δώσει περιθώρια παροχών.

Η μάχη των εντυπώσεων 

Σε ένα παράλληλο επίπεδο εκτυλίσσεται η μάχη των εντυπώσεων γύρω από την συνολική θέση της Ελλάδας έναντι του πολέμου. Ό,τι δεν λέει επισήμως ο ίδιος ο Κυριάκος, το κάνει ο εσμός των δημοσιογράφων, δημοσιολογούντων, αποστράτων και κάθε λογής ειδικών που κατευθύνονται από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό και έχουν ξεχυθεί στα παράθυρα.

Όχι μόνο για να υπερασπίζονται την κυβέρνηση, αλλά για να κάνουν bulling σε όποιον αρθρώνει διαφορετικό λόγο και μιλά για την ανάγκη ειρήνευσης, ή θέτει το ερώτημα “κατά πόσο η κονιορτοποίηση του διεθνούς δικαίου που συνιστά η παράνομη επίθεση, εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον;”. Ερώτημα προκαλεί η στοχοποίηση του Πέδρο Σάντσεθ. Είναι γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκτίθεται από την στάση του Ισπανού πρωθυπουργού, ή γιατί προσφέρει μία ακόμη υπηρεσία στον Ντόναλντ Τραμπ; 

Για την Αριστερά τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Ενώ η θέση εναντίον του πολέμου είναι καθαρή και αδιαπραγμάτευτη, είναι υποχρεωμένη να συμφωνεί με την υποστήριξη και την παροχή στρατιωτικών μέσων για την προστασία της Κύπρου. Στο παιχνίδι από την αρχή μπήκε και ο Αλέξης Τσίπρας, όπως και η πατριωτική πτέρυγα της Αριστεράς.