Ο χορός των “ευκαιριών”…

Συνεπικουρούμενο, επίσης πάντα, με τη γνωστή ιαχή των “ειδικών” της δημοκρατίας (στην πράξη της ολιγαρχίας): στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα(!), που αυτόματα με παραπέμπει στον κ. Τσίπρα του 2015, στην τότε θρυλική και τα πάντα υποσχόμενη έξοδο, που κατέληξε για πολλούς σε χορό του Ζαλόγγου.

Εκείνη η εποχή συνέπεσε με το περιοδικό, μη σταθερής περιόδου, φαινόμενο της αποστασίας και του τυχοδιωκτισμού, που άδειασε το ρεζερβουάρ βουλευτών του Γιώργου Α. Παπανδρέου και στη συνέχεια, μετά το διάλειμμα της κυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, η χώρα οδηγήθηκε στη “λυτρωτική έξοδο” με τιμονιέρη τον κ. Τσίπρα, συνεπικουρούμενο από τον κ. Καμμένο. Ο οποίος τελευταία εμφανίστηκε εκ νέου ως ο από μηχανής σωτήρας της χώρας, τώρα, όμως, ως κολλητός του Τραμπ, ο οποίος είναι, επιτέλους, ένας φυσικός συνοδοιπόρος του. 

Στις δύσκολες στιγμές συμβάλλει, προφανώς πάντα, στην έξοδο και το απαραίτητο “κοινωνικό” μέρισμα, που ξεχύνεται σε πλατείες συνταγμάτων και σε άλλους προσφιλείς προορισμούς, ζητωκραυγάζοντας τους νέους σωτήρες τους. Είναι ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται και που μέχρι σήμερα δεν ήταν ποτέ φάρσα, αλλά ένα τιμωρητικό συμβάν για τους χειροκροτητές του, μόνον που κοντά στο ξερό, ως συνήθως, καίγεται και το χλωρό.

Στις μέρες μας παρατηρεί κανείς τη διαμόρφωση μιας εικόνας που παραπέμπει σε εξελίξεις, οι οποίες, πάντοτε, οδηγούν στο περιοδικό φαινόμενο της αποστασίας και του τυχοδιωκτισμού. Έχουν, ήδη, αρχίσει τα όργανα, όπως συνηθίζεται να λέγεται, και οι ανησυχίες για αυτές τις εξελίξεις πληθαίνουν, σε μια περίοδο πρωτοφανούς αστάθειας της διεθνούς ασφάλειας, όπου οι συνήθεις άρπαγες βρίσκονται στην αγορά και περιμένουν την στιγμή της ευκαιρίας να έρθει για ένα νέο τρόπαιο αρπαγής. 

Αρχικά η εμφάνιση του φαινομένου έφτασε μεταμφιεσμένο με την προσπάθεια come back (επιστροφής) του κ. Τσίπρα, που στους περισσότερους δεν αποτελούσε και κάποια έκπληξη, γιατί στην πραγματικότητα αυτό μόνον ως φάρσα μπορούσε να εξελιχθεί. Στην πορεία αποκαλύφτηκαν τα πραγματικά στοιχεία της ταυτότητας, όχι του γνώριμου διαλυτικού φαινομένου, αλλά μιας νέας κατάστασης, από την ίδια προσωπικότητα που την εκπροσωπεί, που, σύμφωνα με τη δήλωση της ίδιας, απέκλειε από το εγχείρημα τους πολιτικούς γυρολόγους του τυχοδιωκτισμού, με την δήλωση ότι το νέο κόμμα, που λίγο πριν έλεγε ιδρύω κόμμα με στόχο την προώθηση ενός κράτους δικαίου, δεν θα είναι ούτε με την αριστερά, ούτε με τη δεξιά. 

Το κόμμα Καρυστιανού

Η ανακοίνωση του ερχομού αυτού του νέου εγχειρήματος ακούστηκε με ικανοποίηση από την πλειονότητα των πολιτών, και δικαίως, γιατί δεν προέρχονταν από τον πολιτικό χώρο της πεπατημένης, αλλά από μια χαροκαμένη μάνα, που κάποια τραγική στιγμή είχε κληθεί, απρόσμενα, από το χάρο στο πρόσφατο παρελθόν να θάψει το παιδί της.

Ένα άλλο στοιχείο που αναδεικνύουν τα τρέχοντα γεγονότα είναι ότι όλον αυτόν τον καιρό, από τότε που συνέβη το τραγικό συμβάν στα Τέμπη, τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, ανερυθρίαστα και ακατάπαυστα, εκμεταλλεύονταν, εργαλειοποιώντας το τραγικό συμβάν, τον πόνο των οικογενειών και απαλλάσσοντας, συγχρόνως, εαυτούς από κάθε ευθύνη, με στόχο να εξασφαλίσουν την άνοδο του ποσοστού τους, που διαχρονικά έχει στρατοπεδεύσει στο ισόγειο και μερικά εξ αυτών στα υπόγεια.

Και τώρα, ξαφνικά, αναδεικνύεται, ότι, διαχρονικά, έσκαβαν τον λάκκο τους κάνοντας, συγχρόνως, την κ. Καρυστιανού πασίγνωστη στην οικουμένη! Θεία τιμωρία, εδώ και τώρα, το λένε αυτό. Και τώρα; Τι τώρα; Τα “ποντίκια” μαζικά εγκαταλείπουν τις ψαρόβαρκές τους και, κολυμπώντας αλαφιασμένα, προσπαθούν να προλάβουν το σκαρφάλωμα στο υπερωκεάνιο της κ. Καρυστιανού.

Ελπίζω η κ. Καρυστιανού θα κρατήσει το λόγο της και δεν θα τους ρίξει σωσίβιο. Αλλιώς, θα αμαυρώσει το καλό όνομα που διαθέτει, χάρις στον δίκαιο αγώνας της, που κάνει για τη δικαίωση του αιτήματός της. Το εγχείρημά της να το ντύσει με θεσμούς και όχι με γυρολόγους της πολιτικής. Με νέους, δημοκρατικούς θεσμούς, επιτυγχάνονται οι πραγματικές αλλαγές, άλλως η κατάληξη σε αυτούς τους δύσκολους και επικίνδυνους καιρούς θα είναι άλλη μια τραγωδία με δική της υπογραφή.