Όταν η Καρυστιανού βρέθηκε στην πολιτική αρένα

Ουσιαστικά, η χθεσινή εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού αποκάλυψε μια βασική αντίφαση στον δημόσιο λόγο και την εικόνα που έχει χτίσει γύρω από το πρόσωπό της. Από τη μία, η αποφασιστικότητα και η πεποίθηση πως θα είναι πρώτη και θα κυβερνήσει αυτοδύναμη, από την άλλη, η εμφανής αμηχανία και η αδυναμία διαχείρισης σύνθετων πολιτικών ζητημάτων.

Το ζήτημα των αμβλώσεων λειτούργησε ως πρώτο κρίσιμο πεδίο έντασης. Η θέση της Μαρίας Καρυστιανού, που παραπέμπει σε έννοιες πολιτικά φορτισμένες και κοινωνικά διχαστικές, δημιούργησε αμηχανία σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Δεν πρόκειται μόνο για την ηθική διάσταση της δήλωσης, αλλά για την εντύπωση ότι μία υποψήφια πρωθυπουργός (έτσι η ίδια αυτοπροσδιορίζεται) ταυτίζεται με πολιτικές απόψεις που πολλοί θεωρούσαν ξεπερασμένες, ή ήθελαν να αφήσουν πίσω τους. Τραμπικές και ακροδεξιές τις χαρακτήρισε η αριστερή αντιπολίτευση…

Το αποτέλεσμα είναι ότι η εικόνα της ως ένα πρόσωπο έντονου συμβολισμού και χαρίσματος (όπως αποτυπώθηκε πέρσι στα Τέμπη, όπου εκατομμύρια πολίτες βγήκαν στους δρόμους) συγκρούεται με την αδυναμία της να απαντήσει σε επίμονα και κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα, από την στιγμή που η ίδια αποφάσισε την κάθοδο της στον πολιτικό στίβο. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ακόμα δυναμική για το εγχείρημά της, αλλά όλες έχουν δημοσιευτεί πριν την επίμαχη συνέντευξη της.

Καρυστιανού: Η πρώτη “κίτρινη” κάρτα

Η συνέντευξη ανέδειξε την ευρύτερη δυσκολία της να διαχειριστεί ρόλο πρωθυπουργού σε δημόσιο διάλογο. Σε ερωτήσεις για τη Δικαιοσύνη, αρνήθηκε να απαντήσει, ενώ για διεθνή ζητήματα, όπως οι διεκδικήσεις Τραμπ στη Γροιλανδία, περιορίστηκε να δηλώσει ότι θα συμβουλευτεί τους συνεργάτες της. Αυτή η στάση υποδηλώνει έλλειμμα αυτονομίας και πολιτικής ωριμότητας. Η δημόσια εικόνα μίας ηγέτη που θέλει να κυβερνήσει χωρίς συνεργασίες, συγκρούεται με την αδυναμία λήψης αποφάσεων, ή διατύπωσης μιας ξεκάθαρης θέσης.

Ταυτόχρονα, η ίδια επέλεξε να μεταφέρει την ευθύνη στα μέσα ενημέρωσης, εμμέσως κατηγορώντας τους δημοσιογράφους για το ύφος των ερωτήσεων, αλλά και για το ότι δεν την ρώτησαν για ζητήματα, όπως η ακρίβεια και ο αγροτικός τομέας. Ωστόσο, αν της είχαν τεθεί αυτά τα ερωτήματα, είναι αμφίβολο ότι θα είχε ουσιαστική απάντηση, καθώς ήδη είχε θέσει φρένο στις πολιτικές ερωτήσεις, επικαλούμενη ότι το πρόγραμμα θα παρουσιαστεί στο μέλλον.

Ο κίνδυνος για την Καρυστιανού είναι σαφής. Η δημοσιοποιημένη εικόνα αδυναμίας μπορεί να αντιστρέψει το πολιτικό κεφάλαιο που απέκτησε μέσω των κινητοποιήσεων στα Τέμπη. Το να επιχειρήσει να μεταβεί από το δρόμο στη διακυβέρνηση, χωρίς τις απαραίτητες δεξιότητες και προετοιμασία, μπορεί να την “κάψει”, υπονομεύοντας την αξιοπιστία της και ενισχύοντας την αίσθηση στους πολίτες ότι έχει μαξιμαλιστικούς στόχους, όπως εμμένοντας στην αυτοδυναμία, χωρίς διάθεση συνεργασίας με κανέναν!

Είναι χαρακτηριστικό πως στον δημόσιο διάλογο οι λέξεις μπάζωμα, συγκάλυψη, είναι σχεδόν εξαφανισμένες από την δημόσια σφαίρα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, την πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης, κτλ. Για παράδειγμα, η Ισπανία θρηνεί μία σιδηροδρομική τραγωδία. Αντί να γίνει στον δημόσιο λόγο μία συζήτηση για την σύγκριση του χειρισμού των ισπανικών αρχών με τις ελληνικές (εξαίρεση το πρωτοσέλιδο της ΕΦ-ΣΥΝ, η δημόσια συζήτηση έχει σχεδόν προσανατολιστεί αποκλειστικά στις απόψεις  που εξέφρασε η Καρυστιανού.

Στο πολιτικό πεδίο, η εικόνα είναι εξίσου σημαντική με τις θέσεις, και η χθεσινή εμφάνιση ανέδειξε ότι η Καρυστιανού θα χρειαστεί πολύ μεγαλύτερη προετοιμασία και στρατηγική, ώστε να μετατρέψει τη δυναμική της κινητοποίησης, σε μία αποτελεσματική ηγεσία.