Πόσο αντισυστημική είναι η Άκρα Δεξιά;

Η αλήθεια είναι ότι και μόνη η συμμετοχή του, κάνουν την ταυτότητα και τους σκοπούς αυτού του κόμματος ολοφάνερους πριν καν ιδρυθεί. Αλλά αν η καταδίκη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης είναι μια «ελληνική ιδιαιτερότητα», η παραβατικότητα και η περιφρόνηση της νομιμότητας είναι πανευρωπαϊκό γνώρισμα της άκρας Δεξιάς .

Η κυρία Λεπέν καταδικάστηκε για υπεξαίρεση δημόσιων πόρων. Η κυρία Μελόνι ανέστειλε τα ανοιχτά σύνορα με την Ισπανία, όπως προβλέπονται από την Συμφωνία Schengen την οποία είχε συνομολογήσει η χώρα της. Με το AfD της κυρίας Alice Weidel να εκλέγει πρόσφατα βουλευτές στην Saxony-Anhalt έναν πλαστογράφο, διάφορους ποινικά ελεγχόμενους για σχέσεις με νεοναζιστικές οργανώσεις και… έναν παλιό αξιωματικό της Stasi!

Τι υπόσχεται η άκρα Δεξιά

Είναι ξεκάθαρο πια ότι, σε όλο τον δυτικό κόσμο, η άκρα Δεξιά δηλώνει συστημική δύναμη, με βασική της επαγγελία ότι θα υπηρετήσει το «σύστημα» πιο αποτελεσματικά από όσους το κάνουν μέχρι τώρα και απέτυχαν. Αποδίδοντας την αποτυχία αυτή στον δισταγμό τους να παραβιάζουν την δημοκρατική τάξη πραγμάτων. Υπόσχεται η άκρα Δεξιά ότι θα κινηθεί χωρίς αναστολές πέρα, έξω και κόντρα στην ομαλότητα, ακόμα και νομιμότητα, αν έτσι κρίνει ότι επιβάλλεται από το δημόσιο, ή και στενά δικό της συμφέρον (στις γραμμές της έχουν ήδη τρυπώσει τυχοδιώκτες).

Προτείνει ως θεραπεία των αστοχιών της Δημοκρατίας… την κατάργησή της. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι οι αστοχίες αυτές οφείλονται ακριβώς σε αλλεπάλληλες δημοκρατικές εκπτώσεις, παραβιάσεις ακόμα και παρανομίες. Με το κατεστημένο το οποίο ευθύνεται για αυτές να αισθάνεται απλώς υποχρεωμένο να τηρεί κάποια προσχήματα.

Όπως, παραδείγματος χάριν, η δήλωση Κυριάκου Μητσοτάκη μετά την αποκάλυψη παρακολουθήσεων τηλεφωνικών συνδιαλέξεων με παράνομο λογισμικό τις οποίες είχε παραγγείλει ο ίδιος: «Δεν έπρεπε να γίνουν». Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι πως στέκεται απέναντι στην άκρα Δεξιά ο όποιος εξουσιαστικός μηχανισμός. Το ερώτημα είναι αν έχουμε συνείδηση του πολλαπλάσιου κόστους το οποίο θα φορτωθούμε, αν υποκύψουμε στην ευκολία της έωλης αντιπαράθεσης τους.

Η απάντηση στην απειλή

Ή αλλιώς – και επειδή η Δημοκρατία μας είναι συντεταγμένη – έχει το «συνταγματικό τόξο» πολιτικά βέλη να εκτοξεύσει κατά των πολιορκητών του ή έχει ήδη συνθηκολογήσει μαζί τους; Και φυσικά, τέτοια βέλη δεν είναι τα «φύλλα συκής» σε δημοκρατικές εκπτώσεις. Έχει συνείδηση ότι η (απαραίτητη σε κάθε περίπτωση) ενεργοποίηση της Δικαιοσύνης για την δίωξη παράνομων πράξεων, ή δράσεων εκ μέρους ακροδεξιών δεν φτάνει;

Ότι στην καθαρή και τρέχουσα απειλή “να μας βάλλουν στον γύψο” πολιτική απάντηση είναι μόνον η, ολιστική και χωρίς αστερίσκους, προάσπιση των αρχών της Δημοκρατίας, των εγγυήσεων με τις οποίες συντάσσεται και η θωράκιση της με αποτελεσματικές ρυθμίσεις; Συγκεκριμένα: αποκατάσταση της ισονομίας, της ισοπολιτείας και της ισηγορίας, αλλαγές στο πλαίσιο λειτουργίας και συνύπαρξης των κομμάτων με τις οποίες θα γίνονταν ξανά αποθετήρια λαϊκών ελπίδων και, τέλος, ρήτρες ώστε οι συμπολίτες να αισθανόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι, όλο και πιο προστατευμένοι από αυθαιρεσίες εις βάρος μας.

Το αναγκαίο πολιτικό διάβημα και ο σημαιοφόρος του

Μπορεί η Αριστερά (ρεφορμιστική, ριζοσπαστική, «κεντροαριστερά», άλλη) να υιοθετήσει ένα τέτοιο πολιτικό διάβημα; Να πείσει και συντηρητικούς πολίτες, ανεξαρτήτως του κόμματος που ψήφισαν ή και ψηφίζουν ακόμα, να συμπράξουν σε αγώνα για την προάσπιση της Δημοκρατίας;

Πως αλλιώς σκέπτεται να νικήσει στις εκλογές; Βέβαια, καθοριστικής σημασίας είναι το ποιος είναι ο σημαιοφόρος αυτού του πολιτικού διαβήματος, το ηθικό του διαμέτρημα, το ειδικό του βάρος και η αξιοπιστία του. Ψάχνουμε κάποιον από εμάς, δίχως άλλο, όχι όμως και «όποιον να’ ναι φτάνει να είναι από ‘μας». Αυτές ως ελάχιστες προδιαγραφές, μιας και εκτός από την άκρα Δεξιά, μας απειλούν και άλλα.