Προ των πυλών της εξουσίας η Λε Πεν

Κι ενώ η πρωτόδικη απόφαση την είχε καταδικάσει σε πενταετή στέρηση δικαιώματος του εκλέγεσθαι, τετραετή φυλάκιση με διετή αναστολή και 100.000 ευρώ πρόστιμο, η πολυαναμενόμενη έφεση ελάφρυνε σημαντικά τις ποινές. Ναι, η Λε Πεν παραμένει ένοχη: Όμως η 45μηνη πλέον στέρηση εκλογιμότητας (εκ των οποίων, 30 με αναστολή, άρα 15 σε άμεση εκτέλεση), σε συνδυασμό με την μειωμένη τριετή φυλάκιση (εκ της οποίας ένα έτος υπό ηλεκτρονική επιτήρηση) της επιτρέπουν να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, απ’ το οποίο είχε προσωρινά εκλείψει.

Το σενάριο επιβεβαίωσης της πρωτόδικης απόφασης από το Εφετείο δεν φαινόταν διόλου απίθανο στις σειρές της Εθνικής Συσπείρωσης, πράγμα το οποίο είχε οδηγήσει στην προώθηση του Τζορντάν Μπαρντελλά, προέδρου του κόμματος, ως υποψήφιο στις επερχόμενες εκλογές.

Ο νεαρός δελφίνος, ο οποίος εμφανιζόταν ως μεγάλο φαβορί στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, είναι εξαιρετικά δημοφιλής εντός του ακροδεξιού χώρου, καθώς παρουσιάζει μια “λουστραρισμένη”, σοβαρή βιτρίνα του κόμματός του και της ευρύτερης ακροδεξιάς παράταξης. Πλέον όμως, με την επαναφορά της αρχηγού στην θέση της υποψήφιας, ο Μπαρντελλά επιστρέφει πειθήνιος στην αρχική του θέση: εκείνη του συμπληρωματικού υποχειρίου που διεκδικεί το αξίωμα του Πρωθυπουργού.

Ακόμη κι αν η καμπάνια της Ε.Σ. είναι διαποτισμένη με στοιχεία άκρατου λαϊκισμού (ιδίως στο ζήτημα του μεταναστευτικού, της ενέργειας και της ανασυγκρότησης μιας εθνικής ταυτότητας), είναι γεγονός πως έχει κερδίσει σημαντικό έδαφος στη γαλλική πολιτιτική σκηνή, ακόμη και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο μέσω των συμμαχιών εντός αυτού (βλέπετε την πρόσφατη υπερψήφιση σχεδίου για τον επαναπατρισμό (λαθρο)μεταναστών). Η εικόνα της “πάλαι πότε” ακραία αντισημητικής, φιλοπεταινιστικής και σκληροπυρηνικής ακροδεξιάς φαίνεται να έχει ξεθωριάσει σημαντικά, πράγμα το οποίο φαίνεται τόσο από την επιτυχία της Εθνικής Συσπείρωσης στις κοινοβουλευτικές του 2024, όσο κι από την προσέγγισή της εντός της εργατικής τάξης.

Λε Πεν και Μπαρντελλά περιμένουν

Η καταδίκη της Λε Πεν όμως τεντώνει το σχοινί εν όψει των εκλογών, οι οποίες θα διεξαχθούν στις 18 Απριλίου και 2 Μάϊου του επόμενου έτους. Η προσφυγή της στο Ακυρωτικό Δικαστήριο παρουσιάζεται ως ένας αγώνας δικαίωσης, με την ίδια να υποστηρίζει πως είναι αθώα, δηλώνοντας με σιγουριά πως θα κάνει καμπάνια χωρίς βραχιολάκι, ελπίζοντας πως η ανώτατη δικαιοσύνη θα την αθωώσει.

Το στοίχημα βέβαια είναι μεγάλο και το ρίσκο διόλου αμελητέο, καθώς όλα κρέμονται από την τελική έκβαση της δίκης, η οποία θα κρίνει το αν ναι ή όχι η Λε Πεν θα κατέβει στις εκλογές με βραχιολάκι. Ένα τέτοιο σενάριο θα σήμαινε την αποχώρησή της από την αναμέτρηση, όπως η ίδια δήλωσε, και άρα την επαναφορά του φιλόδοξου διαδόχου Μπαρντελλά. Προς το παρόν, αναμένεται η απόφαση της ανώτατης δικαιοσύνης, η οποία υπολογίζεται να βγει πριν την έναρξη των εκλογών και η οποία ίσως να κρίνει την έκβαση του εκλογικού αγώνα.

Όπως και να ‘χει, η αντιπαράθεση για την διεκδίκηση του ύψιστου αξιώματος αναμένεται ζόρικη και τα αποτελέσματά της αμφίβολα. Ομολογουμένως, ο κατακερματισμός της ευρύτερης Αριστεράς σημαίνει πως δύσκολα θα βρεθεί ένας κοινός υποψήφιος να την εκπροσωπήσει, ενώ οι ριζοσπαστικοί “Ανυπότακτοι” του Μελανσόν βρίσκονται αποκομμένοι από τους υπόλοιπους πρώην συντρόφους τους.

Στην όχθη της κυβερνώσας Μακρονικής κεντροδεξιάς, η προεδρική παράταξη πασχίζει να αποποιηθεί της “κληρονομιάς” (ή καλύτερα της ρετσινιάς) του Γάλλου Προέδρου, με τους Γκαμπριέλ Αττάλ και Εντουάρ Φιλίπ (αμφότεροι πρώην Πρωθυπουργοί) να προσπαθούν απεγνωσμένα να επανεπινοήσουν την πολιτική τους ταυτότητα. Όσο για την παραδοσιακή Δεξιά, εκείνη προσπαθεί να μην υποκύψει στον πειρασμό μιας συνεργασίας με την Εθνική Συσπείρωση και το ακροδεξιό μπλοκ… «Καί μή εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλα ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ».

Η παραδοσιακή στάση απομόνωσης της ακροδεξιάς από τις δημοκρατικές παρατάξεις έχει πλέον ξεκάθαρα διαβρωθεί, όπως έδειξε η στάση του νυν δημάρχου της Νίκαιας και πρώην προέδρου των Ρεπουμπλικάνων (Les Republicains) Ερίκ Τσιοτί κατά τη διάρκεια των κοινοβουλευτικών του 2024, όπου είχε δηλώσει μονομερώς επιθυμία συνεργασίας με την Εθνική Συσπείρωση. Το μεγάλο στοίχημα που θέλει να κερδίσει η Ε.Σ. είναι σαφές: να προσεγγίσει την παραδοσιακή αστική δεξιά, κρύβοντας κάτω απ’ το χαλάκι τις πιο ριζοσπαστικές πολιτικές και αμβλύνοντας την αιχμή του δογματικού της δόρατος. Μέχρι στιγμής, κάτι τέτοιο δεν έχει επιτευχθεί.

Τι θα κάνει η Αθήνα;

Ο χρόνος όμως που χωρίζει τους Γάλλους από την κάλπες όλο και ζυγώνει, κι ίσως η αγανάκτηση που ‘χει προκύψει από δυο χρόνια πολιτικής αστάθειας και μιας δεκαετίας Μακρόν να ωθήσουν μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων στα άκρα. Χωρίς να έχει κριθεί, το εκλογικό παιχνίδι ίσως να ωφελήσει την Ε.Σ., η οποία πιθανότατα αν όχι σίγουρα θα βρεθεί στον δεύτερο γύρο των εκλογών. Το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής: ποίος θα κάθεται στο απέναντι τραπέζι την ώρα του κρίσιμου ντιμπέιτ μεταξύ των υποψηφίων του τελικού γύρου; Αυτός είναι στην τελική και ο παράγοντας που θα κρίνει τα πάντα. Και δεν είμαι αισιόδοξος πως θα μαζευτούν αρκετοί ψηφοφόροι να ρίξουν “μαύρο” στην Ακροδεξιά, όπως είχε γίνει το 2002 με τους Σιράκ-Λε Πεν…

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, αξίζει να αναρωτηθούμε το ποιά θα είναι η στάση της επόμενης κυβέρνησης απέναντι σ’ έναν ιστορικό σύμμαχο, σε περίπτωση που η Γαλλία μετατοπιστεί στα άκρα. Το ίδιο ισχύει και για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ίσως κληθεί να αντιμετωπίσει έναν νεό Όρμπαν εντός των συνόρων της, με τις συνέπειες και τα επακόλουθα που αυτό συνεπάγεται. Όπως και να ‘χει, το σενάριο ενός Ακροδεξιού υποψηφίου στα Ηλύσια Πεδία δεν μοιάζει πια με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μ’ ένα εφιαλτικό ταξίδι προς το άγνωστο.

---

 

Ο Έκτορας Φλεβάρης είναι φοιτητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης.