Σκιές, υπόδικοι και στον ορίζονται κάλπες

Κάποιοι πίστεψαν ότι ένας ακόμη ανασχηματισμός θα μπορούσε να λειτουργήσει ως βαλβίδα αποσυμπίεσης για τη λαϊκή οργή. Σαν να πρόκειται για αλλαγή σκηνικών, ενώ το σενάριο της διαφθοράς, των ρουσφετιών και της ημετεροκρατίας συνεχίζει να γράφεται με τους ίδιους φθαρμένους διαλόγους. Και η κοινωνία, βέβαια, δεν είναι πλέον θεατής πρόθυμος να χειροκροτήσει, γιατί η υπομονή έχει εξαντληθεί .

Η εμπιστοσύνη δεν αποκαθίσταται με ανακύκλωση προσώπων, ούτε με επικοινωνιακά τεχνάσματα και αυτό γιατί η κυβέρνηση κουβαλά σκιές και υπόδικους και κάθε ανασχηματισμός φαντάζει ως προσπάθεια διαχείρισης εντυπώσεων, όχι ως ουσιαστική τομή. Εκεί που κάποτε ακούγονταν με στόμφο οι εξαγγελίες περί διαφάνειας, αξιοκρατίας και “νέας εποχής”, σήμερα αναδύονται γνώριμες οσμές παλαιοκομματισμού και προκλητικής σήψης.

Τα “γαλάζια ρουσφέτια” δεν είναι απλώς παθογένεια, είναι θεσμοποιημένη εκτροπή, μια ωμή απόδειξη ότι η εξουσία μετατρέπεται σε φέουδο ημέτερων. Οι θέσεις, τα δημόσια έργα και τα χρήματα μοιράζονται σαν λάφυρα, όχι σαν δικαιώματα των πολιτών. Η αξιοκρατία ποδοπατείται, η δικαιοσύνη παρακάμπτεται και η διαφάνεια εξαφανίζεται σε έναν ωκεανό αλαζονείας. Κάθε προνομιούχος υπάκουος ανταμείβεται, ενώ οι ικανοί και οι άξιοι τιμωρούνται με αδιαφορία. Πρόκειται για κυνική, απροκάλυπτη, προκλητική εξαγορά επιρροής, μια πρακτική που δεν θυμίζει απλώς το παρελθόν, αλλά το αναβαθμίζει σε θεσμικό κανόνα της εποχής μας.

Τα παλαιά, τα “νέα” κόμματα και η κοινωνία

Η ημετεροκρατία, οι πελατειακές σχέσεις της ΝΔ και τα δίκτυα εξυπηρετήσεων έκλεισαν την πόρτα σε κάθε έννοια δικαιοσύνης. Το δημόσιο έγινε προσωπικό εργαλείο εξουσίας, το κράτος μετατρέπεται σε ιδιωτικό φέουδο και κάθε έννοια αξιοκρατίας κατέρρευσε. Ο πολίτης έβλεπε την πολιτική να υπηρετεί συμφέροντα, αντί το κοινό καλό και η οργή του μετατράπηκε σε κουρασμένο αναστεναγμό. Έτσι, η κοινωνία έμαθε να παρακολουθεί, με αδράνεια, ενώ η δημοκρατία άρχιζε να σαπίζει αθόρυβα, χωρίς να υπάρχει κανένα φρένο στην αυθαιρεσία.

Τα νέα εμφανιζόμενα κόμματα, έχουν παλιές φορεσιές και αναπαράγουν τις ίδιες παλαιοκομματικές πρακτικές. Έτσι η μικροπολιτική, για μια ακόμη φορά, πνίγει κάθε στρατηγική, η επικοινωνία αντικαθιστά την ουσία και οι δημόσιες συζητήσεις εγκλωβίζονται σε δευτερεύουσες λεπτομέρειες. Η πολιτική σκηνή μοιάζει αδιέξοδη, γίνεται ένα καζάνι που βράζει με τους ίδιους διαδρόμους εξουσίας, τις ίδιες συνήθειες, τις ίδιες σκιές, τις ίδιες υποκρισίες.

Τα μέσα ενημέρωσης δεν λειτουργούν πλέον ως καθρέφτες της πραγματικότητας, αλλά ως μηχανισμοί παραποίησής της. Η πληροφορία συγχέεται με την παραπληροφόρηση, η ανάλυση με την ανεκδοτολογία και η ουσία χάνεται μέσα σε έναν καταιγισμό αποσπασματικών αφηγήσεων. Η αλήθεια διασπάται σε τόσες εκδοχές, που καθίσταται σχεδόν αδύνατο να εντοπιστεί. Οι πολιτικές έννοιες αποδυναμώνονται και πνίγονται σε σκέψεις εντελώς επιφανειακές. Έτσι κάθε μέρα καθυστέρησης, κάθε μέρα ανοχής, γίνεται συνενοχή.

Εκλογές εδώ και τώρα

Οι υπεκφυγές έχουν τελειώσει. Όταν μια κυβέρνηση πορεύεται με τη σκιά υποδίκων, η παραμονή της στην εξουσία δεν αποτελεί σταθερότητα, αλλά περιφρόνηση της κοινωνίας και προσβολή της δημοκρατίας. Κάθε μέρα που περνά, η φθορά γίνεται καθεστώς, η ανοχή συνενοχή και η πολιτική νεκρή φλυαρία, που αντικαθιστά την ουσία. Η μόνη έντιμη και δημοκρατικά καθαρή λύση είναι μία: εκλογές εδώ και τώρα. Όχι αύριο, όχι όταν βολεύει, όχι όταν καταλαγιάσει η οργή. Τώρα. Η χώρα δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Κάθε καθυστέρηση, κάθε αμφισημία, κάθε προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι αμαρτίες αυτής της κυβέρνησης είναι συνέργεια στην καταστροφή του δημοσίου συμφέροντος.

Ο πολιτικός κόσμος πρέπει να λογοδοτήσει και η κοινωνία να απαιτήσει την αλήθεια. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με εκπτώσεις στη λογοδοσία, ούτε με σκιές στη διακυβέρνηση. Η μόνη διέξοδος είναι η καθαρή, δημοκρατική διαδικασία των εκλογών, για να αποκατασταθεί η νομιμότητα, η αξιοκρατία και η πίστη των πολιτών στη δημοκρατία τους. Κάθε άλλη λύση είναι προσποίηση, κάθε άλλη καθυστέρηση είναι συνενοχή, κάθε μέρα που περνά η εξουσία κρατά υπόδικους και κλέφτες στα πόστα της, υπονομεύοντας το μέλλον της χώρας, το μέλλον των πολιτών, το μέλλον της ίδιας της δημοκρατίας.