Τα αποτυχημένα κόμματα τροφοδοτούν και τους πλακατζήδες

Από την μια το αυξημένο ενδιαφέρον θα μπορούσε να θεωρηθεί πως όλο και  περισσότεροι συμπολίτες μας ενδιαφέρονται για τα κοινά, για το κοινό καλό. Αυτή η εκδοχή θα ίσχυε εάν δεν παρακολουθούσαμε, κατά τη διαδικασία της υποβολής των υποψηφιοτήτων, συμπεριφορές που σε κάποιες περιπτώσεις  παραπέμπουν σε γραφικότητες.

Στην ιστορία των εκλογικών αναμετρήσεων τέτοια φαινόμενα ήταν συχνά και επαναλαμβανόμενα. Δεν είχαν, όμως, καμία δυνατότητα είτε εκλογής είτε επηρεασμού του αποτελέσματος. Ήταν περιπτώσεις, που ήταν καλοδεχούμενες, γιατί έσπαζαν και τις κουραστικές προεκλογικές εκστρατείες. Ήταν γνωστοί και μεμονωμένοι. Από την άλλη, οι αριθμοί ρεκόρ δείχνουν πως τόσο μεγάλη είναι η απογοήτευση των πολιτών από το πολιτικό, κομματικό, σύστημα που σπεύδουν κάποιοι να συμμετέχουν, θεωρώντας ότι  μπορούν να καλύψουν το κενό. Κινούνται κάποιοι στη λογική πως αφού οι νυν δεν τα… καταφέρνουν, ας δοκιμάσουν οι ίδιοι.

Η κατάσταση αν δεν ήταν σοβαρή, θα μπορούσε να ήταν κωμωδία. Θα περιοριζόμαστε να σχολιάζουμε τις διάφορες ατάκες. Θα ήταν απλά “ιστορίες του χωριού”, όπου κάθε χωριό μπορεί να έχει και τον τρελό του (ή και περισσότερους).  Τα δεδομένα, όπως διαμορφώνονται, αλλά και το κλίμα στην κοινωνία προκαλούν ανησυχία.

Την ίδια ώρα, θα πρέπει να αναφερθεί πως πέραν από τους διάφορους “πονεμένους”, τους… γραφικούς, υπάρχουν και (νέοι) εκλογικοί συνδυασμοί, οι οποίοι φαίνεται από τις έρευνες κοινής γνώμης ότι θα καταγράψουν ποσοστά και θα συμμετέχουν στη νέα Βουλή. Αυτά τα νέα κόμματα τι εκπροσωπούν; Τι θέλουν να εκφράσουν; Είναι σαφές πως στα νέα κόμματα ξεχωρίζει περισσότερο το πρόσωπο των ηγετών/ ιδρυτών και όχι οι πολιτικές θέσεις και οι ιδεολογίες. Σε μερικές περιπτώσεις, η κάθοδος στις εκλογές παραπέμπει σε προσωπικό στοίχημα, παρά σε  μια παρουσία με πολιτικό/ ιδεολογικό περιεχόμενο.

Απέτυχαν τα κόμματα…

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της κρίσης στο πολιτικό και κομματικό σύστημα. Ήταν και είναι αναμενόμενο να αναζητείται εναλλακτική επιλογή, εάν η διαπίστωση είναι πως τα κόμματα δεν τα κατάφεραν. Απέτυχαν. Αλλά η εναλλακτική επιλογή θα πρέπει να είναι πολιτική και όχι της πλάκας. Να μην είναι περιστασιακή και φευγαλέα. Αν και είναι λάθος το τσουβάλιασμα, όπως και η ακύρωση όλων όσων προηγήθηκαν, είναι σαφές πως το κομματικό σύστημα έχει ευθύνες. Και οι ευθύνες έχουν κόστος. Στην προκειμένη περίπτωση εκλογικό.

Το να συνδέεται το κομματικό σύστημα με τη διαφθορά έχει βάση, δεν είναι μυστικό, αλλά είναι λάθος η γενίκευση. Η αποτυχία πολιτικών/κομμάτων να αφουγκρασθούν την κοινωνία θα έχει κόστος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αυτοί που παρουσιάζονται ως τιμωροί ακούνε την κοινωνία σε ό,τι αφορά τον πυρήνα των προβλημάτων. Δεν μπορεί να θέλει μια κοινωνία να τιμωρήσει όλους, συνολικά και απόλυτα, και να τους αντικαταστήσει με κάποιους που φαντάζουν αδέξιοι, επιφανειακοί, πλακατζήδες. Με αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές. Αυτές, όμως, δεν περνούν μέσα από την ισοπέδωση.

Απέτυχε το κομματικό σύστημα; Αν και τούτο είναι μια μεγάλη συζήτηση, ωστόσο, αυτό προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο σκληρός τους πυρήνας μειώνεται, τα ποσοστά “ταξιδεύουν” για αλλού ή στην αποχή. Έχουν χάσει κατά κράτος από τους οπαδούς του καναπέ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Είναι σαφές πως και τα απολιτίκ φαινόμενα είναι πολιτική. Και η απουσία ιδεολογίας είναι ιδεολογία. Το ζητούμενο είναι η επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας αλλά και τα μεγάλα. Είναι το Κυπριακό, που προφανώς δεν μπορεί να τύχει διαχείρισης με ομιχλώδεις θέσεις ή χωρίς θέσεις.