Τα σκάνδαλα στοιχειώνουν τον Μητσοτάκη

Οι υποκλοπές που επανήλθαν, η συγκάλυψη των Τεμπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αλληλοσυμπληρώνονται και σε συνδυασμό με την επιδείνωση του επιπέδου διαβίωσης του μισού πληθυσμού (52% σύμφωνα με την μέτρηση της Metron Analysis), απαξιώνουν την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, σε διαφορετικές κοινωνικές κατηγορίες και αποσαθρώνουν το έδαφος στο οποίο στηρίζεται. 

Οι στρατηγικές επιλογές της κυβέρνησης ακυρώνονται ή απαξιώνονται. Η αρχή έγινε με την έναρξη της διαδικασίας της συνταγματικής αναθεώρησης που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός. Πρόκειται για μία στρατηγική κίνηση, με την οποία θα έβγαινε από την πολιτική απομόνωση, θα προκαλούσε συζήτηση και συναινετικές διαδικασίες γύρω από προτάσεις της κυβέρνησης. Παράλληλα θα πρόβαλε το φωτοστέφανο του μεταρρυθμιστή.

Παρότι υπεύθυνος για την θεσμική κρίση, με τους καθεστωτικούς μηχανισμούς που έχει διαμορφώσει, θα πρόβαλε ότι θέλει να θεραπεύσει μόνιμες παθογένειες μέσω της μεταρρύθμισης. Το εγχείρημα του το ισοπέδωσε από τις πρώτες ημέρες ο Ευάγγελος Βενιζέλος και οι κορυφαίοι συνταγματολόγοι της χώρας, που συμπυκνωμένα απάντησαν ότι “εκείνος που ευθύνεται για την παραβίαση του Συντάγματος και την θεσμική κρίση δεν έχει καμία αξιοπιστία να το αναθεωρήσει”. Πρόκειται απλώς για εργαλειοποίηση του καταστατικού νόμου της Πολιτείας, στην οποία δεν διστάζει ο Μητσοτάκης. 

Κατέρρευσε το αφήγημα για την Chevron 

Το επόμενο χτύπημα ήλθε από τον Αντώνη Σαμαρά για την σύμβαση με την Chevron, που ακύρωσε την δήθεν σύνδεση της ενεργειακής πολιτικής με την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα. Αυτό που κατέρρευσε με την παρέμβαση Σαμαρά δεν είναι η αξιοποίηση των κοιτασμάτων, είναι το προπαγανδιστικό αφήγημα ότι η σύμβαση με την Chevron ακυρώνει το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ότι η σύμβαση αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης των ενεργειακών κολοσσών στην Ελλάδα και διασφαλίζει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, στην αμφισβήτησή τους από την Τουρκία.

Αμυνόμενη η ελληνική κυβέρνηση τελικά είπε το αυτονόητο, ότι από μία ιδιωτική σύμβαση δεν αμφισβητούνται – και άρα δεν διασφαλίζονται – κυριαρχικά δικαιώματα. Αυτά είναι υπόθεση διακρατικών πράξεων. Οι ρήτρες που αποκαλύφθηκαν καταρρίπτουν το ψεύδος ότι δήθεν η κοινοπραξία έχει αποδεχθεί την ελληνική θέση για τα όρια της ΑΟΖ. Ούτε αυτό ισχύει. Αντίθετα η ελληνική πλευρά δέχεται εκ προοιμίου την πιθανή μελλοντική υποχώρηση από αυτό που τώρα θεωρεί δικό της, κάτι που είναι απόρροια του παράνομου τουρκολιβυκού συμφώνου, που όμως παράγει αποτελέσματα. 

Πέραν αυτού αναδείχτηκε ότι το καλώδιο ενεργειακής σύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου έχει παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες, λόγω του “τραμπουκισμού” της Τουρκίας. Παρότι προκλήθηκε στην Βουλή, ο Μητσοτάκης απέφυγε να απαντήσει στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. 

Υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ

Η υπόθεση των υποκλοπών αποδείχθηκε για τον Μητσοτάκη σκελετός στην ντουλάπα του Μεγάρου Μαξίμου. Η απόφαση του πλημμελειοδικείου για τους φυσικούς αυτουργούς, διασώζει κάτι από την τιμή της Δικαιοσύνης και επαναφέρει στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης τον καταλογισμό των ευθυνών στους πραγματικά ιθύνοντες που όλοι κατονόμασαν ως τον Μητσοτάκη και τον τότε διευθυντή του γραφείου του Γρηγόρη Δημητριάδη. Το Μαξίμου αμύνεται κατηγορώντας την αντιπολίτευση ότι επιχειρεί να μετατρέψει την πολιτική ζωή σε ένα ατέλειωτο δικαστήριο για να καλύψει τα πολιτικά της κενά. Αλλά φυσικά δεν πείθει. 

Ούτε όμως και με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ καθάρισε η κυβέρνηση, καθώς σύσσωμη η αντιπολίτευση την κατηγορεί για συγκάλυψη μέσω της Εξεταστικής, ζητά συνέχιση των εργασιών και Προανακριτική για τους δύο πρώην υπουργούς. Παράλληλα, όσο και αν το θέμα κινδυνεύει να γίνει γραφικό, επάνω από το Μαξίμου επικρέμεται η δεύτερη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο. Οι πληροφορίες επιμένουν ότι το θέμα, παρά την καθυστέρηση, δεν έχει κλείσει.

Μάλιστα, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, η Ευρωπαία Εισαγγελέας διερευνά την δυνατότητα να απευθύνει κατηγορίες στους εμπλεκόμενους πρώην υπουργούς, παρακάμπτοντας την διαδικασία του άρθρου 86 της Βουλής. Οι ανησυχούντες βουλευτές της ΝΔ δεν κρύβουν την αγωνία τους ότι “με μία δεύτερη δικογραφία δύσκολα θα επιβιώσει η κυβέρνηση”. Το Μαξίμου κινδυνεύει να βρεθεί στην άβολη θέση να στηρίζεται σε έναν αριθμό υπό δικαστική δίωξη βουλευτών. 

Τα Τέμπη συνεγείρουν την κοινωνία

Εάν η υπόθεση των υποκλοπών απαξιώνει την κυβέρνηση σε ένα κοινό με δημοκρατικές ευαισθησίες, η υπόθεση των Τεμπών εξακολουθεί να συνεγείρει το συναίσθημα της πλειονότητας των πολιτών. Τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη το Σάββατο στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις, δεν πλησίασαν το περσινό ξέσπασμα, ωστόσο ήταν μεγάλα και έδειξαν ότι η κοινωνική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη που ζητά δικαιοσύνη και διαφάνεια είναι ζωντανή, παρά τις προσπάθειες του κυβερνητικού μηχανισμού να διαβάλλει και να απαξιώσει το κίνημα των Τεμπών. 

Η κυβέρνηση επιχειρεί να διαφύγει μέσω της οικονομίας, προβάλλοντας την ενίσχυση του εισοδήματος των πολιτών. Εδώ όμως είναι αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα του σουπερμάρκετ, της στέγης, της ενέργειας και του υψηλού κόστους διαβίωσης. Ο Μητσοτάκης ήδη έριξε στο τραπέζι την αύξηση του κατώτατου μισθού στο τέλος Μαρτίου και τα ΜΜΕ προβάλλουν το ξαναζεσταμένο αφήγημα της διεθνούς κρίσης, ενισχυμένο από τον πόλεμο στο Ιράν. Εν ολίγοις “τι να κάνει και ο Μητσοτάκης;”. 

Συνολικότερα το Μαξίμου γυρνά ξανά και ξανά στο ίδιο επιχείρημα ότι “οι άλλοι είναι χειρότεροι και ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος παράγοντας σταθερότητας”. Το επιχείρημα στέκει απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη, τον Σωκράτη Φάμελλο και την Μαρία Καρυστιανού, όχι όμως απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα και πολύ περισσότερο στον Αντώνη Σαμαρά, που έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί.

Εμφύλιος στην Δεξιά παράταξη

Ενώ οι υποθέσεις σκανδάλων την ευτελίζουν και προκαλούν την συντονισμένη κεντροαριστερή αντιπολίτευση το Μέγαρο Μαξίμου ανοίγει μέτωπο και στα δεξιά του με τον Σαμαρά. O Μητσοτάκης απάντησε ευθέως με εξαιρετικά σκληρό τρόπο, κάνοντας λόγο για “επαγγελματίες ανησυχούντες” και αμφισβητώντας τον πατριωτισμό του. Συνδέεται αυτή η αλλαγή με τις πληροφορίες που έχει το Μέγαρο Μαξίμου ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει εγκαταλείψει την πρόθεσή του για ίδρυση κόμματος.

Έτσι η υφέρπουσα αντιπαράθεση τείνει να γίνει ανοικτός εμφύλιος στην Δεξιά παράταξη. Το Μαξίμου θα επιχειρήσει να συσπειρώσει το κομματικό κοινό. Η στρατηγική όμως εν μέρει ακυρώνεται από την συμπόρευση του Κώστα Καραμανλή, αλλά και από τις αιτιάσεις στελεχών όπως ο Νίκος Δένδιας και ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, ότι το κόμμα έχει απομακρυνθεί από το DNA της παράταξης. 

Καθώς το συγκολλητικό υλικό στην Δεξιά είναι πάντα η εξουσία, το επιχείρημα ότι το εμπόδιο σε μία συμμαχική κυβέρνηση της ΝΔ είναι ο τοξικός Μητσοτάκης, αρχίζει να κερδίζει έδαφος μέσα στο κόμμα…