Θα φτάσουμε να θρηνούμε την πτώση της Ευρώπης;

Μετά από μεγάλα άλματα προς τα εμπρός, όπως η Ενιαία Εσωτερική Αγορά, η ΟΝΕ, η Διεύρυνση, 35 χρόνια αμοιβαίας συνεργασίας με το άλλο μισό της απ’ τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, έχει βυθισθεί για πέντε χρόνια τώρα σε οικονομικό τέλμα, χωρίς καμία προοπτική ανάκαμψης. Η περιοχή που γεννήθηκε η Βιομηχανική Επανάσταση, με τις σημερινές αυτοκαταστροφικές επιλογές της, τείνει να γίνει “Βιομηχανικό Μουσείο”, δίπλα στο ουκρανικό της νεκροταφείο. Με αλλεπάλληλα 20 πακέτα αυτοκτονικών κυρώσεων, παραβιάζοντας κάθε κανόνα του διεθνούς εμπορίου και της οικονομίας της αγοράς, απαγόρευσε το αμοιβαία επωφελές εμπόριο με τη Ρωσία.

Απαγόρευσε τις, για δεκαετίες, απρόσκοπτες, αξιόπιστες, χαμηλότερου κόστους και υψηλής ποιότητας εισαγωγές ενεργειακών πόρων, πλήθους μεταλλευμάτων, λιπασμάτων, σιτηρών και άλλων πρώτων υλών, εξαιρετικά κρίσιμων για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής Βιομηχανίας και του συνόλου της οικονομίας της.

Με το γελοίο επιχείρημα της απεξάρτησης, έφθασε να εξαρτάται απ’ τις τρικυμίες των αγορών, τις ψυχικές διαθέσεις του αλλοπρόσαλλου Αμερικανού προέδρου και τους τυχοδιωκτισμούς των αμερικανικών κυβερνήσεων, που υπαγορεύει το βαθύ κράτος των ΗΠΑ. Διέγραψε την γρήγορα αναπτυσσόμενη ρωσική αγορά για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, όπου αυτονόητα δραστηριοποιούνταν και επένδυαν για δεκαετίες, βρισκόμενη μπροστά στους εμπορικούς εκβιασμούς των ΗΠΑ και την κραυγαλέα έλλειψη ανταγωνιστικότητας απέναντι στην Κίνα.

Οι ανταγωνιστές της αξιοποιούν με κάθε τρόπο τους τεράστιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Ρωσίας, με τεράστιες εμπορικές συμφωνίες και ταχύτατα υλοποιήσιμα επενδυτικά σχέδια υποδομών, χάριν της οικονομικής προόδου και ευημερίας τους. Δεν φαίνεται να υποκύπτουν… στις απαιτήσεις για διακοπή των σχέσεων με τη Ρωσία, που διατυπώνονται απ’ τα διορισμένα πολιτικά μηδενικά των ευρωπαϊκών θεσμών, με μοναδικό κριτήριο το βαθμό ρωσοφοβίας τους.

Η ΕΕ πληρώνει την σύγκρουση με τη Ρωσία

Οι στάσιμοι και αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης, το κλείσιμο, η συρρίκνωση και φυγή ενεργοβόρων βιομηχανικών κλάδων, το αρνητικό ισοζύγιο εισροών-εκροών Ξένων Άμεσων Επενδύσεων στην ΕΕ, όπου σε κανέναν βιομηχανικό κλάδο δεν πρωτοστατούν ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, είναι μερικά απ’ τα αυτονόητα αποτελέσματα των παραπάνω πολιτικών. Οι τεράστιοι πλουτοπαραγωγικοί πόροι της γειτονικής Ρωσίας, αποτελούν μέγα στρατηγικό-συγκριτικό πλεονέκτημα για την Ευρώπη.

Πέντε φορές στην νεότερη Ιστορία εκστράτευσε – Ναπολέων, δύο Κριμαϊκοί Πόλεμοι, Χίτλερ, Μπάιντεν με πάνω από 40 χώρες – για να τους ληστέψει και τις πέντε φορές καταστράφηκε. Όταν τους είχε πρόσφατα για δεκαετίες με ειρήνη και συνεργασία ευημερούσε. Οι οικονομίες της ΕΕ και της Ρωσίας παρουσιάζουν υψηλό βαθμό συμπληρωματικότητας. Σύμφωνα με το μοντέλο των δυο Σουηδών οικονομολόγων του προηγούμενου αιώνα Heckscher-Ohlin (H-O) Model – που διδάσκεται στη θεωρία του Διεθνούς Εμπορίου σ΄ όλες τις Οικονομικές Σχολές των Πανεπιστημίων – οι χώρες εξάγουν προϊόντα που χρησιμοποιούν παραγωγικούς συντελεστές σε αφθονία, και εισάγουν προϊόντα που απαιτούν συντελεστές που είναι σπάνιοι στη χώρα τους.

Αποτελεί τεράστιο στρατηγικό λάθος η διακοπή του αμοιβαία παραγωγικού και επωφελούς εμπορίου με τη Ρωσία, όπου η τελευταία βρήκε αμέσως εναλλακτικές εμπορικές συναλλαγές με άλλες χώρες, επειδή οι εξαγώγιμοι πόροι της είναι περιζήτητοι για κάθε οικονομία. Η ΕΕ έχει άμεσα και επιτακτικά την ανάγκη της Ρωσίας, όχι πλέον η Ρωσία την ΕΕ. Στα αμοιβαία οικονομικά και εμπορικά οφέλη σε έναν πολυπολικό κόσμο, που κανείς δεν θέλει και δεν έχει συμφέρον να ακυρώσει, οικοδομείται η βάση για αμοιβαίο σεβασμό, εμπιστοσύνη, συνεργασία και ανταλλαγές σε όλους τους τομείς, όπου σε περιβάλλον σταθερότητας και ειρήνης, κάθε χώρα αξιοποιεί το μέγιστο των δυνατοτήτων της.

Φοβούνται την ειρήνη

Αυτή ήταν περίπου η πραγματικότητα για δεκαετίες στις σχέσεις Ρωσίας-ΕΕ και σήμερα στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, όπου δεν εκδηλώνονται οι αμερικανικοί τυχοδιωκτισμοί. Σ’ αυτούς τους τυχοδιωκτισμούς, με ακρισία και δουλοπρέπεια σύρθηκε η ΕΕ, κάνοντας έναν αχρείαστο πόλεμο δικό της και την ήττα δική της. Μπροστά στη φαινομενική αποστασιοποίηση της νέας αμερικανικής ηγεσίας, τορπιλίζουν κάθε ειρηνευτική προσπάθεια, εφαρμόζοντας πιστά την εξωτερική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης και του βαθέος Κράτους με το οποίο συνεννοούνται, υπηρετούν και απολαμβάνουν την υποστήριξη του.

Φοβούνται την ειρήνη που θα καταστρέψει το πολιτικό τους μέλλον, αδιαφορώντας για την κατάντια της Ευρώπης και τα ερείπια της Ουκρανίας. Ο μιλιταρισμός, η πολεμική οικονομία, για τη συνέχιση και παράταση του πολέμου με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, με όσους πόρους χρειασθούν και όσους Ουκρανούς απομένουν για να τους κάνουν τη βρώμικη δουλειά, έγινε ο αυτονόητος κύριος σκοπός των Ευρωπαϊκών Συμβουλίων, το νέο όραμα, με την εκτεταμένη ρωσοφοβική προπαγάνδα και λογοκρισία.

Χωρίς ουκρανόφιλη στάση, ανεξάρτητες φωνές και πολιτικά κόμματα αντίστασης στον ευρωπαϊκό κατήφορο, αντιμετωπίζουν τον αποκλεισμό, την εχθρότητα, την υπονόμευση με κάθε μέσο. Ακόμη και η Έκθεση Ντράγκι, με τις ηχηρές καμπάνες για την καταστροφική πορεία της Ευρώπης, κλείσθηκε στα συρτάρια της Κομισιόν. Τα 800 δισ. δεν θα διατεθούν για την ευρωπαϊκή ανάπτυξη, τεχνολογία και ανταγωνιστικότητα, αλλά για την παραγωγή και αγορά κυρίως αμερικανικών όπλων συνέχισης του πολέμου με δανεικά.

Οι στρατιωτικές δαπάνες δεν είναι παραγωγικές δαπάνες. Αποτελούν βάρος, αιμορραγία για την οικονομία. Δεν αποτελούν εμπορεύσιμη παραγωγή, με την οποία μπορείς να ανταλλάξεις προϊόντα και υπηρεσίες, εκτός και αν ο στρατιωτικός εξοπλισμός εξάγεται σε άλλες χώρες. Τότε είναι παραγωγικές για τις χώρες που τις εξάγουν, μη παραγωγικές για τις χώρες που τις εισάγουν. Εκτός απ’ την πιθανή διάχυση δευτερογενώς αποτελεσμάτων έρευνας και τεχνολογίας στην υπόλοιπη οικονομία, είναι χρήσιμες και απαραίτητες για την ασφάλεια της χώρας, μόνον στο βαθμό ύπαρξης πραγματικής εξωτερικής απειλής, όπως αντιμετωπίζει η χώρα μας, και όχι της κατασκευασμένης υπαρξιακής απειλής της ΕΕ απ’ τη Ρωσία.

Αλόγιστη πολεμική οικονομία

Καμία ανάκαμψη και ευημερία ούτε έφεραν ούτε θα φέρουν ποτέ οι τριπλάσιες της Ρωσίας σήμερα στρατιωτικές δαπάνες της ΕΕ, ακόμη και όταν φθάσουν τον στόχο του 5% του ΑΕΠ, δηλαδή περίπου ένα τρισ. όπως απαιτεί το Αφεντικό του ΝΑΤΟ – απ’ την οικονομία που τελμάτωσαν και περικοπές ποιων δαπανών άραγε; Μόνον για την πολεμική βιομηχανία και οικονομία των ΗΠΑ θα έχουν παραγωγικό αποτέλεσμα.

Αφού πέταξαν εκατοντάδες δισ. στη μαύρη τρύπα της Ουκρανίας, συνεχίζουν με νέα δανεικά 90 δισεκατομμύρια, δεκάδες δισ. απ’ τους εθνικούς προϋπολογισμούς των μεγαλύτερων χωρών, απαιτούν τώρα 0,25% του ΑΕΠ κάθε χώρας τα επόμενα χρόνια, για τη συνέχιση του πολέμου. Αφού άδειασαν οι αποθήκες όλων των χωρών του ΝΑΤΟ – με ό,τι πολυδιαφημισμένα και σύγχρονα όπλα διαθέτουν, καμένα στη συντριβή τους στο μέτωπο, μαζί με τους μισθοφόρους και Αξιωματικούς του ΝΑΤΟ – τώρα ελπίζουν στις δολιοφθορές και τρομοκρατικές επιθέσεις των drones.

Σε επτά ευρωπαϊκές χώρες, 13 εργοστάσια παράγουν χιλιάδες drones στα μετόπισθεν, στο ασφαλές από ρωσικά αντίποινα περιβάλλον τους, στέλνοντας για επιθέσεις στη Ρωσία με τεράστια τεχνολογική υποστήριξη και προηγμένα συστήματα δορυφορικής υποστήριξης του ΝΑΤΟ. Οι όποιες ζημιές και θύματα αμάχων για πρόκληση πανικού, απ’ τα ελάχιστα που διαπερνούν τη ρωσική αεράμυνα, προβάλλονται σαν επιτυχίες τους, αδιαφορώντας για τις καταστροφές εξοπλισμού και υποδομών απ’ τα ρωσικά αντίποινα.

Ενώ έχουν συντριβεί όλοι οι στόχοι τους στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, όλες οι αστείες Συμμαχίες των Προθύμων, οι συνάξεις της Ομάδας Ραμστάϊν, οι Εγγυήσεις Ασφαλείας κτλ, ποντάροντας στην αυτοσυγκράτηση και υπεύθυνη στάση της Ρωσίας, επιδίδονται σε επικίνδυνες εγκληματικές πρακτικές και κλιμάκωση. Ονειρεύονται εκ του ασφαλούς – “ξύνονται στην γκλίτσα του τσοπάνη” – μήπως τώρα η στο μέλλον, συμπαρασύρουν πάλι τις ΗΠΑ, μαζί τους σε πλήρη σύγκρουση.

Χωρίς την άμεση απαλλαγή μας απ’ τα υποτελή πολιτικά μηδενικά των ευρωπαϊκών Θεσμών και κυβερνήσεων, καθώς και τις αντιπολιτευτικές παραλλαγές τους, μπροστά στη χειρότερη ενεργειακή κρίση μεταπολεμικά, το μέλλον μας δεν είναι μόνον ζοφερό. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να μας καταστρέψουν, κινητοποιώντας υγιείς πολιτικές δυνάμεις απ’ την Κοινωνία, για το αυτονόητο μεγάλο άλμα σωτηρίας και όχι το μοιρολόι της χώρας μας και της Ευρώπης.