Θα κάνει την διαφορά στην αντιπολίτευση το κόμμα Καρυστιανού;

Τι μέλλον και ποιο ρόλο μπορεί να έχει το κόμμα Καρυστιανού μετά την αιφνίδια συμμετοχή του γνωστού και, από ό,τι βλέπαμε στην τηλεόραση, πολύ καλού δημοσιογράφου, Θανάση Αυγερινού, ανταποκριτή στη Μόσχα, στην λάθος πλευρά της Ιστορίας, κατά την κυβέρνηση. Ο κ. Αυγερινός έχει πείρα που λίγοι είχαν και έχουν στην Ελλάδα. Γνωρίζει και τους δυο Κόσμους της ίδιας χώρας, ως ΕΣΣΔ και μετά ως Ρωσία. Ο κ. Αυγερινός έχει, λοιπόν, πλεονέκτημα που ελάχιστοι στη χώρα και στο δημοσιογραφικό χώρο διαθέτουν. 

Η Βόρεια Ελλάδα είναι ευαίσθητος χώρος και ως μοναδικός “ισχυρός” (!) παίκτης εμφανίζεται ο κ. Βελόπουλος, αν εξαιρεθεί ο κ. Ιβαν Σαββίδης, κυρίαρχος στο ποδόσφαιρο, το δημοφιλέστερο άθλημα. Τουλάχιστον δεν παίζει μπάλα μόνη της η Τουρκία, που γλυκοβλέπει την Θράκη. Η κυβέρνηση ασχολείται με το πολύ σοβαρό θέμα των εκλογών, πολύ-πολύ δύσκολο για τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Ο ελληνικός Βορράς είναι αντικείμενο προσοχής, ως αμφίδρομο σημείο, είσοδος προς Βορρά/Έξοδος προς Μεσόγειο. Με πόλεμο κερδήθηκε η Βόρεια Ελλάδα και, όπως έλεγε ο αείμνηστος Μολυβιάτης για την Κύπρο, “ό,τι χάθηκε με πόλεμο κερδίζεται μόνο με πόλεμο”. Αυτό το ξέρουν και στην Τουρκία, αν και ίσως με την Τουρκία να ισχύει η συμβουλή Κίσινγκερ στον Αντρέα ότι μια προσυνεννοημένη, δηλαδή ψευδής, κρίση στο Αιγαίο φοβίζει τον κοσμάκη και οδηγεί σε φιλικές διευθετήσεις (όπως η κρίση του 1987). Αυτήν τη στιγμή τα ΜΜΕ προωθούν την εκδοχή “Πόλεμος” και όλα καλά, αν ισχύει μια επανάληψη του ’87. Αλλά αν παρασπονδήσει αυτήν τη φορά ο Ερντογάν, ο Μητσοτάκης θα τρέχει και δεν θα φτάνει κι εμείς μαζί του. 

Η Καρυστιανού και η αντιπολίτευση 

Η ώρα είναι κρίσιμη, επειδή ο Πόλεμος έχει μπει στο λεξιλόγιο των Ευρωπαίων. Στα καθ’ ημάς ο Μητσοτάκης σχεδιάζει το μέλλον του και το δικό μας, ενώ και η ποικίλη αντιπολίτευση σκέπτεται το δικό της, σε κατάσταση θυελλωδών ανέμων, εκεί στο Αιγαίο. Οι πρώτες σκέψεις στην αντιπολίτευση τείνουν στον ρεαλισμό: Να κάνουμε κάτι μαζί, επειδή χωριστά δεν μπορούμε.

Έτσι έγινε και στις αρχές του 1960, η “Ένωση Κέντρου” υπό τον Γιώργο Παπανδρέου. Ήταν η Ένωση των αδύναμων, που τελικά καρποφόρησε, όταν ο “συμμαχικός παράγων” είδε ότι η ΕΔΑ (η τότε αριστερά που περιλάμβανε και το ΚΚΕ) ανέβαινε ραγδαία και η ενότητα των δημοκρατικών, αστικών δυνάμεων, ήταν αναγκαία ως φράγμα. Το σήμερα μοιάζει με επανάληψη του τότε, αλλά ως γελοιογραφία.

Χαρακτηριστικά, στο ΠΑΣΟΚ λένε ότι ο λογιστής τους ξέχασε να καταγράψει ένα εκατομμύριο. Το εκατομμύριο είναι ποσό που κατατρέχει το ΠΑΣΟΚ, αν θυμηθούμε ότι και στην περίπτωση Τσουκάτου, πάλι κάποιο εκατομμύριο ψάχνανε και δεν βρίσκανε… Η μνήμη των στελεχών, ιδίως των ψηφοφόρων, λειτουργεί μια χαρά και στη λεγόμενη αριστερά του Τσίπρα θυμούνται άριστα τις κωλοτούμπες, τις παραχωρήσεις σε εθνικά θέματα (Σκόπια), το κόψιμο των συντάξεων και τόσα άλλα, που το άλογο τελικά κουτσάθηκε. Με τόσο μυαλό, οι στοιχηματζήδες που ντε και καλά το βάλανε στην αφετηρία, θα κλαίνε τα λεφτά τους. Αλλά τους περισσεύουν….