Θα κερδίσει ο Κυριάκος και δεύτερη τετραετία;

Σταύρος Λυγερός
8755
Θα κερδίσει ο Κυριάκος και δεύτερη τετραετία; Σταύρος Λυγερός

Είναι κανόνας σχεδόν χωρίς εξαίρεση. Όταν ένα κόμμα, με αρχηγό που δεν έχει θητεύσει στην πρωθυπουργία, κερδίζει τις εκλογές και σχηματίζει κυβέρνηση, το πρώτο εξάμηνο τουλάχιστον είναι δικό του. Του το χαρίζουν οι πολίτες που τον ψήφισαν. Είναι η γνωστή περίοδος χάριτος, ή αλλιώς το "εξάμηνο του μέλιτος". Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι εξαίρεση.

Όπως συνέβη και με άλλους νέους πρωθυπουργούς στο παρελθόν, ό,τι θετικό κάνει εισπράττεται πολλαπλασίως θετικά από τους ψηφοφόρους του κι όχι μόνο. Τα δε λάθη του υποβαθμίζονται, περνάνε σχεδόν στο ντούκου. Αυτό ισχύει ακόμα και για τον Τσίπρα, ο οποίος ανήλθε στην πρωθυπουργία σε εξαιρετικά δυσχερείς συνθήκες και σαν τότε "αντισυστημικός" είχε απέναντί του και τους δανειστές και όλο το φάσμα των εγχώριων κατεστημένων δυνάμεων.

Αντιθέτως, όταν την πολιτική-εκλογική παλίρροια διαδέχεται η άμπωτις, όταν η κοινή γνώμη στρέφει την πλάτη σε ένα πρωθυπουργό και στην κυβέρνησή του, ισχύει το αντίστροφο. Ό,τι θετικό κι αν αυτή κάνει υποβαθμίζεται. Αντιθέτως, τα λάθη της υπερτονίζονται και διογκώνονται. Μπορεί αυτό να μην είναι δίκαιο, αλλά αυτή είναι η πολιτική δυναμική.

Ο λόγος που αναφέρω όλα τα παραπάνω είναι για να αποφύγουμε το σύνηθες σφάλμα: να προβάλλουμε το πολιτικό κλίμα που υπάρχει σήμερα σε ορίζονται τετραετίας. Ακούω σοβαρούς ανθρώπους να ισχυρίζονται με βεβαιότητα ότι «ο Κυριάκος έχει στην τσέπη και δεύτερη τετραετία»! Μπορεί αυτό να συμβεί, αλλά όποιος το ισχυρίζεται σήμερα και μάλιστα με βεβαιότητα, απλώς δεν κατανοεί ότι δεν μπορεί να γίνει τόσο μακροπρόθεσμη πρόβλεψη για την πολιτική-εκλογική δυναμική.

Αντιμέτωπος με δυσεπίλυτα προβλήματα ο Κυριάκος

Στην πραγματικότητα, τα δύσκολα θα αρχίσουν για τον Μητσοτάκη από τις αρχές του 2020 και σταδιακά τα δύσκολα θα γίνονται δυσκολότερα. Η πρόβλεψη δεν είναι αυθαίρετη. Πρώτον, επειδή τα προβλήματα που η κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει είναι πολλά, μεγάλα και ορισμένα δυσεπίλυτα. Δεύτερον, επειδή με την πάροδο του χρόνου η κοινή γνώμη θα είναι ολοένα και λιγότερο επιεικής. Με μαθηματική ακρίβεια, τη διάχυτη σήμερα ελπίδα θα διαδεχθεί σταδιακά ο σκεπτικισμός και από ένα χρονικό σημείο και πέρα, το οποίο δεν μπορεί ακόμα να προσδιορισθεί, τον σκεπτικισμό θα διαδεχθεί σταδιακά η πολιτική δυσαρέσκεια.

Προφανώς, αυτή η αλληλοδιαδοχή δεν αφορά το σύνολο των πολιτών. Ο δεδηλωμένοι "γαλάζιοι" ψηφοφόροι κατά κανόνα θα παραμείνουν πολιτικά-εκλογικά στο άρμα της ΝΔ. Δεν είναι, όμως, αυτοί πού δίνουν την εκλογική νίκη και κατά συνέπεια το εισιτήριο για την εξουσία. Το εισιτήριο το δίνουν οι ψηφοφόροι που παραδοσιακά παλινδρομούν μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας αναλόγως της συγκυρίας και του σημείου που βρίσκεται ο εκλογικός κύκλος. Αυτούς αφορά κυρίως η προαναφερθείσα αλληλοδιαδοχή του πολιτικού κλίματος.

Μόνο εάν ο ΣΥΡΙΖΑ, λόγω των εσωτερικών αντιθέσεών του, κατακερματιζόταν σε μικρομεσαία κόμματα, θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί από τώρα ότι ο Μητσοτάκης θα κερδίσει δεύτερη τετραετία. Μία τέτοια εξέλιξη στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όμως, δεν είναι ορατή. Παρά τις εσωκομματικές αμφισβητήσεις, ο Τσίπρας παραμένει κυρίαρχος. Ακόμα και εάν η εσωκομματική αντιπολίτευση στην Κουμουνδούρου έφθανε στα όρια της ρήξης και της απόσχισης, αυτή δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μία εκλογική "γρατζουνιά".

Οι δύο μεγάλοι εχθροί

Ο Τσίπρας, άλλωστε, έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα όσον αφορά την απόφασή του για άνοιγμα προς τον χώρο της Κεντροαριστεράς, μέσω της Προοδευτικής Συμμαχίας. Επιδιώκει να εδραιωθεί ως ο άλλος πόλος του πολιτικού συστήματος και όλα δείχνουν πως τα καταφέρνει. Αυτό έδειξε και το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών σε ό,τι αφορά και το ποσοστό του ΚΙΝΑΛ και το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ.

Το σχεδόν 32% μετά από όσα έγιναν την περίοδο 2015-2019 είναι μία ικανή αφετηρία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στις επόμενες εκλογές θα πάρει τη ρεβάνς. Όπως συμβαίνει πάντα, ο παράγοντας πολιτική φθορά θα παίξει τον ρόλο του. Το εάν, όμως, η πολιτική φθορά θα είναι μεγάλη ή μικρή, εάν θα αποδειχθεί ή όχι ικανή να οδηγήσει τη ΝΔ σε ήττα στις επόμενες εκλογές, αυτό θα εξαρτηθεί σε καθοριστικό βαθμό από το εάν η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα τα πάει ή όχι καλά.

Τι σημαίνει καλά; Εάν θα επιτύχει να ξαναστήσει στα πόδια της την ελληνική οικονομία, εάν θα αποφύγει απώλειες στο επίπεδο των εθνικών θεμάτων και εάν θα καταφέρει να εξυγιάνει και να εκσυγχρονίσει το κράτος. Και τα τρία, ειδικά τα δύο πρώτα, αντικειμενικά δεν είναι εύκολα προβλήματα. Ο Μητσοτάκης ξεκίνησε την πρωθυπουργική θητεία του με το ισχυρό πολιτικό κεφάλαιο που του έδωσαν οι πολίτες και στις ευρωεκλογές και στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές και κυρίως στις εθνικές εκλογές.

Το εάν θα το αξιοποιήσει ή θα το σπαταλήσει θα το δείξει ο χρόνος. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι μεγάλοι εχθροί είναι δύο και πηγάζουν από τους ίδιους τους πολιτικούς ηγέτες. Ο πρώτος είναι ο εγκλωβισμός σε τρέχουσα διαχείριση, που πρακτικά σημαίνει ότι "δεν τον τρώνε τα λιοντάρια, αλλά τον τρώνε οι κοριοί". Ο δεύτερος εχθρός είναι ο εγκλωβισμός σε ιδεοληψίες, όχι μόνο αριστερίστικες, αλλά και νεοφιλελεύθερες...

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση των 2-3 πρώτων παραγράφων με την προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο SLpress.gr. Οι παραβάτες θα αντιμετωπίσουν νομικά μέτρα.