Τί μας δείχνει η κόντρα Στουρνάρα-Τσίπρα

Ο μεν επιστρέφων, ως άσωτος υιός στην Καβαφική νήσο, κατηγορεί τον άλλον ότι παρέβη την προστασία του πιστωτικού συστήματος επί ζημία των μετόχων Τραπεζών. Ο δε Στουρνάρας αποδίδει εις έτερον την… θωράκιση του εγχώριου αποταμιευτή, που όμως είδε τις οικονομίες του να εξαφανίζονται και το δημόσιον χρέος να εξακοντίζεται στα ύψη.

Αμφότεροι προήλθαν εκ του παρασκηνίου, ο μεν ως παρατρεχάμενος ενός υπουργού καταδικασθέντος επί λωποδυσία δημοσίου χρήματος και αθωωθέντος λόγω αμφιβολιών, ο δε έτερος, προσεταιρισθείς ένα “εκλογικό δεκανίκι” της δεξιάς, διεύθυνε τον τόπο εις τρόπον, ώστε να πωλήσει το τίμιο όνομα του Βορρά εις υψηλούς προϊσταμένους του.

Κατόπιν και οι δύο εισέπραξαν την αμοιβή τους, προαχθέντες εις υπηρέτας πλουσίων αφεντάδων, επιθυμούντων τον ευτελισμό της πατρίδος. Είναι να απορεί κανείς πώς τόσον ελαφρά και αδίστακτα πρόσωπα αναρριχώνται, ο μεν ως όργανο του εν Φρανκφούρτη σαράφικου, ο δε στην αριστερά “πολυκατοικία”, που σεμνύνεται για τους αγωνιστές της. Ορθώς η κυβέρνηση αποφεύγει οιανδήποτε σχέση με τον ενταύθα υπάλληλο της παρατράπεζας, διασκεδάζοντας συγχρόνως με την χυδαιότητα των προσώπων, που ανέδειξαν την ιδεοληψία σε ασφαλές εφόδιο προαγωγής σε αξιώματα, που δεν άξιζαν.

Καιρός απαλλαγής και από τους δύο. Το δυσμενές για τους σύγχρονους ποιητές είναι ότι η ιστορία αυτή δεν προσφέρεται για γέλια, αλλά για κλάματα, ουδεμία σχέση έχουσα με την πραγματικότητα κατά δήλωση του δημοσιογράφου, ούσα απλώς “παίγνιον εν ού παικτοίς“. (“Φύλαγε τα ρούχα σου…”, κατά σύστασιν της θείας Κικής.).

 

---

(*) Μετά τον Αριστοφάνη, διέπρεψε στην αρχαία κωμωδία ο Κηφισιώτης Μένανδρος , γράψας το περίπειστον «γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει»!