Το αδιανόητο παιχνίδι με τους διορισμούς στη Δικαιοσύνη

Και μπορεί ο Άδωνις Γεωργιάδης να έχει συνηθίσει κάθε φορά να εξελίσσει την τηλεοπτική του περσόνα, όταν όμως έχει γράψει χιλιόμετρα από την εποχή που ήταν τηλεπαρουσιαστής, ως κορυφαίος κυβερνητικός παράγοντας πλέον χρησιμοποιεί χαρακτηρισμούς όπως “μη σοβαρός θεσμός”, ή κάνει λόγο για “εκβιασμούς” από δικαστικούς λειτουργούς, οφείλουμε να αναζητήσουμε την ουσία πίσω από τις εντυπώσεις.

Η κριτική του Γεωργιάδη προσκρούει σε μια δομική πραγματικότητα που η ίδια η κυβέρνησή του υπηρετεί. Η Ευρωπαία Εντεταλμένη Εισαγγελέας δεν διορίστηκε με αδιαφανείς διαδικασίες, αλλά προτάθηκε από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο (ΑΔΣ), το οποίο απαρτίζεται από την ηγεσία του Αρείου Πάγου. Κι εδώ είναι που εγείρονται ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα:

• Εφόσον η ηγεσία της ελληνικής Δικαιοσύνης επιλέγεται απευθείας από το Υπουργικό Συμβούλιο, αμφισβητεί ο κ. Γεωργιάδης την κρίση των ανθρώπων που η δική του κυβέρνηση τοποθέτησε στις κορυφαίες θέσεις;
• Πώς συμβιβάζεται η ρητορική περί “ανεξάρτητης δικαιοσύνης” με τη δημόσια στοχοποίηση λειτουργών που η ίδια η ηγεσία της Δικαιοσύνης έκρινε ως ικανούς να υπηρετήσουν σε ευρωπαϊκούς θεσμούς;

Διάκριση των Εξουσιών: Θεσμική Αρχή ή Εργαλείο “Αλά Κάρτ”;

Η διάκριση των εξουσιών δεν μπορεί να επικαλείται μόνο όταν η Δικαιοσύνη αρχειοθετεί υποθέσεις που αφορούν την εκτελεστική εξουσία. Όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία —ένας θεσμός που η Ελλάδα ενσωμάτωσε στο δίκαιό της με τον Νόμο 4786/2021— ασκεί τις αρμοδιότητές της για τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος (όπως στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ), η απαξίωση του θεσμού εκθέτει τη χώρα διεθνώς.

Ποιο μήνυμα στέλνει ένας Αντιπρόεδρος κυβερνώντος κόμματος στους εν ενεργεία δικαστές όταν προδικάζει το αποτέλεσμα δικογραφιών, χαρακτηρίζοντάς τις “νομικά αστείες”, πριν καν κριθούν από τα αρμόδια όργανα; Μήπως αυτή η πρακτική συνιστά μια έμμεση, πλην σαφή, πίεση προς τους λειτουργούς που καλούνται να αποφασίσουν;

Γεωργιάδης: Το Μοτίβο της “Προ-πορείας”

Παρατηρείται συχνά το φαινόμενο ο κ. Γεωργιάδης να τοποθετείται με σφοδρότητα, προλαμβάνοντας ακόμη και τις επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις. Αυτή η τακτική γεννά την εύλογη απορία: Εκφράζει ο Αντιπρόεδρος την προσωπική του αγανάκτηση ή λειτουργεί ως προάγγελος μιας ευρύτερης κυβερνητικής δυσφορίας απέναντι σε κάθε ελεγκτικό μηχανισμό που δεν μπορεί να ελεγχθεί πλήρως από την Αθήνα;

Το Κράτος Δικαίου δεν είναι μια θεωρητική έννοια, αλλά η καθημερινή πρακτική του σεβασμού προς τους θεσμούς. Η υπονόμευση της αξιοπιστίας των εισαγγελικών αρχών, ειδικά όταν αυτές ερευνούν υποθέσεις που αγγίζουν τη διαχείριση πόρων ή μεγάλα εθνικά ζητήματα, δεν πλήττει μόνο τα πρόσωπα. Πλήττει την ίδια την εμπιστοσύνη του πολίτη στην ίδια την Δημοκρατία.

Εάν οι θεσμικοί παράγοντες της χώρας δεν επιδείξουν την απαιτούμενη αυτοσυγκράτηση, κινδυνεύουμε να διολισθήσουμε σε μια κατάσταση όπου η Δικαιοσύνη θα θεωρείται “νόμιμη” μόνο όταν σιωπά!