Χωρίς αντίπαλο και το 2026 ο Μητσοτάκης;

Το προφανές είναι ότι η αντιπολίτευση δεν έχει ιδεολογική βάση ή κίνητρα απέναντι στον Μητσοτάκη. Η αριστερά έχει περιοριστεί στο αναιμικό, υποτονικό, στο δήθεν ΚΚΕ. Οι μικρές, “αριστερίστικες” ομαδούλες είναι έτσι κι αλλιώς φαντάσματα. Στη θέση της παλιάς, λαϊκής αριστεράς αυτοτοποθετήθηκαν ποικίλοι, πλούσιοι, νονοί που βαφτίζουν αριστερά όποιον τους αρέσει. Η λεγόμενη “άκρα δεξιά”, η Χρυσή Αυγή σκουριάζει στη φυλακή. Το Κέντρο είναι ημιθανές. Το γιατί κανείς δεν “το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα”. Φταίει ίσως το κρασί, που θα ‘λεγε ο Βάρναλης, ίσως ο Ανδρουλάκης, τα πολλά ταξίδια στην Τουρκία βλάπτουν, θα έλεγαν άλλοι, υποχθόνιοι φίλοι του αρχηγού.

Εκτός όμως από αυτές τις μοχθηρές ατάκες, τα κόμματα που, υποτίθεται, αντιπολιτεύονται τον Μητσοτάκη, έχουν κουνήσει το μικρό τους δαχτυλάκι για συμπαράσταση στους αγρότες; Ψόφιοι εκτός Βουλής, φωνακλάδες χωρίς ουσία μέσα στο Κοινοβούλιο-θέατρο του τίποτα. Κι όταν τους λες “κουνηθείτε λίγο”, σου απαντούν ότι ο Μητσοτάκης έχει πιάσει τις “τοπικές εξουσίες” στην Επαρχία και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Μένουν, λοιπόν, τα κόμματα στην βολή τους, οι βουλευτές στον αξιόλογο μισθό τους, οι “κοινοί θνητοί” στο κυνήγι του μεροκάματου, οι άλλοι με τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν νιώθουν από πουθενά πίεση να τους αγχώνει.

Είναι προφανές ότι κάτι τέτοια βλέπει η κυβέρνηση και δεν πολυανησυχεί. Το ερώτημα, λοιπόν, το λέω ως παράδειγμα, δεν είναι αν η κ. Καρυστιανού θα πολιτευθεί. Σκορδοκαϊλα μας. Αλλά αν εκείνη ή κάποιος άλλος, οποιοσδήποτε, θα δει και θα αντιληφθεί ότι αυτό το παρατεταμένο αγροτικό υλικό είναι ο τόπος, η ώρα και το ανθρώπινο δυναμικό για να ξεκινήσει κάτι ουσιαστικό. Την απάντηση την βλέπουμε όλοι: Δεν υπάρχει απάντηση. Δεν υπάρχει ο άνθρωπος που θα κρίνει ότι “τώρα είναι η ώρα και εγώ, θα πει αυτός, θα μπω μπροστά, Οδηγός”.

Αυτό έχει γίνει τρεις φορές στην Ελλάδα, αλλά καμιά δεν ευδοκίμησε. Η πρώτη το 1821, με την προεργασία της Φιλικής Εταιρίας. Δεύτερη, αρέσει δεν αρέσει, με τους αστούς, τον Βενιζέλο και τρίτη, επίσης αρέσει δεν αρέσει, με την Αντίσταση, το 194Ο, με αστούς και την κομμουνιστική αριστερά, το ’40. Η ανάλυση της καθεμιάς είναι άλλη υπόθεση, όχι του παρόντος κειμένου. Πάντως είναι τόσο ζόρικο το θέμα, ώστε ένα απλό φιλμ, ο Καποδίστριας, είναι αρκετό για να βάλει φωτιά στα τόπια…

Έρημο τοπίο… 

Τελικά το τοπίο είναι έρημο. Ο μόνος που χορεύει, κινείται, έχει μια δημόσια ύπαρξη, ρόλο και παρουσία είναι η κ. Γκιλφόϊλ, πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Είναι ένα δημόσιο πρόσωπο που δουλεύει αόκνως, υπηρετώντας την χώρα που εκπροσωπεί. Και όποιος νομίζει ότι τρέχει απλώς σε χορούς και πανηγύρια είναι μακριά νυχτωμένος. Απλώς να ξέρουμε ότι για όσο καιρό αφήνουμε τον κατακλυσμό να έρθει, δεν μπορεί να παραπονιόμαστε ότι βρέχει.

ΥΓ Περί Ουκρανίας. Οι Ρώσοι αποφάσισαν να λύσουν το πρόβλημα με τα όπλα χωρίς να απορρίψουν λύσεις με διαπραγμάτευση. Όλα τα ψεύδη και τα εμπόδια είναι για να αποτραπεί τελική και σαφής νίκη της Ρωσίας. Οι Άγγλοι παρηγοριούνται ότι μπορούν ακόμα να βάζουν τρικλοποδιές. Το Βασίλειο όμως δεν έχει “παγάν λαλέουσα”. Δεν είναι για λύπηση.