Χωρίς αντίπαλο ο Μητσοτάκης; – Από την συζήτηση στο Ωδείο Αθηνών

Για όσους με ξέρουν έστω και λίγο, γνωρίζουν ότι δεν έχω και μεγάλη συμπάθεια στην Οικογένεια Μητσοτάκη για διάφορους λόγους. Αλλά αναγνωρίζω ότι έχει γονίδια αντοχής, επιβίωσης σε αντίξοες συνθήκες, και συνάμα, σε εκπλήσσει ευχάριστα. Και σαφέστατα σέβομαι και τον θεσμό του πρωθυπουργού. Η συζήτηση αυτή σε καλά ελληνικά και των δύο, άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, ίσως θα λέγαμε, και άριστες. Τα λόγια του Μητσοτάκη έβγαιναν σαν νερό, και μίλησε για όλα, λες και είναι διανοούμενος. Έδειχνε αποφασιστικός, έχει ξεκάθαρα συγκρότηση και στρατηγική σκέψη.

Μίλησε για τους αγρότες, και περίπου είπε «εγώ κατέθεσα τις δικές μου απόψεις, τι μπορώ να τους δώσω, ελπίζω να βρεθεί μια λύση, γιατί δημοσιονομικά δεν υπάρχει χώρος για άλλες παραχωρήσεις». Τα τρακτέρ είναι στο δρόμο, και αυτό ο Μητσοτάκης το αντιλαμβάνεται ως κάτι λογικό και αυτό είναι προς τιμήν του, και να λέει περίπου «έχουν και αυτοί το δικαίωμα να το κάνουν, να είναι στα μπλόκα, έως ένα όριο όμως». 

Θα αναφερθεί στο βιβλίο, Η Πολιτική ως Επάγγελμα, στον καπιταλισμό που δημιουργεί ανισότητες και θα πει πως και ο Καρλ Μαρξ εκεί δεν είχε και άδικο, στον Θουκυδίδη και τους Μηλίους (η αντίθεση σε δίκαιο και ισχύ), στην Ουκρανία, θα πει ότι έχει διαβάσει συγγραφείς στο πρωτότυπο (ανέφερε 7 που έχει μελετήσει στο Harvard), θα πει τη φράση, «η πορεία προς τη γνώση δεν σταματά ποτέ», και τόσα άλλα ενδιαφέροντα. Επίσης, θα αναφέρει «είμαι ένας φιλελεύθερος πολιτικός», που δεν στερεί από το κράτος να έχει έναν παρεμβατικό ρόλο. Ανέφερε πως η ανεργία έχει πέσει στο 8% από το 18%, αλλά, ταυτόχρονα, έκανε νύξη και για το κόστος ζωής και την ακρίβεια.

Θα μιλήσει για τη Δύση και θα πει πως «είναι ο χώρος που ανήκουμε», αλλά θα τονίσει «αυτό που ορίζουμε ως Δύση, ο διατλαντικός κόσμος, δοκιμάζεται». Ανέφερε την Κίνα που ανεβαίνει στα πράγματα με την καινοτομία της. Την αγάπη που τρέφει για τις ΗΠΑ. Για τη Γροιλανδία θα πει πως «το μέλλον της εξαρτάται από τη Δανία» και τους κατοίκους της Γροιλανδίας. Θα αναφέρει τις διαφορές με την Τουρκία, «δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία», αλλά «η Ελλάδα δαπανά για την άμυνά» της, ώστε, να μπορεί να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Αναφέρθηκε και στην Συνταγματική Αναθεώρηση για μερικά άρθρα, και αν βρεθούν οι 200 βουλευτές για να ψηφίζουν και οι Έλληνες του εξωτερικού. Προς το τέλος, μίλησε «σαν πολιτικός επιστήμονας», όπως είπε, για τη δημόσια σφαίρα που έχει προβλήματα σε πολλές χώρες, λόγω και της τοξικότητας που επιφέρουν τα social media, υποβοηθούμενα πάντα από τους αλγόριθμους. Όταν ανέφερε τον Καποδίστρια και την πρόσφατη ταινία, ξέσπασε και ένα συγκρατημένο χειροκρότημα στην αίθουσα. Τους παρακολούθησα με ενδιαφέρον από τη Νέα Υόρκη, μέσω Facebook live, λόγω και της αργίας/εορτής για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.  

Ο Μητσοτάκης-φαινόμενο

Σίγουρα, ήταν ευγενικός ο Μητσοτάκης και έχει την ευγένεια που χρειάζεται, μα ταυτόχρονα αντίκρουε ευγενικά τις καλές κουβέντες του Κανέλλη. Δήλωσε ότι του αρέσει το περιοδικό, The Books’ Journal, που προωθεί το βιβλίο, και ο ίδιος είπε ότι διάβαζε, διαβάζει και θα διαβάζει. Είναι άξιο προσοχής ότι δεν μίλησε επιθετικά για κανέναν, μιλούσε βέβαια μέσα σε ωδείο μουσικής. Φαίνεται πως ο Μητσοτάκης ξέρει καλά τα γεγονότα και παρακολουθεί τα πάντα. Στη συζήτηση αυτή δεν έκανε καμία “δολοφονία χαρακτήρα” και εμμέσως φάνηκε πως θα αξιοποιήσει και το εκλογικό ρεύμα που έχει. 

Ένας φίλος μου, ο Χρήστος Μωρογιάννης, που βρέθηκε επί του πεδίου, ήθελε να πάει στο τέλος να μιλήσει στον Μητσοτάκη και να τού δώσει και συγχαρητήρια, επειδή η Ελλάδα με τον ίδιο ως πρωθυπουργό έχει μερική οπλική υπεροχή έναντι της Τουρκίας στον αέρα και στη θάλασσα. Δηλαδή, όπως και μού είπε στο Messenger, με τα Rafale, τις Βelharra και τους ισραηλινούς πυραύλους, που θα εγκατασταθούν στα νησιά. Στο τέλος όμως, λίγο δίστασε και δεν πήγε να του μιλήσει. Πήγε όμως και συνομίλησε για λίγο με τον Κανέλλη και τον συνεχάρη για την άψογη συζήτηση.  

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λοιπόν, “έχει στρατηγική” έναντι του Τσίπρα, της Καρυστιανού, του “Επιστολογράφου του Ιησού”, του Κασσελάκη και η πρωθυπουργική εμπειρία τον έχει ωριμάσει και τον έχει μετουσιώσει σε μαχητή. Ο αριστερός φίλος μου, θα πει με νόημα «εγώ είδα έναν μαχητή απέναντί μου…». Έτσι, οι εντυπώσεις από την συζήτηση, δείχνουν ότι οι όποιες εξελίξεις, τον καθιστούν κυρίαρχο στο “πολιτικό παιγνίδι”. Δεν έχει ισάξιο πολιτικό αντίπαλο πλέον ο Μητσοτάκης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις εθνικές εκλογές. 

Ο οικοδεσπότης, ο δημοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης, ήταν ευγενέστατος, ενημερωμένος για όλα, με μια σχετική ουδετερότητα απέναντι στον Μητσοτάκη και μια υπεύθυνη στάση απέναντι στην σαρανταπληγιασμένη αντιπολίτευση. Παρευρέθηκαν πάρα πολλοί, το Ωδείο Αθηνών ήταν γεμάτο, μεταξύ τους πολλοί καθηγητές, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, και σκεφτόμενοι πολίτες. Ο αριστερός φίλος μου, με την ιδιαίτερη σκέψη του που τον διακρίνει, πάλι θα πει «Πήγα γιατί, ήθελα ουσιαστικά να ερευνήσω τον Μητσοτάκη-φαινόμενο, και τον είδα να είναι σχεδόν παντοδύναμος απέναντι στους αντιπάλους του… Προχωράει προς τρίτη τετραετία, ειδικά τώρα, μετά τις τελευταίες δηλώσεις της Καρυστιανού περί αμβλώσεων».