“Άγιος Παΐσιος”: Η ταινία-συνέχεια των παλαιών “Βίων Αγίων”

Μαζί με τους μεγάλους εφευρέτες και τους θαλασσοπόρους εξερευνητές, συνόδευσαν την ποιητική μου μόρφωση από την πρώτη τρυφερή ηλικία (“εξ απαλών ονύχων”, κυριολεκτικά). Αργότερα ήρθαν οι μεγάλοι παγκόσμιοι λογοτέχνες (στο πρωτότυπο και σε μετάφραση). Το ραδιόφωνο στα βραχέα συμπλήρωνε τη μουσική μου παιδεία. Μα πάνω απ’ όλα, οι απλοί άνθρωποι του Ταϋγέτου με τη χορευτική κορμοστασιά και τον έρρυθμο λόγο τους [μιλούσαν με μακρά και βραχέα].

Έτσι, βλέποντας αυτή την ταινία, ξαναγύρισα στον βυζαντινό Μυστρά, στη Μονή Μπούρα, στον Βουλκάνο, στις θείες λειτουργίες, όπου συμμετείχα ως παπαδάκι. Απορώ πώς κάποιοι άνθρωποι όχι μόνον δεν συγκινούνται, αλλά αντέχουν να πολεμούν την καλοσύνη, την ευγένεια, την ταπεινοφροσύνη. “Να νιώθεις ο ταπεινότερος όλων και να τους αγαπάς”: αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα της ταινίας. Τι ανώτερο, ποιητικότερο, πνευματικότερο μπορεί να συμβουλέψει κανείς στους ταραγμένους μεταβατικούς-μεταιχμιακούς-εμπόλεμους καιρούς μας;

Χωρίς τους αγίους δεν θα πιστεύαμε στην ύπαρξη των αγγέλων. Οι άλλες διαστάσεις αποδεικνύονται από την Επιστήμη. Ο άνθρωπος γιατί δυσπιστεί πάντα; Όχι όλες/όλοι/όλα, ευτυχώς. Καιρός να ξαναβρούμε την πνευματικότητά μας. Επειγόντως… Χαίρομαι που αυτή η ταινία πουλάει τόσα εισιτήρια. Διάβασα στους τίτλους ότι τα έσοδα θα δοθούν σε συλλόγους πολυτέκνων. Αμήν. Γέγονε, γέγονε, γέγονε!!!

Άγιος Παΐσιος

2026, Έγχρωμη, Διάρκεια: 125′, Δραματική, Eλληνική

Η ιστορία του Αγίου Παϊσίου, κατά κόσμον Αρσενίου Εζνεπίδη, από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, ο οποίος πέρασε τα νεανικά του χρόνια στην Κόνιτσα, μέχρι που το 1953 αναχώρησε μόνιμα για το Άγιον Όρος και τη Μονή Εσφιγμένου.

Σκηνοθεσία: Στάμος Τσάμης

Με τους: Νικήτα Τσακίρογλου, Χρήστο Λούλη, Προκόπη Αγαθοκλέους