“Φάκελος 137”: Μία ταινία επηρεασμένη από τα τηλεοπτικά σήριαλ

Δεν είναι νεορομαντικά μήτε ιδεαλιστικά μήτε νεοπλατωνικά μήτε νεοκλασικιστικά μήτε συμβολικά. Δεν λειτουργούν ως αφαιρέσεις μήτε ως πρότυπα. Είναι συνηθισμένοι καθημερινοί άνθρωποι που προσπαθούν να βγάλουν τη μέρα τους και να κερδίσουν τα προς το ζην. Αυτό είναι όλο. Κάνουν τα στραβά μάτια, παραβλέπουν συνήθεις αβλεψίες ή παρατυπίες, δείχνουν αλληλεγγύη κι έμπρακτη ενσυναίσθηση σε συναδέλφους και ομοιοπαθείς, διχάζονται ανάμεσα στην αίσθηση περί Δικαίου και στον υπέρ Αδυνάμου αλτρουισμό τους και στην ανάγκη για επιβίωση πάση θυσία.

Δεν είναι τραγικά αυτά τα πρόσωπα. Είναι τραγικωμικά. Εξ ου και ο νεολογιστικός αλλά δόκιμος πλέον όρος “ντραμεντί”. Το ίδιο συνέβη και στη Νέα Αττική Κωμωδία (κύριος εκπρόσωπός της είναι ο κωμωδιογράφος Μένανδρος, πρόδρομος τού δικού μας Φώσκολου και όλων των σεναριογράφων καθημερινών τηλεοπτικών σήριαλ ευρείας καταναλώσεως).

Το ίδιο συμβαίνει και με αυτή την αστυνομική ταινία. Η κεντρική ηρωίδα παρασύρεται από το συναίσθημα, λειτουργεί εν πολλοίς παράτυπα κι αντιδεοντολογικά, απαλλάσσεται λόγω άδηλης και άτυπης ενεργοποίησης τού υποσυνείδητου και της έμφυτης ανθρωπιάς της και καταφεύγει σε βίντεο με γάτες που παίζουν προκειμένου να χαλαρώσει μετά από μια δύσκολη ημέρα δουλειάς στο γραφείο όπου υπηρετεί τη Γαλλική Δημοκρατία και το Δημόσιο.

Συμφέρον βεβαίως. Ακριβώς το ίδιο κάνει κι η γηραιά μητέρα της, ενόσω ο πατέρας της σκοτώνει βίαια αρουραίους με το φτυάρι. Το στερεότυπο τού επιθετικού βίαιου αρσενικού φαλλοκράτη φαίνεται καθαρά πως λειτουργεί εδώ κι εφαρμόζεται δραματουργικά.

Το τέλος δεν είναι μήτε αίσιον-happy μήτε καταστροφικό για το κεντρικό πρόσωπο πάνω στο οποίο (και μέσα στο οποίο) εστιάζεται ο αφηγηματικός φακός. Βεβαίως, κάποιοι (κατά Ουγκώ) “Άθλιοι” παρίες είναι φύσει και θέσει, εξ ορισμού και ex officio χαμένοι, εξανδραποδισμένοι, loosers… Και δεν στέκει ως άλλοθι ότι ακόμα και η Αθηναϊκή Δημοκρατία τού Περικλή είχε τους σκλάβους της. Κι εδώ μπαίνουμε στο κοινωνικό-πολιτικό θέμα αυτής της ταινίας.

Όλες οι κοινωνίες σε υπερταχύ μετασχηματισμό βιώνουν ωδίνες, συγκρούσεις, αντιμετωπίζουν προκλήσεις, ταραχές, αναταραχές, αναταράξεις προκειμένου να μεταβούν στο επόμενο πολιτισμικό στάδιο, δεδομένου ότι όλα τα χαοτικά συστήματα αυτορυθμίζονται. Αυτό συνέβη στη γνωστή Ιστορία πολλές φορές, κάθε φορά που μία αυτοκρατορία ή μία επίσημη θρησκεία κατακρημνιζόταν.

Η Τέχνη απλώς είναι το αντικαθρέφτισμα τού ιστορικού γίγνεσθαι στην ενεργοπληροφοριακή λίμνη τής Συλλογικής Συνειδητότητας. Κάθε επιστημονική θεωρία βρίσκει όχι μόνον τεχνολογικές εφαρμογές αλλά συνταράσσει το Φαντασιακό ολάκερης τής Ανθρωπότητας. Το ίδιο έγινε με την Θεωρία τής Σχετικότητας και τώρα με την Ρομποτική Τεχνητή Νοημοσύνη. Η εντός ολίγου εφαρμογή “σοφών” τάχιστων υπολογιστικών μηχανών που θα βασίζονται στην Κβαντομηχανική θα επιφέρει τόσο ραγδαίες κοινωνικές-πολιτικές-οικονομικές-ιδεολογικές-αισθητικές αλλαγές που μόνον να τις εικάσουμε μπορούμε.

Από όλες αυτές τις απόψεις, σας συνιστώ να δείτε αυτή την ταινία με κριτικό πνεύμα. Δεν είναι σαν τις αστυνομικές σειρές τής τηλεόρασης και το δραματουργικό επίτευγμα, εδώ έγκειται ότι κρατάει ίσες αποστάσεις από την πολιτική επικαιρότητα.

Ίδωμεν.

https://www.athinorama.gr/cinema/movie/fakelos_137-10091281/

Ταινία: Φάκελος 137

Dossier 137 / Case 137, 2025, Έγχρωμη ταινία, Διάρκεια Ταινίας: 115′, Αστυνομική, Γαλλική.

Υπόθεση Ταινίας: Διεκπεραιώνοντας μια υπόθεση ρουτίνας, μια ερευνήτρια στο τμήμα εσωτερικών υποθέσεων της παρισινής αστυνομίας θα βρεθεί μπροστά σε ένα απροσδόκητο στοιχείο το οποίο θα την προβληματίσει. Η έρευνα που ακολουθεί θα μετατρέψει το “φάκελο 137” σε κάτι περισσότερο από έναν απλό αριθμό.

Σκηνοθεσία ταινίας: Ντομινίκ Μολ

Με τους: Λεά Ντρούκερ, Σάντρα Κολόμπο, Ματίλντ Ροέρικ.