“Η σκιά του πατέρα”: Μια ταινία για το βαρύ πατρικό αποτύπωμα

Η εικόνα μιας «αναπτυσσόμενης» χώρας, με ενεργειακό και πληθυσμιακό πρόβλημα είναι τόσο αποκαρδιωτική αν και διαφωτιστική που προκαλεί αλλεπάλληλα κύματα προβληματισμού και δομημένης σκέψεως πάνω σε επείγοντα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που ταλαιπωρούν για πολλοστή φορά τον πολύπαθο πλανήτη μας.

Σε εποχές πολιτισμικής παρακμής η κρίση αξιών οδηγεί σε ακραία θεοποίηση τού Πλούτου. Το χρήμα είναι ενέργεια κινητοποιός ταραχωδών αλληλεπιδράσεων… που οδηγούν αναπόφευκτα σε κρίσεις, επικρίσεις, κατακρίσεις, διακρίσεις…

Διαφωτιστικό από αυτή την άποψη αυτό το μυθοπλαστικό έργο Τέχνης που κλίνει προς το ντοκιμαντέρ και για εμάς τους Ευρωπαίους, που δεν είχαμε την τύχη (ή την πολυτέλεια) να επισκεφθούμε το Λάγος και τη μυθική χώρα Νιγηρία (διάσημη πλέον για την διαφθορά των ισχυρών κρατούντων), λειτουργεί και σαν ιδιότυπη εκ του ασφαλούς ξενάγηση σε μια χώρα που ασφυκτιά κάτω από τον υλιστικό αντιπνευματικό «πολιτισμό» μετατρέποντας τους ανθρώπου σε ανδρείκελα, σε σκιές…

Η νοσταλγία δεν είναι εδώ ωραιοποιητική αλλά τρυφερή. Δείχνει τα βεβιασμένα συναισθήματα (στο βλέμμα, στο χαμόγελο, σε μια αυθόρμητη χειρονομία). Η στοργή (για τον συνάνθρωπο) είναι το τελευταίο μας καταφύγιο πριν τον επερχόμενο κοινωνικοπολιτικό «Αρμαγεδδώνα». Η Ποίηση είναι ένα χρήσιμο, δραστικό, αποτελεσματικό εργαλείο, που απαιτεί όμως μεγάλες δόσεις ευτοπικού οραματισμού και θετικής ενεργοποίησης. Η αποστασιοποίηση δεν είναι αρκετή, γιατί οδηγεί στην ψυχρότητα, στην απενεργοποίηση των αισθημάτων.

Δυστυχώς σε αυτή την ταινία δεν βρήκα (εκτός από την απομυθοποιημένη λεηλατημένη Φύση) κανέναν ποιητικό απόηχο τής άϋλης Παράδοσης και των πανάρχαιων γονιμολατρικών δρωμένων που θα μπορούσαν να εξισορροπήσουν τη σύγχρονη κατάντια λειτουργώντας ως αντίρροπον «δέος».

Κρίμα. Η Ύλη δεν λύνεται χωρίς Φως και η λάσπη ακόμα κι αν τρώγεται δεν χωνεύεται με τίποτα στην υπερβολική κατανάλωσή της. Μήτε καν στη θέασή της. Ο κινηματογράφος είναι ένα λαϊκό θέαμα/ακρόαμα που εάν δεν δίνει κάποια διέξοδο στο καταπιεσμένο βαρυφορτωμένο Συλλογικό Θυμικό λειτουργεί απροσδιόριστα, απρογραμμάτιστα… και σίγουρα όχι δραματοθεραπευτικά-ομοιοπαθητικά… Εκτός εάν σφάλλω. Το κοινό ήταν στην πλειοψηφία του ζευγάρια στην ηλικία μου (γεννημένα πριν το 1960) και έδειχναν προβληματισμένα στην έξοδο. Το καταλαβαίνω και τους/τις κατανοώ.

Ίσως αυτή η ταινία με έναν οραματιστή σκηνοθέτη να προσέφερε πλουσιότερο υλικό για Σκέψη. Σίγουρα όμως επιτέλεσε τον κοινωνικοπολιτικό της στόχο για ενημέρωση-ευαισθητοποίηση τού ευρωπαϊκού κοινού για ένα καινούργιο διαρκές apartheid σε μια λεηλατημένη-κατασπαραγμένη-ερημωμένη αλλά και υπερπληθυσμένη [νεολογισμός] ήπειρο, συν-κοιτίδα τού Σύγχρονου Πολιτισμού για τον οποίο υπερηφανευόμαστε εμείς οι διανοούμενοι…

Η Σκιά του Πατέρα μου

My Father’s Shadow

2025

Έγχρ.

Διάρκεια: 94′

3,5

Δραματική

Aγγλική

Δυο μικρά αδέλφια φεύγουν από το χωριό τους και περνούν μια μέρα μαζί με τον αποξενωμένο πατέρα τους στο Λάγος. Είναι Σάββατο 12 Ιουνίου του 1993, όταν όλη η χώρα περιμένει γεμάτη ελπίδα τα αποτελέσματα των εκλογών.

Σκηνοθεσία:

Ακινόλα Ντέιβις

Με τους:

Σόπε Ντιρίσου

Τσιμπούικε Μάρβελους Έγκμπο

Γκόντγουιν Έγκμπ