“Κόκκινο”: Η τέχνη ως πράξη ελευθερίας και υπαρξιακής αγωνίας

Το “Κόκκινο”, δεν είναι μια ιστορία για έναν μεγάλο ζωγράφο, αλλά προβάλλεται η ανάγκη για αναγνώριση, ο φόβος της παρακμής, η δυσκολία της αλλαγής και η επιθυμία να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας. Ζητήματα που αφορούν όλους μας. Εξαιρετικός ο Γιώργος Κιμούλης. Καταθέτει ερμηνεία ουσίας και εσωτερικής δύναμης. Προσεγγίζει τον “Μαρκ Ρόθκο”” με διεισδυτικότητα, αναδεικνύοντας την πνευματική οξύτητα του ζωγράφου.

Φέρνει στο φως τις ρωγμές πίσω από την αλαζονεία, την αυστηρότητα και την αδιαπραγμάτευτη προσήλωση στην τέχνη. Η διαχείριση του λόγου, οι παύσεις και η εκφραστική του δεινότητα, δίνει υπόσταση σ’ έναν άνθρωπο που αναμετριέται με τις ιδέες του, τον χρόνο και τα όρια της δημιουργίας του. Ερμηνεία στιβαρή και ουσιαστική. Δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό, αλλά κερδίζει τον θεατή με το βάθος της αλήθειας.

Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος ως “Κεν”, καταφέρνει καλά να σταθεί απέναντι σε αυτήν την ισχυρή προσωπικότητα, δίχως να περιοριστεί στον λόγο του αντίλογου. Η ουσία την ερμηνευτικής συνάντησης βρίσκεται στην αμοιβαία επίδραση. Ο δάσκαλος πιέζει τον μαθητή και ο μαθητής αναγκάζει τον δάσκαλο ν’ αντικρίσει τους φόβους του.

Ο Κεν, γίνεται φορέας μιας διαφορετικής εποχής, μιας νέας συνείδησης, που δεν δέχεται αδιαμαρτύρητα την αυθεντία του δασκάλου του. Το κείμενο του Λόγκαν εμπεριέχει πολύ μεγάλη δύναμη. Μας παραδίδει έναν άνθρωπο ευφυή, απαιτητικό, συχνά σκληρό, ο οποίος υπερασπίζεται την αλήθεια της τέχνης, αλλά αναγκάζεται ν’ αναμετρηθεί και με τα όρια της δικής του συνέπειας.

Το τίμημα όταν η τέχνη γίνεται προϊόν

Ο Ρόθκο φοβάται την παρακμή και τον χρόνο. Το πόσο πιστοί μπορούμε να παραμείνουμε στις αρχές μας, όταν η πραγματικότητα μας προσφέρει την δυνατότητα της επιτυχίας και το τίμημα αυτής της επιτυχίας. Η τέχνη, που γεννιέται ως ανάγκη εσωτερικής έκφρασης κι ελευθερίας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε προϊόν, σε σύμβολο κοινωνικού κύρους και σε αντικείμενο κατανάλωσης. 

Οι συγκρούσεις του με τον Κεν, τον οδηγούν στο να κατανοήσει το μεγάλο λάθος του να τοποθετήσει τους πίνακές του ως διακοσμητικά στοιχεία στους τοίχους ενός πολυτελούς εστιατορίου. Ο Λόγκαν μετατρέπει την σχέση τους σ’ ένα μικρό εργαστήριο ανθρώπινης αυτογνωσίας. 

Σκηνοθετικά το έργο το οποίο απαιτεί μέτρο, ακρίβεια κι εμπιστοσύνη στον λόγο. Δεν χρειάζονται εξωτερικές επεμβάσεις. Η πραγματική δράση συντελείται μέσα από την σύγκρουση των ιδεών και την σταδιακή αποκάλυψη των χαρακτήρων. Η σκηνή αποτελεί χώρο πνευματικής αντιπαράθεσης, όπου μια φράση μπορεί να λειτουργήσει ως πρόκληση και μια διαφωνία ως ρήγμα σε ολόκληρο το σύστημα πεποιθήσεων ενός ανθρώπου.

Φεύγοντας από το θέατρο, ο θεατής πλημμυρίζει από την ικανοποίηση μιας καλοδουλεμένης θεατρικής βραδιάς και κυρίως με τα ερωτήματα: Τί αξίζει περισσότερο, η επιτυχία ή η συνέπεια; Η αναγνώριση ή η ελευθερία; Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε!