“Marty Supreme”: Μία ταινία για τον άσωτο πρωταθλητή του πινγκ πονγκ

Ο Μάρτι Μάουζερ που συστήνετε ως Μάρτι Supreme στο άθλημά του είναι ένας αμερικανοεβραίος νεαρός με εξαιρετικές υψηλές φιλοδοξίες για να κατακτήσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα πινγκ-πονγκ, που θα σήμαινε και το γνωστό (κλισέ) τρίπτυχο: χρήμα, δόξα, γυναίκες. Ο Μάρτι, όμως, διακρίνεται για την ευελιξία του στις σχέσεις του και ένα μότο του τύπου ‘ο σκοπός αγιάζει τα μέσα’.

Οριακά επικίνδυνος για όσους τον αγαπούν και τον στηρίζουν, εμπλέκεται από νωρίς σε μία εξωσυζυγική σχέση με την παιδική του φίλη, που αφήνει έγκυο, παράλληλα και με μία ξεπεσμένη σταρ του σινεμά, που ερμηνεύει με χαρακτηριστική απλότητα και σιγουριά η Γκούινεθ Πάλτροου (και ταιριάζει και ως φυζίκ παρουσία δίπλα στον Σαλαμέ). Επιπλέον, ληστεύει το θείο του (αυτός το ονομάζει δανείζεται), που θέλει να τον κάνει υπεύθυνο στο κατάστημα παπουτσιών που διαθέτει στο Μανχάταν. Γενικότερα, ο Μάρτι μοιάζει με τον τύπο που εύκολα και αλαζονικά μπορεί να καταφέρει ή να κοροϊδέψει, να παραπλανήσει ή να αποπλανήσει κάθε έναν, ακόμα και τη μάνα του. Ο Σαλαμέ σε πείθει.

Ο Μάρτι δεν είναι ο τυπικός πρωταγωνιστής

Σε πείθει και ο χαρακτήρας, οριακά αδίστακτος, όσο αδίστακτος είναι και ο επιχειρηματίας άντρας της ξεπεσμένης σταρ, ο οποίος εμπλέκεται με το νεαρό Μάρτι, χωρίς ακριβώς να το θέλει. Άνθρωπος του χρήματος κάνει τα πάντα για να βγάλει χρήμα, χωρίς καμία απολύτως ηθική δέσμευση γι’ αυτό. Η σκληρότητα του επιχειρηματία δε διαφέρει (από την αντίθετη) από την κυνικότητα που αντιμετωπίζει τους πάντες και τα πάντα ο πρωταγωνιστής.

Εξωφρενικός ώρες-ώρες, αλλά με ψήγματα διάθεσης να συμφιλιωθεί με όσους τον αμφισβητούν ή να παραδεχτεί τα λάθη του. Στο ξέφρενο ρυθμό που τρέχει η ταινία και η ζωή του, μας αφηγείται μάλλον επεισόδια που μοιάζουν απίθανα, όπως ο τρόπος που υποκύπτει στο άρρωστο ναρκισσισμό και τον κυνισμό των πλούσιων μεγιστάνων που νομίζουν ότι κινούν τα νήματα και αγοράζουν τα πάντα (ξυλιές στα οπίσθια με μία ρακέτα του πινγκ πονγκ, μοιάζει μία ανούσια και κακή φάρσα).

Εδώ η ταινία δε ξεφεύγει από τα πάμπολλα κλισέ και ηθικολογίες που αναπτύσσει και μας έχει συνηθίσει το Χόλιγουντ από απαρχής της ύπαρξής του. Ο κακός-σκληρός και αδίστακτος πλούσιος (ο σύζυγος της ερωμένης σταρ του σινεμά του Μάρτι), που δεν υπολογίζει τίποτα αρκεί να βγάλει χρήματα, απέναντι στον φτωχό πλην τίμιο νεαρό αγωνιστή, γεμάτο ιδανικά και ηθικές αξίες που πασχίζει να πετύχει. Μόνο που εδώ ο Μάρτι δεν είναι ακριβώς αυτό, κάτι που εκμεταλλεύεται η αφήγηση και ο σκηνοθέτης για να τον εξιλεώσει, στο τέλος, που πετυχαίνει (ως αναμενόμενο κλισέ του happy end) μία σημαντική επιτραπέζια νίκη και στο τέλος υποδέχεται το παιδί του αναγνωρίζοντας, αναπάντεχα, τη συναισθηματική του εμπλοκή με την παιδική του φίλη που σε όλη την ταινία έδιωχνε με τον χειρότερο τρόπο.

Ο Μάρτι ωρίμασε, αλλά η αφήγηση της ταινίας στο περίπου. Σχεδόν αναμενόμενη εξέλιξη, όπως η νίκη του πρωταγωνιστή απέναντι στον μεγάλο του ανταγωνιστή ιάπωνα πρωταθλητή, που προς τέρψιν του ανίκητου αμερικανικού γοήτρου, θα νικήσει και θα ταπεινώσει μέσα στο Τόκυο, μπροστά στους ιάπωνες θεατές και στον αμερικανικό στρατό. Αυτό κι αν ήταν κλισέ.

Μία προσεγμένη, ξεχωριστή ταινία

Παρόλα αυτά, ο χρόνος της ταινίας, με τον καταιγιστικό ρυθμό, γρήγορο μοντάζ, (καλή) μουσική σε όλη τη διάρκειά της, τις ευφάνταστες παγίδες και ανατροπές του ήρωα, την απολαυστική ερμηνεία του Σαλαμέ (και των υπολοίπων στο σύνολό τους), την ωραία εικόνα και ήχο που προσφέρει είναι ένα ευχάριστο δίωρο ψυχαγωγικό. Πέραν τούτου και δεδομένου του χολιγουντιανού ύφους, εκείνου που δεν μας πολυαρέσει (επειδή υπάρχει και το Χόλιγουντ που μας αρέσει), το οποίο επιλέγει να στυλιζάρει και να εξιδανικεύει χαρακτήρες και καταστάσεις ή να προσφέρει σε βαρετές μονοκόμματες ευκολίες δίπολων την κοινωνικο-πολιτικο-ηθική του διάσταση (καλού-κακού, ηθικού-ανήθικου, ήρωα-δειλού, κ.ά.), η ταινία μάλλον στο τέλος λειτουργεί όπως ένας καλός ποδοσφαιρικός αγώνας: σε ψυχαγωγεί όσο διαρκεί, ξεχνάς τα μισά στο επόμενο μισάωρο.

Σίγουρα μία pop, mainstream επιλογή επιπλέει αρκετά υψηλά, χάρη στη φρεσκάδα του πρωταγωνιστή του, κυρίως, ο οποίος θυμίζει το Λεονάρντο Ντι Κάπριο στα νιάτα του. Σαν μία ακριβή του ρεπλίκα, ο Σαλαμέ εξασφάλισε, έτσι, την τρίτη του υποψηφιότητα στα Όσκαρ για τον Α’ ανδρικό ρόλο (οι δύο προηγούμενες υποψηφιότητές του το “Call Me by Your Name”, 2017, και το “A Complete Unknown”, 2024 – άλλη μία βιογραφία) με συνυποψήφιό του το ωριμότερο πρότυπό του, τον Ντι Κάπριο, για το “Μία Μάχη μετά την Άλλη”.

Ο Σαλαμέ έχει ήδη κερδίσει Χρυσή Σφαίρα Α’ Ανδρικού Ρόλου (στην κατηγορία Κωμωδία ή Μιούζικαλ) για το “Marty Supreme” και έχει παρουσιάσει ήδη εξαιρετικές υποκριτικές επιδόσεις και μεταμορφώσεις, εξίσου ουσιαστικές με όσα είχε καταφέρει και ο Ντι Κάπριο αντίστοιχα στην ηλικία του. Πέρυσι θα λάβει το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στα Actor Awards (τα πρώην SAG Awards) ερμηνεύοντας τον Μπομπ Ντίλαν στο “A Complete Unknown”.

Το “Marty Supreme” θα είναι επίσης υποψήφια ταινία για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας και πρωτότυπου σεναρίου ανάμεσα άλλων κατηγοριών. Χωρίς να σημαίνουν απαραίτητα όλα αυτά κάτι, που να δηλώνει απαραίτητα σημαντικότητα ή ποιότητα, παραμένουν παρόλα αυτά ενδεικτικά της αποδοχής της ταινίας από ένα ευρύ φάσμα κριτικών και κοινού.