Με απογοήτευσε ο “Ύπνος των Λίθων”!

Τρέφω τεράστια εκτίμηση για το πολυσχιδές έργο του διεθνούς καλλιτέχνη William Kentridge και για αυτό έσπευσα να δω με πολύ ενδιαφέρον την παρέμβαση του στο Εθνικό μας Μουσείο, το κορυφαίο, αρχαιογνωστικό μουσείο σ’ όλο τον πλανήτη. Δυστυχώς απογοητεύτηκα από το απαράδεκτο (sic) αποτέλεσμα αλλά και από την δουλική στάση τόσο της πολιτείας – η ίδια η Μενδώνη εγκαινίασε την έκθεση με ύμνους – αλλά και από την αφωνία των “ειδικών”. Του ΚΑΣ, των κριτικών, των αρχαιολόγων κ.λπ. Διερωτώμαι: Τους άρεσε το συγκεκριμένο αποτέλεσμα;

Προσωπικά βρήκα λίθους και κέραμους ατάκτως ερριμμένους στην έκθεση “Ο Ύπνος των λίθων” και στην αναφορά εκ μέρους του καλλιτέχνη στον αρχετυπικό μύθο του Ορφέα. Με πρόχειρες κατασκευές που ήδη έχουν ξεκολλήσει, ασήμαντα γλυπτά δίπλα στον συγκλονιστικό Κούρο του Σουνίου και κάποιες επιγραφές από στίχους του Ρίλκε, δήθεν υποβλητικές, κολλημένες στους τοίχους σαν προεκλογικές αφίσες.

Τέλος, το μόνο εικαστικά ενδιαφέρον, το διόραμα με τη μουσική του Μοντεβέρντι και τα – πολύ καλά, μαυρόασπρα σχέδια του – καλλιτέχνη  είχαν μόλις χωρέσει στην αίθουσα με τον δαιδαλικό Κούρο της Σάμου, ο οποίος έχει κρυφτεί πίσω από μίαν ορατή, πρόχειρη, ξύλινη κατασκευή!

Την όλη ευθύνη του εγχειρήματος – που έγινε από φοιτητές της ΑΣΚΤ απόντος του William Kentridge – ανέλαβε μια νεαρή Τουρκάλα (!) επιμελήτρια, η κ. Burcu Fikretoğlu από την Πόλη και – όπως φαντάζομαι – με τις ευλογίες της ρηξικέλευθης Μαρέβας. Άσκολσουν!

ΥΓ. Θυμήθηκα, μοιραία, την ομαδική έκθεση “Κρήδεμνον – Προσφορά” που είχα οργανώσει – την πρώτη ιστορικά αυτού του είδους – στο ΕΑΜ το 2013 με έργα-παρεμβάσεις εξήντα περίπου σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών και την οποία είχε εγκαινιάσει ο Αντώνης Σαμαράς ως πρωθυπουργός.

Είχαμε αντιμετωπίσει τότε τεράστια προβλήματα από το ΚΑΣ και από την μιζέρια του αναπληρωτή διευθυντή Γ. Κακαβά – κομματικού στελέχους της ΝΔ – με αποτέλεσμα το… αποτέλεσμα να μην ήταν – για εμένα τουλάχιστον – το αναμενόμενο. Όμως δημιουργήσαμε διαλόγους με τα ιερά, μόνιμα εκθέματα, σεβαστήκαμε το χώρο και δείξαμε ότι – μπορεί να – υπάρχει ένα είδος αισθητικής συνέχειας μέσα στον χρόνο.

 

Σημ. Θα συνοψίσω όσο πιο απλά μπορώ την προσωπική μου εντύπωση: Δεν μπορείς να προσεγγίσεις τέτοιους χώρους και τέτοια έργα χωρίς κομψότητα. Χωρίς την αίσθηση του εφήμερου. Στην τωρινή παρέμβαση διέγνωσα μόνο οίηση, άγνοια αλλά και θράσος. Σε αντίθεση βέβαια με τους αρχοντοχωριάτες του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ και την ΕΡΤ!

Στις φωτό ο “Σταυρός-Θέατρο Σκιών” του Μανόλη Αναστασάκου δίπλα στον “Θνήσκοντα Γαλάτη”, μια ακέφαλη φιγούρα του Βλάση Κανιάρη πλάι σ’ ανάλογο, ημίεργο, αρχαϊκό γλυπτό και “Το κοριτσάκι στους τάφους”, η πρόταση του αείμνηστου Γκάγκικ Αλτουνιάν για το μνημείο της Αρμενικής Γενοκτονίας στην αίθουσα των Επιτύμβιων. Το ζεύγος Kalos & Klio και ο αμφορέας του Διπύλου με την πυκνή πληροφορία και γραφή. Παρακαλώ, συγκρίνετε τα αποτελέσματα…

 

 

---

 

^{Οι φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο του Μάνου Στεφανίδη.}