“Μεγαλείο”: Μία πολιτική ταινία που διδάσκει ύφος

Αφθονία (Abundantia) Χρόνου Χάρις…

Μπορείς να κάνεις πολλά
Όταν δεν έχεις χρόνο να αγαπήσεις.
Οι μηχανές θα έρθουν και θα σε προτιμήσουν
Από συμπόνια,
Όχι γιατί θα τους μοιάζεις.
Θα δουν πόσο δυστυχισμένη
Ύπαρξη είσαι: να πεθάνεις
Δίχως
Ούτε
Ένα
Χάδι…
Στο σημείο το δυσθεώρητο
Θα σε φιλήσω
Από επιείκεια,
Για χάρη όλων
Εκείνων που δεν ξεστόμισες.
Πώς γίνεται να φύγεις
Χωρίς πέντε λεπτά
Αλήθειας;
Αήθεια το πασι-
Φανές…
Πασικαυγές
Καθίσταται.
***

Πέρα όμως από την δευτερογενή (διαμεσολαβημένη) ποιητική συνδημιουργία, αυτό το φιλμ, “το Μεγαλείο”, ξεφεύγει από τη συνήθη χυδαιότητα της εποχής μας και διδάσκει ήθος. Δείτε το με προσοχή, ολάκερη η οικογένεια. Είναι απολύτως “κατάλληλο” για όλες τις ηλικίες. Σπανίζουν πλέον τα κοινωφελή, ψυχωφελή καλλιτεχνικά ποιήματα διεθνούς βεληνεκούς. Η ταλαίπωρη εμπόλεμη Ανθρωπότητα διψάει για αξίες.

Κι αυτή η ταινία τις μεταδίδει εμμέσως πλην σαφώς, ευγενικώς τε και αλληλεγγύως. Η Χάρις εδώ δεν είναι “θεία”, αλλά ανθρώπινη. Δεν παραπέμπει στον Δάντη, αλλά στην “Ανθρώπινη Κωμωδία” του Μπαλζάκ. Τα μικρά πράγματα που επιλέγουμε καθημερινά χτίζουν τη μοίρα μας, ατομική και συλλογική.

Το Μεγαλείο

La Grazia/Grace, 2025, Έγχρωμη, Διάρκεια: 133′, 3,5, Δραματική, Ιταλική

Σε έξι μήνες ο Μαριάνο ντε Σάντις θα ολοκληρώσει τη θητεία του ως πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας. Νωρίτερα, όμως, θα πρέπει να αποφασίσει αν θα υπογράψει το νομοσχέδιο υπέρ της ευθανασίας και δυο αιτήσεις χάριτος σε καταδικασμένους δολοφόνους.

Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο