Μενδώνη, η συνωμοσία της Κατι-Λίνας!

Ένα άκρως τεκμηριωμένο άρθρο της Εφημερίδας των Συντακτών για την Λίνα Μενδώνη είναι απλά συνταρακτικό. Αναφέρεται στην ατιμωτική ακύρωση διαγωνισμών για τα 27 πωλητήρια/ μνημεία από την ΕΑΔΗΣΥ (Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων) η οποία εξέδωσε απόφαση που ακυρώνει διαγωνισμούς του νεοσύστατου από την Μενδώνη αλλά ήδη αμαρτωλού ΟΔΑΠ (Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων) σχετικά με τα πωλητήρια των μνημείων.

Είναι αλήθεια ότι η κ. Μενδώνη ξεκίνησε την σαρωτική της επιβολή στο χώρο του Πολιτισμού πρώτα ως γενική γραμματέας του φερώνυμου υπουργείου επί ΠΑΣΟΚ, θέση στην οποία μακροημέρευσε και κατέστησε εαυτήν απαραίτητη τόσο σε σοσιαλιστές όσο και σε δεξιούς υπουργούς. Είναι, βλέπετε, αρχαιολόγος, ήξερε από μέσα αυτόν τον πολύ δύσκολο και άκρως απαιτητικό χώρο, και οι διάφοροι πολιτικοί υπηρεσίας που εξέτισαν ποινή εκεί, την θεωρούσαν την πλέον κατάλληλη ώστε να τον χειραγωγήσει. Και ό,τι δεν κατάφερε ως γενική γραμματέας, το κατάφερε με τον πιο ισοπεδωτικό τρόπο ως αμετακίνητη, εξωκοινοβουλευτική υπουργός.

Το μόνο ανάλογο που μπορώ αυτή τη στιγμή να θυμηθώ ως προς την μακροβιότητα αλλά και την “βελούδινη” καταστροφή που επέφερε στα θέματα της τέχνης, είναι η αείμνηστη Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα και η σχεδόν 30ετής αδιατάρακτη θητεία της στην Εθνική Πινακοθήκη με τον “θρίαμβο” της μικροαστικής, νεοπλουτίστικης αισθητικής που επέβαλε.

Πώς ξεκίνησε

Κι ενώ η Λαμπράκη υπήρξε μία πολύ ικανή ιστορικός τέχνης – που όμως θαμπώθηκε από το κοινωνικό status και τις σειρήνες της πλατείας Κολωνακίου – η Μενδώνη είναι μία πολύ μέτρια αρχαιολόγος, προτεσταντικά όμως αφοσιωμένη στην ιδεοληψία της και αδίστακτη, παρά τον μειλίχιο τρόπο της – άλλο ένα κοινό σημείο με την Λαμπράκη – ως προς την επίτευξη των στόχων της και την εξυπηρέτηση των εκάστοτε αφεντικών.

Ξεκίνησε, όπως όλοι ξέρουμε, ως ορντινάτσα του Ευαγγέλου Βενιζέλου την εποχή του Κώστα Σημίτη, εξυπηρετώντας αρχικά τα πολιτικά συμφέροντα του Μακεδόνα σταρ. Στη συνέχεια όμως αυτονομήθηκε, έκανε το κρίσιμο, ιδεολογικό άλμα αλά Πιερρακάκη – που της βγήκε σε καλό –και προσδέθηκε στο άρμα της οικογένειας Μητσοτάκη. Της οικογένειας που έχει καταφέρει το παγκοσμίως παράδοξο, να έχει κατηγορηθεί για αρχαιοκαπηλία, αλλά και να θεωρούνται συγχρόνως μεγάλοι δωρητές και ευεργέτες αρχαιολογικών μουσείων.

Τσιμεντώνει

Νομίζω πως αυτή η τελευταία λεπτομέρεια μπορεί να μας εξηγήσει και το φαινόμενο Μενδώνη. Πολλοί την θωρούν θησαυροφύλακα του πρωθυπουργού και άλλοι το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να κάμψει κάθε αντίσταση των σκληροτράχηλων και απείθαρχων αρχαιολόγων, ώστε όλη η Ελλάδα να γίνει ένα eldorado του real estate και ο παράδεισος για τις πιο τυχοδιωκτικές επενδύσεις σε διεθνές επίπεδο. Αληθινή Τσι – μενδώνη.

Το πολιτιστικό (τους) πρόγραμμα με δύο λόγια είναι το εξής: Ακραία εργαλειοποίηση κάθε μνημείου και χολιγουντοποίηση της ιστορίας μας της ίδιας, με σκοπό το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. Τόσο ωμά. Έχουν περάσει βεβαίως από την θέση του υπουργού Πολιτισμού μερικές φωτεινές προσωπικότητες. Δεν ξεχνώ τις αείμνηστες Μελίνα και Ψαρούδα-Μπενάκη, όπως και τον Θάνο Μικρούτσικο. Και βέβαια όλοι οφείλουν να θυμούνται την προσφορά του Σταύρου Μπένου, του Κώστα Τζαβάρα, αλλά και του πολύ ευαίσθητου ως προς προς τα θέματα τέχνης και πολιτισμού, Αντώνη Σαμαρά.

Του είμαι προσωπικά ευγνώμων για την έκθεση που παρουσίασα στο Εθνικό, Αρχαιολογικό Μουσείο με έργα σύγχρονων, Ελλήνων δημιουργών. (Πολύ πριν τον William Kentridge). Δημιουργώντας ένα θετικό προηγούμενο που έκτοτε ακολουθήθηκε από τα μεγαλύτερα, αρχαιογνωστικά μας μουσεία. Η Μενδώνη, πάλι, κυνήγησε όσο τίποτα άλλο τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, επειδή υπήρξε ο μόνος που της άσκησε και της ασκεί τεκμηριωμένη αντιπολίτευση και προσπάθησε να ανατρέψει πολλά από τα τετελεσμένα της.

Η ίδια είχε την τύχη, ή μάλλον την ατυχία, να συνυπάρχει με τα τελευταία, μεγάλα μεγέθη της εγχώριας αρχαιολογίας όπως ήταν ο Μανόλης Ανδρόνικος ο Πέτρος Θέμελης ο Γεώργιος Δεσπίνης, ο Γεώργιος Δοντάς, η Μαρία Μπρούσκαρη, η Αικατερίνη Ρωμιοπούλου, ο Μανόλης Μπορμπουδάκης, ο Μιχάλης Αγριανάκης, ο Γιάννης Σακελλαράκης, ο Άγγελος Δεληβορριάς, ο Νίκος Δοντάς, η Μαρία Βλαζάκη και αρκετοί άλλοι.

Οι ημέτεροι

Ενώ η θητεία της στην επιστήμη υπήρξε ασήμαντη, η επίδρασή της στον χώρο του πολιτισμού υπήρξε τεράστια. Κατάφερε να διαλύσει την αρχαιολογική υπηρεσία, να μην ανανεώσει το έμψυχο δυναμικό της, να αλλοιώσει τον χαρακτήρα των μουσείων σύγχρονης τέχνης, να βουλιάξει στη γραφειοκρατία τις δημοτικές πινακοθήκες της χώρας – ένα τεράστιο, αναξιοποίητο όπλο – να συνενώσει τις επί μέρους εφορίες με πρόσχημα την… οικονομία -παρότι αυτές υπηρετούν με αυταπάρνηση την αληθινά βαριά βιομηχανία της χώρας-, να εξοντώσει κάθε διαφωνούντα για να προωθήσει παντού μενδωνίτσες χωρίς στοιχειωδώς αξιοκρατική δεοντολογία.

Το σκάνδαλο με την πρώην διευθύντρια του Βυζαντινού Μουσείου, την κλασική αρχαιολόγο Αικατερίνη Δελλαπόρτα, προστατευόμενη του Βενιζέλου – την οποία υποχρεώθηκε στο τέλος να απολύσει σκαιά η ίδια  –ακόμα το συζητούν στις παρόδους της οδού Μπουμπουλίνας. Και δεν είναι το μόνο.

Η συνωμοσία της Κατι-λίνας

Παντού κυριαρχεί η προώθηση των ημετέρων – οι διαφωνούντες απλώς εκδιώκονται ή παραιτούνται – κατά παράβαση ακόμα και του νεοδημοκρατικού νόμου της Κεραμέως περί ανοικτών διαδικασιών και όχι διορισμού των ευνοουμένων της υπουργού.

Και το κυριότερο: Η προπαγανδιστική καραμέλα που πιπιλίζεται εδώ και επτά χρόνια παρ’ ότι όλοι ξέρουν πως είναι ψέμα. Ότι δηλαδή επίκειται η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, τα οποία θα αποσπάσει από το Βρετανικό Μουσείο ο Μητσοτάκης όπως ο Ηράκλειος τον Τίμιο Σταυρό από τον Χοσρόη με μάγιστρό του όχι τον Βώνο αλλά τη Λίνα (η συνωμοσία της Κατι – Λίνας)!

Με αυτό το παραμύθι ταΐζονται ληθαργικά σχεδόν κάθε εβδομάδα τα εγχώρια ΜΜΕ και αυτό το… όραμα αποτελεί το μεγαλύτερο επίτευγμα της αδίστακτης υπουργού σ’ όλη την θητεία της. Ενδεικτικά αναφέρω το έγκλημα που ετοιμάζεται να γίνει στο μοναδικής, αρχαιολογικής σημασίας μινωικό μνημείο του λόφου Παπούρα (υψόμετρο 494 μ.) κοντά στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Τσιμέντο και στους δακτύλιους του 2000 π.Χ.

Ο λόφος πρέπει να τσιμεντοποιηθεί για τις ανάγκες του νέου αεροδρομίου παρ’ ότι εκεί αποκαλύφθηκε μια σπάνια, κυκλική κατασκευή διαμέτρου 50 (!) μέτρων με 8 ομόκεντρους λίθινους δακτυλίους που χρονολογείται γύρω στο 2000 π.Χ. – ο χώρος δεν έχει επαρκώς ακόμη μελετηθεί, ούτε δημοσιευθεί.

Τι θα έκανε εν προκειμένω ένας πραγματικός υπουργός Πολιτισμού; Θα προσπαθούσε να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα υπεράσπισης του μοναδικού αυτού μνημείου προτείνοντας κάθε εναλλακτική δυνατότητα ή θα υπέβαλε την παραίτησή του. Το τι (δεν) έκανε η Μενδώνη είναι γνωστό. Δυστυχώς είναι γνωστό και το τι έκανε το ΚΑΣ. Το ευνουχισμένο ΚΑΣ δυστυχώς λουφάζει εξακολουθητικά – λούφα χωρίς παραλλαγή αλλά μόνο ντροπή – παρά την τεράστια αντίδραση και του κοινού και των ειδικών.

Εν προκειμένω δηλαδή, ποιος θα μας προφυλάξει από τους κατά νόμον φύλακες; Όμως, ο σανός πια τελείωσε – δυστυχώς συνεχίζεται, είπαμε, η χρόνια αφωνία των επαϊόντων – και τα δικαστήρια έχουν πλέον αναλάβει τα περαιτέρω. Η απομάκρυνση και της υπουργού και του εντολοδόχου της πρωθυπουργού είναι πλέον εθνική επιταγή.