“Sirât”: Μία ταινία για την ανάγκη της συλλογικότητας

Η ανθρώπινη, αλλά και η οικολογική αλυσίδα, προκειμένου να παραμείνει αρραγής, πρέπει να εξασφαλίζει την αλληλεγγύη, την ενότητα, την ανεκτικότητα, την ενσυναίσθηση-συμπάθεια-συμπόνοια, την αυτογνωσία-αυτοβελτίωση, την επίγνωση των ορίων, την αυτοπειθαρχία σε κάποιους συμφωνημένους (αλλά και σε άγραφους) κανονισμούς. “Πόλις εστί νόμω”. Νέμεσις, από το ρήμα “νέμω” = μοιράζω… Μερικοί αιώνιοι έφηβοι μετατρέπουν την έρημο σε ανοικτή ντισκοτέκ, απομακρυνόμενοι από τις οργανωμένες μεγαλουπόλεις. Η επιστροφή στη Φύση ενάντια σε κάθε αστικό περιορισμό είναι ένα από τα ρομαντικά ιδανικά, που ενστερνίστηκαν και τα “παιδιά των λουλουδιών”. Εκεί, με αναρχικό τρόπο ξεδίνουν, διασκεδάζουν, ψυχαγωγούνται…

Μέχρι που ένας στρατιωτικός νόμος, πολεμικές επιχειρήσεις, δολιοφθορές (ναρκοπέδια), αλλά και ο ίδιος ο κακός καιρός στρέφονται εναντίον τους… Όταν το πολιτισμικό τους πλεκτό αρχίζει να ξηλώνεται, εκείνοι/εκείνες/εκείνα τα καλομαθημένα όντα το παραξηλώνουν κι αντί να υπακούσουν στα εν πολλοίς φιλικά και αθώα όργανα της τάξης επιλέγουν την δραπέτευση από τον εαυτό τους. Όμως οι αυτοκαταστροφικές/αυτοκτονικές τάσεις δοκιμάζονται από το πανίσχυρο ένστικτο της επιβίωσης. Γυρίζουν με την ουρά κάτω από τα σκέλια (οι επιβιώσαντες/επιβιώσασες) πάνω σε ένα ανοικτό εμπορικό τραίνο, που τρέχει σαν χελώνα πάνω σε μάλλον αυτοσχέδιες γραμμές, που διασχίζουν την έρημο.

Η ερημία είναι κυρίως συναισθηματική, είναι θέμα κουλτούρας. Οι ντόπιοι επιχειρούν να δραπετεύσουν στην Ευρώπη για να απολαύσουν τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό της Ελευθερίας, ενόσω κάποιοι φυγάνθρωποι επιχειρούν ματαίως να γυρίσουν το ρολόι της εξέλιξης πίσω και να γευτούν τα αγαθά που υποτίθεται απολάμβανε ο λεγόμενος “πρωτόγονος άνθρωπος”, εξιδανικευμένος από τους πάσης φύσεως νοσταλγούς του παρελθόντος…

“Sirât”

Τα δύο ρεύματα συναντώνται και διασταυρώνονται πάνω σε αυτό το συμβολικό τραίνο. Ευθεία διακειμενική παραπομπή στο μπεκετικό “Περιμένοντας τον Γκοντό” και στον πανταχού υποφώσκοντα αποδομητικό Υπαρξισμό. Η αναζήτηση νοήματος (ως αντίδοτο στο εσωτερικό Κενό) είναι η κινητήρια δύναμις αυτού, καθώς και άλλων παρομοίων δραμάτων. Η συγκεκριμένη κινηματογραφική αφήγηση λειτουργεί ομοιοπαθητικά στον μικρομεσοαστό θεατή. Γυρίζει στο σπιτικό του ανακουφισμένος που έχει ηλεκτρικό φως και η βρύση τρέχει νερό!

Το επίσης κινηματογραφικό “Τσάι στη Σαχάρα” ήταν περισσότερο δελεαστικό, αφού είχε υπερτονισμένο το ερωτικό στοιχείο. Στο “Σιράτ” δεν υπάρχει ούτε αυτό. Ο πουριτανισμός απογυμνώνει την απελπισία από κάθε υφέρπουσα γοητεία και μετατρέπει τη χαρμολύπη σε πλήρη, απόλυτη, απλή απελπισία… Και δεν αρκεί η όποια σκέτη κοινωνική τρυφερότητα να υποκαταστήσει την αληθινή θαλπωρή των ενσαρκωμένων πνευμάτων. Ακόμα κι η αντίληψη για τους αγγέλους διαφέρει ανάμεσα στη Δυτική και στην Ανατολική Ευρώπη. Αυτή ήταν η βασική αιτία του Σχίσματος. Η Κοιλάδα των Δακρύων και ο επίγειος Παράδεισος δεν συνάδουν… Δείτε αυτή την ταινία, ειδικά εάν περνάτε φάση κρίσιμου επαγγελματικού-κοινωνικού προσανατολισμού…