Το “Αποτύπωμα”: Mία παράσταση δίχως λόγια, που όμως τα λέει όλα

Διάβασα για «μια παράσταση που αναδεικνύει την διαστρέβλωση της γυναικείας εικόνας μέσα στο χρόνο. Σώματα που αιχμαλωτίστηκαν σε ρόλους, μορφές που αλλοιώθηκαν από βλέμματα και αφηγήσεις, φωνές που σίγησαν για να χωρέσουν σε προκαθορισμένα σχήματα, που όμως τολμούν κι επανέρχονται όλα ως ζωντανά ίχνη, που μεταμορφώνονται σε νέα χειρονομία»…και πήγα να την δω.

Πόσοι είναι τελικά οι άξονες όπου πατά η παράσταση “Το αποτύπωμα”; Η αθέατη πατριαρχία που επιβάλλεται σιωπηλά ως καθήκον. Η γυναίκα δορυφόρος της ζωής της. Η σκληρή, βρώμικη, “γουρουνίσια” στάση της κοινωνίας. Το ξέπλυμα των ενοχών. Η ελπίδα και το θάρρος για αποτίναξη των ζυγών. Η αυτοδιάθεση του σώματός της, η αλήθεια, που δεν ξεστομίζεται και πνίγεται… Ακόμη, η κακοποίηση στην καθημερινότητα, η γλυκιά αίσθηση της μητρότητας, η έμμηνος ρήση, ο απαγορευμένος καρπός και οι συνέπειές του, η διαδρομή μοναχική, τιμωρητική, απέλπιδα, οι τόσοι εναλλασσόμενοι ρόλοι, που σε κάνουν να σκεφτείς βαθιά…

Και η γοητεία αυτής της παράστασης, που την κρατά καθηλωτική, ανήκει στην Γαβριέλλα Ανυφαντάκι, που μιλά με τις κινήσεις, την πλαστικότητα του κορμιού της, με το βλέμμα της, άλλοτε παγερό, άλλοτε σαγηνευτικό, εκρηκτικό, να σε καρφώνει, σαν να σου λέει χίλιες λέξεις, κι εσύ να την ακολουθείς…

Την βλέπεις να… σπάει στα δύο, να εκτινάσσεται, να λυγίζει στο έδαφος, να κουρνιάζει στην σκιά, να σκαρφαλώνει στο φως, στον πέτρινο τοίχο, στο μοναδικό παράθυρο του σκηνικού, να κινείται σαν πρίμα μπαλαρίνα, να σωριάζεται, να μεταμορφώνεται με ένα ζευγάρι ασημί τακούνια, να αποτάσσεται από το κοινωνικό στάτους, να σπαρταρά απευθύνοντας μηνύματα αντίστασης σε μορφές αφέντη, συζύγου, πατέρα, αδελφού, που δεν είναι παρών, αλλά προσδιορίζεται.

Υπάρχει στο βίντεο γουόλ να επιτηρεί αφ’ υψηλού, να δρέπει τους καρπούς μιας τάσης, που θέλει τη γυναίκα με τα προκλητικά κάλλη, με τα υπερμεγέθη χείλη, τα έντονα “βυζιά, κωλομέρια”, πειραγμένα, με μια τάση όλα να ενισχύονται με φουλ πλαστικές επεμβάσεις, με ερωτηματικά, που διαπερνούν τους θεατές, έχοντας καρφωμένο το βλέμμα στην πρωταγωνίστρια και τις παραδοξότητες-πραγματικότητες που ενσαρκώνει.

Κι όλα αυτά σε απόσταση ανάσας από το κοινό, που είναι σχεδόν μέσα στην σκηνή, σε αυτόν τον ζεστό θεατρικό χώρο, τον Calderone Art Space, που μετρά μόλις 6 μήνες λειτουργίας και ήδη φιλοξενεί σημαντικές θεατρικές προτάσεις, αλλά και live μουσικά δρώμενα. Το μπόλιασμα ψυχής γίνεται με καινούργια ακούσματα, αφηγήσεις , με πρωτοποριακούς περφόρμερς καλλιτέχνες.

Το “Αποτύπωμα” βεβαίως αποτυπώνεται άριστα χάρις στην πλούσια, ευρηματική ματιά της Φένιας Αποστόλου στη σκηνοθετική της σύλληψη και αντίληψη της χοροθεατρικής, εικαστικής της πρότασης, και τίποτα δεν είναι τυχαίο με το λιτό πρωτότυπο αφαιρετικό σκηνικό της Ευδοκίας Βεροπούλου, όπου συμβαίνουν όλα, σε δραματουργία της Μάριον Καπετανοπούλου, φωτισμούς του Τάσου Σκλαβούνου και με ερμηνεύτρια την ανυπέρβλητη Γαβριέλλα Ανυφαντάκι, με το εντυπωσιακό κόκκινο φόρεμα, δημιουργία της Eυδοκίας Βεροπούλου, που αξίζει να απολαύσει κάποιος στο θέατρο Calderone art space ένα βήμα από το μετρό Κεραμεικός.

Το θέατρο παύει να είναι χώρος θέασης και γίνεται τόπος εμπειρίας – ένας ζωντανός τόπος μνήμης και μεταμόρφωσης, όπου κάθε στιγμή αφήνει το δικό της ανεξίτηλο αποτύπωμα. Έφυγα κι ακόμη με ακολουθούν αυτές οι σκηνές, που τα λένε “όλα” με τον τρόπο τους, χωρίς να αρθρωθεί μια λέξη! Κι όμως γίνεται!