Δύο “στρατόπεδα” για τον έλεγχο της παγκοσμιοποίησης

Ορισμένες από τις σημαντικότερες λέσχες και αδελφότητες όπου “ζυμώνεται” και προωθείται η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη γκλομπαλιστική σκέψη και πολιτική είναι οι εξής: Το Bullingdon Club του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, η Αδελφότητα Piers Gaveston του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, η Αδελφότητα Κρανίο και Οστά (Skull and Bones) του Πανεπιστημίου Yale, η Αδελφότητα Scroll and Key του Πανεπιστημίου Yale, η Αδελφότητα Book and Snake του Πανεπιστημίου Yale, το Ivy Club του Πανεπιστημίου Princeton…

Επιπλέον, η Αδελφότητα Sphinx Head του Πανεπιστημίου Cornell, η Αδελφότητα Quill and Dagger του Πανεπιστημίου Cornell, το Cosmos Club στην Ουάσινγκτον Ντι Σι (ιδρυθέν το 1878), το Alfalfa Club στην Ουάσινγκτον Ντι Σι (το οποίο ιδρύθηκε το 1913, και τα μυστικά δείπνα που οργανώνει επηρεάζουν αποφασιστικά την εκλογή του εκάστοτε προέδρου των ΗΠΑ), το Links Club στη Νέα Υόρκη (ιδρυθέν το 1921), το River Club στη Νέα Υόρκη (ιδρυθέν το 1931), το Augusta National Golf Club στη Τζόρτζια (ιδρυθέν το 1933), το Rockefeller Center Club (ιδρυθέν το 1934), και το ελιτίστικο ιδιωτικό νησί-θέρετρο Martha’s Vineyard (στη Μασαχουσέτη). 

Ατζέντα κατά Σόρος

Επιπλέον, ιδιαιτέρως επιδραστικά είναι διάφορα νεοφιλελεύθερα κοινωνικοπολιτικά δίκτυα, όπως τα ιδρύματα Open Society, που έχει ιδρύσει ο μεγαλοεπιχειρηματίας και διαχειριστής θεσμικών κεφαλαίων (fund manager) Τζορτζ Σόρος. Ο Τζορτζ Σόρος προωθεί ένα μοντέλο γκλομπαλισμού βασισμένο σε μια ιδεολογία φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας την οποία έχει εκθέσει στο βιβλίο του “Περί της Παγκοσμιοποίησης”.

Μέσω των ιδρυμάτων Open Society και μέσω του European Council on Foreign Relations (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων), το οποίο ίδρυσε το 2007, ο Σόρος ασκεί σημαντική πολιτική επιρροή τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μαζί με το Ίδρυμα Ford και το Ίδρυμα Rockefeller, τα ιδρύματα Open Society του Σόρος χρηματοδοτούν ομάδες ακτιβιστών και ΜΜΕ της αμερικανικής «νέας Αριστεράς».  

Ορισμένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα που έχουν κοσμήσει το διοικητικό συμβούλιο της αριστερόστροφης νεοφιλελεύθερης μη-κυβερνητικής οργάνωσης-δεξαμενής σκέψης International Crisis Group, η οποία ιδρύθηκε το 1995 με χρήματα του Τζορτζ Σόρος, είναι τα εξής: ο Ρόμπερτ Μακναμάρα, επιχειρηματίας ο οποίος διετέλεσε υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ (1961-68) και πρόεδρος του Ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας (1968–81), ο Γάλλος σοσιαλιστής πολιτικός Ζακ Ντελόρ, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 1985 έως το 1995, ο διπλωμάτης και πολιτικός επιστήμονας Ζμπίγκνιεβ Μπρζεζίνσκι, ο οποίος διετέλεσε ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (1977–81), ο Γερμανός πολιτικός Γιόσκα Φίσερ, ο οποίος διετέλεσε ηγετικό στέλεχος του κόμματος των Πρασίνων και υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος της Γερμανίας στις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις του Γκέρχαρντ Σρέντερ από το 1998 έως το 2005, ο Πρίγκιπας Τούρκι Αλ Φάισαλ του σαουδαραβικού Οίκου των Σαούντ, οι Ρώσοι ολιγάρχες Μιχαήλ Χοντορκόβσκι και Γιεγκόρ Γκαϊντάρ, κ.ά. 

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε το περιοδικό «New Statesman», στις 2 Ιουνίου 2003, ο Σόρος μπορεί να μην είναι, όπως ορισμένοι έχουν υπαινιχθεί, ένας επαγγελματίας πράκτορας της CIA, αλλά οι εταιρείες του και οι μη-κυβερνητικές οργανώσεις του συνδέονται στενά με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δηλαδή, η πολιτική του Τζορτζ Σόρος εκπροσωπεί το σκεπτικό, τα σχέδια και τα συμφέροντα μιας νεοφιλελεύθερης φράξιας της CIA, η οποία επιδιώκει να εφαρμόσει έναν ιμπεριαλισμό περιτυλιγμένο με έναν αριστερόστροφο φιλελευθερισμό συναφή με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και με διάφορα κινήματα οικολογίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων. 

Νεοσυντηρητική “αίρεση” και παγκοσμιοποίηση

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η ιδέα ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ θα αντικαταστήσει, ή μάλλον θα διαδεχθεί, τον κομμουνισμό ως η νέα “μεγάλη απειλή” είχε ήδη αρχίσει να εκκολάπτεται στους κόλπους της ισραηλινής Δεξιάς. Η βάση αυτής της ιδέας ήταν ο φόβος των νεοσυντηρητικών ότι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η χαλάρωση των δεσμών στους κόλπους της αμερικανικής Δεξιάς, λόγω της ανάδυσης μιας νέας, μεταψυχροπολεμικής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, η οποία χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης και του κοσμοπολιτικού φιλελευθερισμού, θα υπονόμευε την παραδοσιακή αμερικανική Δεξιά, το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τη συνέχιση της βαθιάς στρατηγικής συμμαχίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.

Εξού και οι νεοσυντηρητικοί επένδυσαν πολλαπλώς στο να καλλιεργήσουν μίσος εναντίον του Ισλάμ και στο να πυροδοτήσουν έναν “πόλεμο των πολιτισμών”, μετατρέποντας την ομώνυμη θεωρία του Σάμιουελ Χάντινγκτον σε μια “αυτοεκπληρούμενη προφητεία”.

Ο νεοσυντηρητισμός εκφράζει μια ισχυρή “αίρεση” της “ορθόδοξης” νεοφιλελεύθερης γκλομπαλιστικής σκέψης ως προς το σκέλος των κοσμοπολιτικών φιλελεύθερων ιδεωδών και διακηρύξεων. Εκφράζει και προωθεί ένα μοντέλο παγκοσμιοποίησης βασισμένο στην αμερικανική “νέα Δεξιά”, σε ειδικά συμφέροντα του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, σε φονταμενταλιστικές αμερικανικές Ευαγγελικές εκκλησίες, και σε δεξιόστροφα σιωνιστικά λόμπι. Αν η γνωστή νεοφιλελεύθερη γκλομπαλιστική ομάδα εκπροσωπεί μια αριστερόστροφη φράξια του αμερικανικού βαθέος κράτους για τη διαχείριση της παγκοσμιοποίησης, τότε η νεοσυντηρητική ομάδα εκφράζει μια δεξιόστροφη φράξια του αμερικανικού βαθέος κράτους για τη διαχείριση της παγκοσμιοποίησης.