Πλακιάς: Άραγε πρόλαβαν τα παιδιά μου να φωνάξουν “μαμά” ή “μπαμπά”;

 

“Άνοιξα το κινητό όταν γύρισα σπίτι και είδα την είδηση για εκτροχιασμό τρένου. Πάγωσα. Το αυτονόητο ήταν να πάρω τηλέφωνο τα παιδιά αμέσως. Δεν τα πήρα. Ελεγαν πως δεν υπήρχαν νεκροί στην αρχή. Δεν πήρα τη γυναίκα μου ή τον αδελφό μου κανέναν. Το πιο πιθανό να ήταν άμυνα. Μετά από λίγο, όταν πια τα νέα μιλούσαν για σύγκρουση, μου φάνηκε αδιανόητο. Σύγκρουση τρένων; Μετά με τη γυναίκα μου πήραμε το αμάξι και ήρθαμε εδώ. Κόλαση. Μέσα μου το ένιωθα ότι χάθηκαν τα παιδιά μου. Η γυναίκα μου έλεγε “θα τα βρούμε τα παιδιά, κάπου είναι”, αλλά μέσα μου… Αν κάποιο από τα τρία παιδιά μας ήταν ζωντανό, θα είχαμε ενημερωθεί. Πήγαμε στο νοσοκομείο για τραυματίες και μαζεύονταν εκεί οικογένειες. Οικογένειες που ειχαν χάσει τους ανθρώπους μας. Ενας γιατρός μας είπε ότι στη ΜΕΘ ήταν ένα κορίτσι ξανθό με γαλανά μάτια. Τρεις οικογένειες κοιταχτήκαμε. Ο ένας πατέρας είδε τη φωτογραφία της κοπέλας και αγκάλιασε τη σύζυγό του. Και κατάλαβα ότι δεν ήταν το δικό μου παιδί». Ο Νίκος Πλακιάς έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του.