Κύπρος: Οι σαλπιγκτές της προσαρμογής με τον κατακτητή

Ήταν, λένε, «λάθος» που αναμετρηθήκαμε με την πάλαι ποτέ βρετανική αυτοκρατορία. Και ως εκ τούτου θα ήταν καλύτερα, κατά την άποψή τους, να έμενε το νησί υπό βρετανική κατοχή. «Καλύτερα υπό τους Εγγλέζους, παρά υπό τους Τούρκους», λένε κάποιοι που δεν έχουν ακούσει ποτέ τη λέξη Ελευθερία. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ ξεκίνησε την ώρα, που οι αντιαποικιακοί αγώνες στον κόσμο ενισχύονταν και εξαπλώνονταν στέλνοντας μήνυμα ότι η αυτοδιάθεση είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα. Οι φωνές της… λογικής εκ των έσω, ωστόσο, εξέφραζαν κάτι διαφορετικό. Απόλυτα βρετανικό!

Μπορεί η κατάληξη του αγώνα της ΕΟΚΑ να μην ήταν η επιδιωκόμενη και δεν ήταν. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να μειώσει εκείνο τον αγώνα, ο οποίος ήταν ηρωικός και υπέροχος. Ήταν αγώνας επιβεβλημένος. «Δεν είναι εφικτός», υποστηρίζουν σήμερα οι ίδιοι, ένας αντικατοχικός απελευθερωτικός αγώνας. Είναι, σπεύδουν να σημειώσουν, «λάθος» να στεκόμαστε απέναντι από την κατοχική Τουρκία και ως εκ τούτου πρέπει, περίπου, να δεχθούμε ό,τι μας ζητά. Κι αυτή η λογική στηρίζεται σε μια ιδεοληψία πως «ό,τι και να κάνουμε δεν θα έχει αποτέλεσμα».

Η ιδεολογία της υποταγής

Παραπέμπουν στην ανισορροπία δυνάμεων και καλλιεργούν ένα αίσθημα ηττοπάθειας. Ένα είναι, βέβαια, να αναγνωρίζεις τα δεδομένα, τις δυνατότητες και διαφορετικό να προτάσσεται μια προσέγγισης παράδοσης στον αντίπαλο. Ένα είναι να επιδιώκεται συμβιβασμός και διαφορετικά να προβάλλεται «η ανάγκη», προσαρμογής των επιδιώξεων του εχθρού! Δεν μπορούμε, ισχυρίζονται, να πούμε όχι σε πρωτοβουλίες τρίτων επειδή θα έχουμε κόστος, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν περιπτώσεις, σύμφωνα με τις οποίες η εμπλοκή τους αποβαίνει σε βάρος μας.

Δεν μπορούμε να θέτουμε, υποστηρίζουν περαιτέρω οι ίδιοι, ζήτημα για τις Βρετανικές Βάσεις, επειδή «θα ανοίξει δεύτερο μέτωπο». Επειδή, αναφέρουν, θα έχουμε απέναντι μας στο Κυπριακό τους Βρετανούς, ως να τους έχουμε δίπλα μας. Αυτό, λοιπόν, το «δεν είναι εφικτό» είναι ιδεολογία, που διαπερνά οριζόντια την κυπριακή πολιτική ζωή του τόπου ενίοτε και τα ΜΜΕ. Είναι το καταφύγιο στην προσαρμογή στους διάφορους τρίτους, που έχουν ατζέντα για την Κύπρο. Έχουν συμφέροντα και επιχειρούν να τα εξυπηρετήσουν και με τη δική μας συναίνεση. Ακόμη κι εάν δεν συνάδουν με τα δικά μας.

Χρόνια τώρα, οι οπαδοί της πολιτικής μοιρολατρίας, που συνδέεται με το φοβικό σύνδρομο έναντι της κατοχικής δύναμης, έχουν ένα συγκεκριμένο αφήγημα. Αναδεικνύεται μια μονοδρομημένη επιλογή, σύμφωνα με την οποία πρέπει να… κάτσουν όλοι φρόνιμα και να γίνει αποδεκτό ό,τι προτείνεται από τους απέναντι, τους τρίτους. Και εδραιώνεται τούτο ως διαχρονική ιδεολογία. Είναι οι ίδιοι, οι οποίοι με ύφος «καθωσπρεπισμού» και «ρεαλισμού» υποδεικνύουν πως η… μοίρα της χώρας θα ήταν διαφορετική εάν δεν γινόταν ο αντιαποικιακός, απελευθερωτικός αγώνας κατά των Εγγλέζων. Δεν τους πειράζει προφανώς να συνεχιζόταν το καθεστώς αποικίας και κατοχής. Είναι οι ίδιοι, που θεωρούν πως δεν πρέπει να γίνονται κινήσεις που να ενοχλούν τους Τούρκους. Δεχόμενοι εκχώρηση κυριαρχίας και δικαιωμάτων προτείνουν, κάποτε ευθέως και άλλοτε έμμεσα, την προσαρμογή στις τουρκικές αξιώσεις.

Ο αγώνας για ελευθερία δε συμβιβάζεται

Οι προσεγγίσεις αυτές, διαμορφώνουν μια ιδεολογία προσαρμογής. Πρόκειται για ιδεολογία που δεν θέλει να… διαβάζει τις γεωπολιτικές εξελίξεις, την αλλαγή των δεδομένων ούτε και «βλέπει» το ενδεχόμενο τα διαφορετικά συμφέροντα να μπορούν να «συναντηθούν» και να λειτουργήσουν μαζί. Να εναρμονισθούν με τα δικά μας συμφέροντα.

Ο Αυξεντίου, ο Παλληκαρίδης, ο Μάτσης, ο Λένας, ο Καραολής και όλοι οι ήρωες του έπους της ΕΟΚΑ, θυσιάσθηκαν, με βάση τις φωνές της προσαρμογής, σε ένα ανέφικτο αγώνα. Ξεχνούν οι σαλπιγκτές της προσαρμογής πως ο αγώνας για ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη, οι επαναστάσεις, είναι μονόδρομος όταν οι λαοί ζουν στη σκλαβιά και στην καταπίεση.