Όταν η πατρίδα ταυτίζεται με την τσέπη μας!

Πικρή και οδυνηρή είναι η αλήθεια ότι ουδέποτε στο μεταπολεμικό παρελθόν μας, οι πολίτες αυτού του τόπου δεν είχανε φτάσει σε τέτοιο βαθμό απαξίας για ό,τι το κοινό. Η σταδιακή αυτή ανατροπή μιας έστω και συρρικνωμένης αντίληψης περί των κοινών, είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Ο σύγχρονος νέος, θύμα του πιο ανελέητου νεοφιλελευθερισμού, αντιλαμβάνεται πλέον την ζωή του ως κάτι ξεχωριστό, ανεξάρτητο ή και ξένο από το σύνολο της κοινωνίας.

Αυτό τον οδηγεί στην ευθεία απομοίωση των υποχρεώσεων – καθηκόντων του προς τα κοινά. Ο πατριωτισμός του, βρίσκεται στο ναδίρ, καθώς ο ίδιος, ως νέα κότα-αβγό, αναρωτιέται αν το κράτος έγινε για αυτόν ή αυτός για το κράτος. Ακόμα και οι πιο ανυποψίαστοι και καλοπροαίρετοι αντιλαμβάνονται πια ότι η πλειοψηφία των πολιτών ενδιαφέρεται (ορθά-κοφτά) για το άτομό τους και μόνον. “Αυτήνη η πατρίδα”, τα κοινά των Ελλήνων, ανήκουν στα ηχηρά παρόμοια, που θα έλεγε και ο Αλεξανδρινός.

Από το σημείο, λοιπόν, αυτό και πέρα ο δρόμος προς τα Τέμπη και τους ανύπαρκτους λειμώνες αιγοπροβάτων (μακράν του Ολύμπου και της Όσσης), είναι ανοιχτός στα ποικίλα ερμηνευτικά – ΟΠΕΚΕΠΕ σχόλια, συνοδεία ενός φραπέ. Το εντυπωσιακό της όλης ιστορίας είναι ότι υπό μίαν ορισμένη και κατ’ αναλογίαν – φυσικά – έννοια, η υπόθεση αυτή αποτελεί επανάληψη των όσων συντελέστηκαν στην αρχαία Αθήνα τον 4ο π.Χ. αιώνα. Κι εκεί η ίδια παρακμή. Η ίδια περιφρόνηση του πολίτη απέναντι στην πολιτεία και τους νόμους, αλλά και η εξίσου ορατή έκπτωση της πολιτείας και των θεσμών σε καθεστώς καθολικής παραλυσίας-απαξίας.

Όπως καίρια στην Κατά Φίλωνος Δοκιμασία ο Λυσίας επισημαίνει, κατακεραυνώνοντας τους Αθηναίους και τις αντιλήψεις και πρακτικές τους στην κρίσιμη για την Αθήνα περίοδο του 4ου π.Χ. αιώνα: «Αυτοί που, ενώ είναι πολίτες από καταγωγή, έχουν ως αρχή το ότι η πατρίδα τους βρίσκεται όπου και τα συμφέροντά τους, είναι φυσικά ικανοί να αφήσουν το δημόσιο καλό, για να τρέξουν πίσω απ’ το προσωπικό κέρδος τους, αφού γι’ αυτούς πατρίδα δεν είναι η πόλη, αλλά η περιουσία τους». Οποία, αλήθεια, ομοιότης. Έτσι, τραγικά απλά, έχουν, δυστυχώς, και σήμερα τα πράγματα κατακυριευμένα από το διευρυμένο αυτό στρώμα της κλεπτοκρατίας, που “τρέχει πίσω από το προσωπικό κέρδος, αφού γι’ αυτό η πατρίδα είναι μόνο η τσέπη του”.

Είναι ιστορικά καταγεγραμμένος ο αργός θάνατος, το ουσιαστικό τέλος, που οδηγήθηκε η Αθήνα από την επικράτηση αυτής της λογικής. Και είναι εξίσου βέβαιο που οδηγεί η σημερινή εκδοχή του, που (οφείλουμε να την κατονομάσουμε) την συγκροτεί όχι μόνο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, αλλά και η στρατιά των καιροσκόπων – δημαγωγών, αντιπολιτευομένων τάχα μου, που συστηματικά και αμετανόητα λειτουργεί με μοναδικό κριτήριο την τσέπη σου. Ώστε όλα τέλειωσαν θα πει κανείς; Πιθανώς όχι, αφού το ελλείπον παιγνιόχαρτο, ο τρελός, κρατάει ακόμα ανοικτή την παρτίδα.