Προς αναγκαστικό συμβιβασμό οδηγούνται ΗΠΑ και Ιράν

Αντιθέτως, το Ισραήλ είναι καθαρά ο ηττημένος μαζί με την ομάδα των Αμερικανών – εντός και εκτός της κυβέρνησης Τραμπ – που προγραμματίζουν την κατοχή/κυριαρχία συνολικά στη Μέση Ανατολή, εκδιώκοντας κάθε άλλη ξένη παρουσία. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι δεν ήρθε η Ειρήνη και η Σταθερότητα. Έχουμε διάλειμμα. Ο Τραμπ ίσα που προλαβαίνει να σιδερώσει το τσαλακωμένο κοστούμι του για να πάει στο Πεκίνο. Εκεί θα ανιχνεύσουν τα πρώτα ασταθή βήματα του νέου Κόσμου: η ειρήνη στη Μ. Ανατολή, η τύχη της (κινεζικής) Ταϊβάν, οι σχέσεις με την Κίνα, αλλά και με την Ρωσία. Με δυο λόγια η συννεφιασμένη ανατολή του μέλλοντος.

Οι ΗΠΑ βρέθηκαν για πρώτη φορά απέναντι σε Ρωσία-Κίνα στο Βιετνάμ, το βοήθησαν χωρίς να μετέχουν και οι ΗΠΑ έχασαν, τα μάζεψαν και έφυγαν. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Αλαζονεία. Αυτή έχει φάει άλλους κι άλλους, με πρώτο στη σειρά το “κλεινόν Άστυ”, την αρχαία Αθήνα, υπερδύναμη της εποχής. Η τομή έγινε κυριολεκτικά προχθές, όταν τα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ “αποκάλυψαν” ότι ο Πούτιν (και όχι μόνο ο Κινέζος Σι) ενισχύει το Ιράν με ό,τι χρειάζεται σε όπλα, τεχνολογία, πληροφορίες κλπ. Έως προχθές οι Ευρωπαίοι ήταν στη γραμμή Τραμπ ότι η Κίνα ήταν ο μόνος εχθρός. Αμ δε.  

Ο Τραμπ, όμως, ξανάρχισε τα περί διάλυσης του ΝΑΤΟ, δηλαδή απειλές ότι θα αφήσει την Δυτική Ευρώπη απροστάτευτη έναντι της Ρωσίας. Ακαριαία ήταν η απάντηση των Ευρωπαίων, ξέροντας ότι η Αμερική έχει μπλεξίματα με την Τεχεράνη. “Αποκάλυψαν” ότι το Ιράν το βοηθάνε και οι Ρώσοι. Οπότε, επισήμως, οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιμέτωπες ταυτόχρονα και με τις δυο άλλες Μεγάλες Δυνάμεις (Κίνα-Ρωσία) μειώνοντας στο έπακρο τις προπαγανδιστικές και πραγματικές πολεμικές δυνατότητές τους να αντιμετωπίσουν νικηφόρα τον πόλεμο. 

Πως διαμορφώνονται οι δυνάμεις

Η Ρωσία: Ο Τραμπ αντιμετώπισε θύελλες, αλλά και οι Ρώσοι, υπό πίεση, για πρώτη φορά στα χρονικά έβγαλαν στη φόρα τα άπλυτά τους, όταν ο Πούτιν δημοσίως επέκρινε τον Λαβρόφ, λέγοντάς του να μην ανακατεύεται σε θέματα Άμυνας! Δηλαδή να σταματήσει την κριτική για το Ουκρανικό και την “αδυναμία” της Ρωσίας να νικήσει έναν απατεώνα, ανδρείκελο, όπως ο Ζελένσκι. Η ρωσική ελίτ διχάζεται. Ο Λαβρόφ δεν είναι μόνος του… 

Το Ισραήλ: Η διαμάχη έχει αναπόφευκτα επιπτώσεις και στο Ισραήλ. Οι ΗΠΑ θέλουν να επικρατήσουν στην Μ. Ανατολή, συντρίβοντας το Ιράν. Παράλληλα, στόχος των ΗΠΑ είναι να διώξουν από την περιοχή τα υπολείμματα των Ευρωπαίων, πχ στο Λίβανο με όργανο το Ισραήλ, αλλά τους χαλάει τη σούπα η Χεζμπολάχ. Το Ισραήλ είναι μικρό και η απανθρωπιά του αποδείχθηκε ανεπαρκής για να κάμψει την ανένδοτη τοπική αντίσταση – Χεζμπολάχ, Χούθι κλπ. Το “Μεγάλο Ισραήλ” έμεινε στα κρύα του λουτρού. Αντίθετα ελλοχεύει ο κίνδυνος να ξυπνήσει στη Δύση το πάθος εναντίον των Εβραίων. 

Η Ελλάδα 

Η λυσσαλέα μάχη περί τον Μητσοτάκη (θα μείνει/θα φύγει) είναι μικρό τμήμα της μάχης για το αύριο της περιοχής. Η μάχη έχει ισχυρές αόρατες ρίζες στο εξωτερικό με παραφυάδες, ορατές εν μέρει, εντός της χώρας. Το “καλό χαρτί” του Μητσοτάκη είναι η ανυποληψία των αντιπάλων του. Το κακό χαρτί είναι ο ίδιος, ενίοτε.

Οι Αμερικάνοι ισορροπούν μεταξύ της μικρής  Ελλάδας του χεριού τους και της αμφίβολης Τουρκίας με τις ασύμμετρες φιλοδοξίες, ενώ οι Ευρωπαίοι έχουν ισχυρά κοινά συμφέροντα να γλείψουν την Τουρκία, ως μεγάλη αγορά και φράχτη στη Ρωσία, όπως έκαναν όταν έπεσε η Πόλη, το ΄22 στη  Σμύρνη, τελευταίο θύμα η Κύπρος, ως τώρα. Αύριο βλέπουμε.