“Cartago delenda est!” O Τσίπρας σαν Κάτων ο νεότερος

1. Κυρίαρχο σχήμα απαίτησης που προτείνεται να ενοποιήσει -συγκυριακά- την κεντροαριστερή και αριστερή αντιπολίτευση έχει γίνει η απαίτηση απομάκρυνσης του Μητσοτάκη. Ελάχιστο άλλοθι στις μείζονες προσδοκίες επιστροφής στην εξουσία, ένα κάποιο πρόγραμμα να αποτελέσει την περιπόθητη προγραμματική συμφωνία που να συγκεράσει η να διασκεδάσει τις τρέχουσες, αλλά και παλαιότερες διαφωνίες και τραύματα αυτών των χώρων.

Ιδιαίτερη συγκυρία σχεδόν σουρεαλιστική, η περιφορά του βιβλίου Τσίπρα που προκρίνει το 2015 την διαιρετική τομή μνημόνιο -αντιμνημόνιο απέναντι σε ό,τι άλλο, αναγορεύοντας τότε σαν βασικό υπεύθυνο της οικονομικής κρίσης το ΠΑΣΟΚ και γενικά τον μεταπολιτευτικό διπολισμό. Τώρα στο Μανιφέστο του αναζητά άλλου τύπου συγκλίσεις… από τον Λένιν στον Ρουσσώ.

Έχοντας κάνει τότε αυτήν την ριζοσπαστική επιλογή με την βοήθεια του Καμμένου, τώρα μετακινείται δια διολισθήσεως στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, όπου ως ικανός και δοκιμασμένος χειριστής και επιτυχημένος πρώην πρωθυπουργός μπορεί αντίστοιχα να εφαρμόσει και τώρα ανάλογες συνταγές. Άλλωστε, πέρα από τον χώρο των ιδεών, των αξιών και των μνημών, τι πραγματικά “διακυβερνάται” και αντιμετωπίζεται στην τρέχουσα πολιτική: Η άμεση καθημερινότητα και ο κατευνασμός της, ή έστω η προσωρινή διαχείρισή της. Αρκεί να υπάρχει ο στιβαρός και δοκιμασμένος ηγέτης που όλα τα μπορεί ή έστω τα προσπαθεί.

Ο Τσίπρας και η πολυδιάσπαση της Αριστεράς

2.  Ζώντας λοιπόν επί διετία την αποσυναρμολόγηση, κομμάτι-κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, θα έχουμε και την ζωντανή ανασύνθεσή του υπό τον Τσίπρα με ό,τι μπορεί να βρεθεί πρόθυμο για άλωση, πρωτίστως ο συριζαϊκός αστερισμός των διαφόρων συνιστωσών και φυσικά, κυρίως, πιάτο το ΠΑΣΟΚ της αυτοδυναμίας και της μιας ψήφου πάνω απ’ τη ΝΔ. Το κατά την γνώμη του εύκολο ΠΑΣΟΚ, της “κολλημένης βελόνας και της πολυφωνίας των δελφίνων”, όπου απαιτείτο από κάποιους συνεδριακή απόφαση για μη συνεργασία με την δεξιά… Το ΠΑΣΟΚ με το πατρόν του δήμου της Αθήνας που αποδεικνύει την δύναμη της ισχύος εν τη ενώσει παρότι έχει μια δυστοκία να διοχετεύσει αυτήν την ισχύ σε πολιτική πρακτική, για την πολύπαθη Αθήνα…

Αλλά και το σύνολο της πολυδιασπασμένης αριστερής αντιπολίτευσης έχει επιδοθεί αντίστοιχα σε έναν αγώνα με την καθημερινή κοκορομαχία, για συλλογή ψηφοφόρων, ένα ανούσιο ακτιβισμό μεταπρατών προϊόντων που πουλιούνται αλλά δεν καταναλώνονται, μόνο αναλώνονται εφήμερα. Καμμιά σοβαρή επεξεργασία σε κανένα τομέα, καμμιά νέα ιδέα, καμμιά καινοτομία, πέρα από διαρκείς καταγγελίες.

Ρήτορες νευρωτικοί και εμπαθείς κήρυκες του ενός, σήμερα, μεταλλάσσονται με απίστευτη ευκολία ανεπαισθήτως στο αυριανό άλλο, απ’ τον πρώην ΣΥΡΙΖΑ της αγανάκτησης, την “στιγμή Κασσελάκη”, και τον πρόθυμο Φάμελλο προς τον ύστερο Τσίπρα, εν αναμονή κάποιων νέων απόψεων κατασκευής εργαστηρίου εμπειρογνωμόνων. Χωρίς καμμιά διάδραση, ανταπόκριση, δοκιμασία, αντιπαράθεση με την κοινωνία. Και το απίστευτο: Ο πολύς Πολάκης να σώζει τελικά την αξιοπρέπεια ενός κόμματος σε μετακόμιση! Και για όλα να φταίει το ΠΑΣΟΚ της άρνησης συμμέτοχης στο τρέχον συνονθύλευμα της οποίας – απροσδιόριστης ακόμα νέας συμμαχίας με ένα ασαφές “προγραμματικό” επί σκοπόν πλαίσιο μιας αντιφατικής αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας, αρκεί να φύγει ο Μητσοτάκης.

Πως δεν προετοιμάζεται η αντιπολίτευση

Ταυτόχρονα από την άλλη μεριά, η κυριαρχία των δημοσκόπων με μια υπερβολική και  αντιφατική καταμέτρηση κ επιμέτρηση των πάντων καταβαραθρώνει υποβολιμαία και μόνιμα τον “θυμωμένο” Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά και την αξιωματική  αντιπολίτευση επί παντός επιφανειακού επιστητού. Καμμιά αναφορά στο όποιο νέο πρόγραμμα, μόνο πιπεράτα κουτσομπολιά υποψίας εσωτερικών αντιπαραθέσεων η και κατασκευή της.

Τελικά η μείζων αντιπολίτευση, κατά πολλούς αναλυτές, πρέπει να έχει ένα καθηκοντολόγιο συναίνεσης, ώστε να χαράζει ένα θεσμικό δρόμο ανοχής και παραίτησης από κάθε κριτική της κυβέρνησης. Χωρίς ΟΠΕΚΕΠΕ, χωρίς υποκλοπές, χωρίς Τέμπη, αδιαφορώντας για την ακρίβεια, χωρίς διαμαρτυρία για την δικαιοσύνη, χωρίς κριτική για το Ταμείο Ανάκαμψης, χωρίς προστασία του κοινωνικού κράτους που υποβαθμίζεται…

Η ΝΔ εγκαλεί μόνιμα το ΠΑΣΟΚ ακόμα και για την ελάχιστη συνεννόηση ακόμα και σε δευτερεύοντα θέματα με τα άλλα κόμματα, ως εάν να είναι έγκλημα κατά της δημοκρατίας. Ταυτόχρονα αδιαφορεί τελείως για την όποια πρόταση νόμου ή παρέμβαση γονίμων προτάσεων (πχ στεγαστικό, ενεργειακό, ΦΠΑ) όχι μόνο απορρίπτοντας την άμεσα, αλλά και αρνούμενη ένα καλόπιστο διάλογο διατηρώντας απ’ την πλευρά της την πόλωση που όμως συνεχώς καταδικάζει.

“Να φύγει ο Μητσοτάκης”

Η τεράστια αυτή από-ιδεολογικοποίηση και από δεξιά και από αριστερά συνεπάγεται την μη ένταξη μη συμμετοχή, μη εμπλοκή των πολιτών… Το ατομικιστικό καταντά αυτιστικό, γινόμαστε όλοι ένας τεράστιος ΟΠΕΚΕΠΕ: Ποιος θα πάρει περισσότερα και κυρίως άκοπα. Η έμπνευση για το περισσότερο, το διαφορετικό, το σημαντικό, οι μνήμες αλλαγής, η ανάγκη ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, η άλλη λειτουργία του κράτους με προτεραιότητα τους πολίτες και όχι τους ολιγάρχες και τους τραπεζίτες αγνοούνται. Η αίσθηση δικαίου απέναντι στις έντονες ανισότητες και την άλωση της δικαιοσύνης, η κοινωνική απελευθέρωση και η στήριξη του κόσμου της εργασίας, η δοκιμασία της Δημοκρατίας, φαίνονται να έχουν εξ-αγορασθεί η παραμεριστεί.

Το ΠΑΣΟΚ της αυτόνομης πορείας έχει επιδοθεί σε μια προσπάθεια έντασης τόσο κεφαλαίου όσο κ εργασίας. Τα χιλιάδες στελέχη των Τομέων αλλά και τα μέλη σε όλη την ξεχασμένη επικράτεια  προωθούν συνεχώς αναδιαρθρώσεις θέσεων και νέες γόνιμες και ρεαλιστικές  προτάσεις, εγείροντας νέα θέματα δημόσιού διαλόγου. Οι εκδηλώσεις, οι διεργασίες, η εμπλοκή, η συστράτευση, παρότι πυκνώνουν, συχνά φαίνονται σαν εργασιοθεραπεία την εποχή της ευκολίας, του TikTok, της ΑΙ και της αδράνειας.

Τα μέτωπα ιδεών, αξιών και ρεαλιστικών εναλλακτικών παραμερίζονται, παρακάμπτονται η απλά αγνοούνται  με περισσή ευκολία από τους λαϊκιστές που ισοπεδώνουν όλα, και τους χειριστές που δεν αλλάζουν τίποτα. Σε αυτό ποντάρει ξανά ο Τσίπρας, χωρίς να σπαταλά χρόνο και δυνάμεις στην διαμόρφωση μιας ριζοσπαστικής σοσιαλιστικής προοπτικής, μέσα από την τωρινή κρίση της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού, εμμένοντας συνεχώς στο ένα που είναι η ουσία – του να φύγει ο Μητσοτάκης.

ΥΓ. «Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί». Μόνιμη επωδός του Κάτωνα του πρεσβυτέρου στις ομιλίες του στη σύγκλητο πριν τον τρίτο καρχηδονιακό πόλεμο, κατ’ αντιστοιχία με την βασική τωρινή επωδό του Τσίπρα “ο Μητσοτάκης πρέπει να φύγει”.