Ποιος λέει την αλήθεια για τον πόλεμο;

Πιστεύω ότι ακόμα και ο πιο “νοσηρός” πολιτικός, οικονομικός ή επιστημονικός εγκέφαλος, δεν αγαπάει τον πόλεμο, γιατί δια-βλέπει τις τραγικές συνέπειές του[σε ζωές ανθρώπων, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, σε βανδαλισμούς πολιτιστικών μνημείων, σε υποχώρηση της ανάπτυξης κλπ].

Μπορεί για ορισμένους ο πόλεμος να “επιταχύνει την Ιστορία”, ίσως γιατί ανατρέπει το αρνητικό status quo, όμως ουδείς εγγυάται μετά βεβαιότητας αν η εξέλιξη θα είναι θετική για όλες τις χώρες, για όλους τους λαούς και τελικά για την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Ο πόλεμος δεν πρέπει να προσεγγίζεται σαν power game ή σαν Sudoku της θεωρίας των παιγνίων, γιατί δεν τελείται επί στρατηγικών χαρτών αλλά επί κεφαλών αμάχων.

Το πρόβλημα δεν είναι όμως μόνον οι ιμπεριαλιστικές προθέσεις του παγκοσμιοποιημένου imperium, αλλά και οι αντι-δράσεις των κυβερνήσεων στη “δια της βίας εξαγωγή μοντέλου δημοκρατικής διακυβέρνησης”[sic] σε μη-αρεστούς πολιτικούς ηγέτες, στην ταύτιση της τρομοκρατίας με οποιοδήποτε κίνημα διαφωνεί στη στρατοκρατία ή την άγρια εκμετάλλευση των πηγών πλούτου άλλων λαών.

Οι χώρες-σύμμαχοι του ΝΑΤΟ κάνουν ότι ξεχνούν ότι είναι και μέλη του ΟΗΕ, τους κανόνες του οποίου οφείλουν να σέβονται, οι φιλοδυτικές χώρες κάνουν ότι αγνοούν τις διαμαρτυρίες και τις πορείες των πολιτών, οι χώρες με συντηρητική κυβέρνηση κάνουν ότι έχουν επιφυλάξεις επί της διαδικασίας[;], οι χώρες με σοσιαλίζον καθεστώς κάνουν ότι διαφωνούν [όχι για ιδεολογικούς αλλά για οικονομικούς λόγους] και τα παγκόσμια δίκτυα ενημέρωσης κάνουν ότι παρουσιάζουν την αλήθεια [ενώ διαχέουν fake news κατ’εντολήν]

Άπαντες υποκρίνονται στο πόλεμο 

Απέναντί τους όμως δεν βρίσκεται ο λαός, όπως βαυκαλίζονται μερικοί. Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο κάθε πολίτης, που στη μεγάλη πλειοψηφία είναι ειρηνόφιλος, ο λαός δεν μπορεί να εκφραστεί μαζικά κι αυθεντικά, διότι τα κόμματα προβάλλουν τη δική τους “γραμμή”, η οποία σχετίζεται περισσότερο με τη μικροπολιτική της συγκυρίας ή με ψευτοαναλύσεις των δικών τους think tanks και λιγότερο με μία εθνική στρατηγική ασφάλειας.

Οι λεγόμενοι “ειρηνιστές” [μολονότι πολλοί υπο-στηρίζουν το “δίκαιο πόλεμο” και την “καλή βία”] φωνασκούν εκ του ασφαλούς, ενώ οι διαχειριστές της κρίσης στρατιωτικοτεχνοκράτες παίρνουν ανομιμοποίητα ρίσκα. Στη μέση των διαξιφισμών στέκει ο κυρ Παντελής, τον οποίο ορισμένοι λοιδορούν σε καιρό ειρήνης, αλλά  άπαντες τρέχουν να προστατεύσουν λόγω του πολέμου[!]

Το ζήτημα είναι ότι το διεθνές Κεφάλαιο θα βρει τρόπο να μαζέψει τις ζημιές, οι επιχειρήσεις θα αυξήσουν τις τιμές στα αγαθά για να καλύψουν το κόστος, όμως τα φανταράκια θα χάσουν “την άδεια εξόδου”, ο μέσος Έλληνας δεν θα πάει ένα ταξίδι που ονειρευόταν, οι εργαζόμενοι θα ζούνε με το φόβο των απολύσεων λόγω περικοπών, το κέφι ζωής θα κοπεί για πολλούς, ο κρυφορατσισμός θα σηκώσει κεφάλι, οι εσωτερικοί εχθροί θα αυξηθούν, με άλλα λόγια αυτός ο μη-πόλεμος τελικά είναι πόλεμος.

Ένας πόλεμος όχι αρετής και προάσπισης αξιών, αλλά ένας πόλεμος όπου θα ηττηθούν και πάλι οι ήδη ηττημένοι των ανισοτήτων και των αδικιών και θα ευημερήσουν και πάλι οι δήθεν τρομοκρατημένοι ηγέτες. Το χειρότερο αυτού του μη-πολέμου είναι ότι θύματα, πλην της Αλήθειας των γεγονότων και των κινήτρων, είμαστε ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ που πιστέψαμε ότι Η ΑΔΕΛΦΟΣΎΝΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ [sic] θα υπερνικήσει ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡ-ΚΡΑΤΩΝ.

Μ’αυτά και μ’αυτά, την Επόμενη Μέρα στην Ελλάδα πάλι θα ρίχνουμε ευθύνες οι μεν στους δε και πάλι θα συνεχίσουμε να διακινούμε τις δικές μας αυταπάτες για έναν ΚΟΣΜΟ ΕΙΡΗΝΙΚΟ, προσθέτοντας...”αρκεί  βέβαια να ψηφίσετε το κόμμα μας”.