Η διαχρονική σύμπλευση Γερμανίας-Τουρκίας

Ως ηπειρωτική δύναμις, η Γερμανία πάλι απομακρύνεται από τις χώρες της θαλάσσης, ιδιαιτέρως δε των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρεταννίας, του Ισραήλ, της Κύπρου και βεβαίως της Ελλάδος, διαχρονικής «πατρίδος της ναυτιλίας».

Ο καγκελάριος Μέρτζ επιχειρεί να αλλάξει την Αρχή της Ομοφωνίας στην ΕΕ κι εξοπλίζει την αναθεωρητική Τουρκία. Προσπαθεί να την εισαγάγει στην Ευρώπη από την πίσω πόρτα, προφασιζόμενος την δήθεν σπουδαία πολεμική συμβολή της. Αναβιώνει πάλι το τουρκικό σύνδρομο του Όττο Λήμαν φον Σάντερς στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ποιος ήταν αυτός ο Πρώσος στρατηγός

Ο άνθρωπος που ευθύνεται για την τουρκική σφαγή των Αρμενίων, Ποντίων κι Ασσυρίων και την στέρηση 1,5 εκατομμυρίου Ελλήνων της πατρίδος των, Πόντου και Ιωνίας (Γιουνάν, τουρκιστί). Υπήρξε ο βασικώς αρμόδιος για την ήττα των Βρεταννών στην Καλλίπολη και, κατά συνέπειαν, της ανόδου των Μπολσεβίκων στην εξουσία της Ρωσσίας, την οποίαν πήγαν 100 χρόνια πίσω, υπό την ηγεσία των Λένιν, Τρότσκι και Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τσουγκασβίλι, κοινώς Στάλιν, που χώρισε τον κόσμο σε «σφαίρες επιρροής» μεταπολεμικώς, μαζί με τον Τσώρτσιλ…

Ο Λήμαν φον Σάντερς διορίσθη από τους Νεοτούρκους πασάδες διοικητής της 5ης Οθωμανικής Στρατιάς το 1914, αναλαβών την αναδιοργάνωση του τουρκικού στρατού μετά τις ήττες απ’ τους Ρώσσους στο Κάρς και τον Καύκασο.

Εγεννήθη στο Στόλπ της Πρωσίας το 1855. Ανήκε σε οικογένεια ευγενών. Ενετάχθη στον αυτοκρατορικό στρατό κι έφθασε στον βαθμό του αντιστρατήγου, στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, που ο Otto von Bismarck (1815-1908) νίκησε τους Γάλλους ως ο πρώτος καγκελάριος της Γερμανίας.

Το 1915, ο φον Σάντερς διορίσθη υπό του Κάιζερ επικεφαλής της γερμανικής στρατιωτικής αποστολής στην Τουρκία, με σκοπό την εκπαίδευση των Τούρκων στην σύγχρονη πολεμική τέχνη, κι ανέλαβε την άμυνα των Στενών των Δαρδανελίων. Με μυστική συμφωνία του ανετέθη συγχρόνως η εκκαθάριση του τουρκικού στρατού από κάθε άλλης εθνικής καταγωγής πρόσωπα, όπως Λάζους, Κούρδους, Έλληνες, Αρμενίους κλπ.

Με τα γερμανικής κατασκευής πυροβόλα των φρουρίων των Δαρδανελίων καθήλωσε επί πέντε μήνες το εκστρατευτικό σώμα των Αυστραλονεοζηλανδών, που επιχείρησε την κατάληψη των Στενών ανεπιτυχώς το 1916, με μεγάλες απώλειες. Εξ αιτίας της λανθασμένης στρατηγικής του Άγγλου αρχηγού του γεν. επιτελείου Κίτσενερ και της άωρης αποχώρησης του βρεταννικού στόλου, μία ημέρα προ της εξαντλήσεως των πυρομαχικών των τουρκικών φρουρίων, τα Στενά δεν παρεβιάσθησαν, μ’ αποτέλεσμα την παράταση του Μεγάλου Πολέμου…

Ο Λίμαν φον Σάντερς ανέλαβε την εκκένωση της περιοχής της Καλλιπόλεως από κάθε χριστιανικό πληθυσμό, εκτοπίζοντας τους Έλληνες από τις Κυδωνίες κι απ’ το Αϊβαλί (γενέτειρα του Κόντογλου).

Μετά την νίκη του στην Καλλίπολη, ο Πρώσσος στρατηγός ανέλαβε την διεξαγωγή του πολέμου στην Παλαιστίνη, όπου όμως ηττήθη από τον Άγγλο στρατηγό Αλεντίν.

Με την λήξη του Μεγάλου Πολέμου συνελήφθη αιχμάλωτος από τους συμμάχους, εφυλακίσθη στην Μάλτα και κατηγορήθη για εγκλήματα πολέμου κατά Ελλήνων κι Αρμενίων.

Αφέθη ελεύθερος από τους Άγγλους το 1920 και επέστρεψε στην Γερμανία, όπου απεβίωσε το 1929, στο Μόναχον. Πρόλαβε να γράψει απομνημονεύματα, που ασφαλώς διάβασαν οι Χιτλερικοί, διευρύνοντας την τεχνική της γενοκτονίας εις βάρος των Εβραίων της Ευρώπης.

Να ’ταν μόνον αυτό;

Ο γερμανικός στρατός, μετά τριετή κατοχή της Ελλάδος (1941-44), κατέλειπε τον οπλισμό στους αντάρτες του ΕΛΑΣ μετά την αποχώρηση, κατόπιν συμφωνίας με το ΚΚΕ και τον Μάρκο Βαφειάδη (βλ. σχ. contra Χάγκαν Φλάϊσερ).

Αποτέλεσμα: η Ελλάς υπέστη τον «τρίτο γύρο» του «εμφυλίου πολέμου» (1946-49) για την κατάληψη της εξουσίας από μία μειοψηφία. Το ΚΚΕ ετάχθη υπέρ της «αυτονόμησης» της Μακεδονίας υπό τον Τίτο.

Η δημοκρατία κι ο αστικός πληθυσμός της Ελλάδος διεσώθη απ’ το κομμουνιστικό καθεστώς με την άφιξη του βρεταννικού εκστρατευτικού σώματος, τον Οκτώβριο του 1944, ως είχεν αποφασίσει η Διάσκεψη της Καζέρτας, και τελούσε υπό την γενική αρχηγία του Άγγλου αντιστρατήγου Ρόναλντ Σκόμπι μέχρις του Φεβρουαρίου 1945.

Διαρκούντος του στασιαστικού κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, την 3η Δεκεμβρίου 1944, ήλθε στην Αθήνα κι ο Βρεταννός πρωθυπουργός Ουΐστον Τσώρτσιλ, την νύκτα των Χριστουγέννων, κι έφερε εν συνεχεία δύο συμμαχικές μεραρχίες από το μέτωπο της Ιταλίας, για να διασφαλίσουν την ελευθερία της Ελλάδος.

Όπερ επέτυχε ο στρατηγός Σκόμπι επί θυσία 263 Βρεταννών, παλαίμαχων του Τομπρούκ, Ελ Αλαμέϊν και της Σικελίας. Η δεύτερη επίσκεψη του Τσώρτσιλ στην Αθήνα έγινε κατόπιν της Διάσκεψης της Γιάλτας, τον Φεβρουάριο του 1945.

Με την έναρξη όμως του «Ψυχρού Πολέμου» από την Σοβιετική Ένωση, εχρειάσθη νέος τετραετής αγώνας του Εθνικού Στρατού στα ελληνικά βουνά για την επικράτηση της δημοκρατίας και η παροχή της αμερικανικής βοήθειας στην Ελλάδα, άνω των 3 δις. δολλαρίων (βλ. το «Δόγμα Τρούμαν» και σχετικό δοκίμιο του Παναγή Τζαννετάκη).

Ο σημερινός καγκελάριος της Γερμανίας ενδεχομένως αγνοεί τα γεγονότα αυτά. Το κατά πόσον δηλ. το ανθελληνικό σύνδρομο της γερμανικής ηγεσίας έβλαψε τον Ελληνισμό. Συνεχίζει την φιλοτουρκική εξωτερική πολιτική.

Η γερμανική βιομηχανία κατασκευάζει τις κινητές γέφυρες των Τούρκων στον Έβρο, καταργεί την ελληνική εκπομπή της «Ντόιτσε Βέλε», να μην ενοχλείται η Άγκυρα, κι η Μπούντεσβερ παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς αποβατικές ασκήσεις του τουρκικού στρατού (Εφές).

Εναντίον ποίας χώρας; Της ελληνικής Λήμνου, ως απεκαλύφθη!

Οι διαπιστώσεις αυτές απογοητεύουν τους Έλληνας φίλους της Γερμανίας, που θαυμάζουν τον πολιτισμό του γερμανικού λαού, αλλά συχνά παραλείπονται από τους Γερμανούς πολιτικούς, εξαιρέσει του Κόνραντ Αντενάουερ (1876-1967), που υπήρξε ο τελευταίος φιλέλληνας καγκελάριος.